Over een maand zit ik op de evenaar.
10.113 km verwijderd van mijn kamer in Alkmaar.
Een nieuw avontuur staat voor de deur. Langer dan 6 maanden in Nederland blijven kan ik blijkbaar niet meer aan.
Ik ga namelijk naar Oeganda!
Maar is dat dan wel veilig is de volgende vraag die ik de afgelopen weken veel heb gehoord.
Oeganda is één van de veiligste landen van Afrika en wordt ook wel de parel van het continent genoemd. En daar ga ik heen.. omg.
Na veel wikken en wegen heb ik de knoop doorgehakt. In maart had ik al voor de minor Promoting Human Rights in Urban Communities gekozen. Mede omdat ik daar weer mee naar het buitenland kan. Op dat moment heb ik gelukkig toch de goede keuze gemaakt. Na ongeveer een maand begon het namelijk alweer te kriebelen. Afrika roept mij zowat en ik kijk de laatste tijd alleen nog maar roadtrip filmpjes in grote Range Rovers en mensen die wilde dieren aan het spotten zijn. Ik volg ongeveer elk Afrikaans Instagram account en al mijn vrienden worden gek van mij omdat ik het nergens anders over heb.
Het kriebelt. Ik wil terug naar het avontuur.
Op een avond zat ik thuis en overlegde mijn keuze met mijn ouders. Ik stuurde het gesprek eigenlijk al zo dat er maar één antwoord en oplossing kon komen uit het gesprek. 'Romy, ga!'
En zo doende heb ik afgelopen maandag met 3 andere gillende meiden mijn ticket geboekt naar Entebbe!
Cew-it is de naam van de organisatie en zet zich in voor mensenrechten op verschillende fronten. Vanuit school moeten wij een onderzoek houden naar de doelgroep en daarnaast is er de mogelijkheid om zelf een project op te zetten. Uitdaging!
Afgelopen donderdag hadden wij al een Skype gesprek met de contactpersoon van Cew-it. Het enige waar zij zich vooral druk om maakte was dat ons appartement in een straat moet zijn met straatverlichting, dat de gate hoog moet zijn want ja anders klimmen er mensen overheen en dat wij goed moeten regelen dat we opgehaald worden van het vliegveld. Wat we landen namelijk om 03:30...
Heerlijk! Ik heb er zoveel zin in. Alleen al het regelen is al de voorpret.
Uiteraard schrijf ik een blog, leuk om terug te lezen en voor het thuisfront.
Joepie jeej!
Nog 3 weken :D
Liefs,
Romy
PS: Leven dus gorilla's in Oeganda. Finally familie ontmoeten.
10.113 km verwijderd van mijn kamer in Alkmaar.
Een nieuw avontuur staat voor de deur. Langer dan 6 maanden in Nederland blijven kan ik blijkbaar niet meer aan.
Ik ga namelijk naar Oeganda!
Maar is dat dan wel veilig is de volgende vraag die ik de afgelopen weken veel heb gehoord.
Oeganda is één van de veiligste landen van Afrika en wordt ook wel de parel van het continent genoemd. En daar ga ik heen.. omg.
Na veel wikken en wegen heb ik de knoop doorgehakt. In maart had ik al voor de minor Promoting Human Rights in Urban Communities gekozen. Mede omdat ik daar weer mee naar het buitenland kan. Op dat moment heb ik gelukkig toch de goede keuze gemaakt. Na ongeveer een maand begon het namelijk alweer te kriebelen. Afrika roept mij zowat en ik kijk de laatste tijd alleen nog maar roadtrip filmpjes in grote Range Rovers en mensen die wilde dieren aan het spotten zijn. Ik volg ongeveer elk Afrikaans Instagram account en al mijn vrienden worden gek van mij omdat ik het nergens anders over heb.
Het kriebelt. Ik wil terug naar het avontuur.
Op een avond zat ik thuis en overlegde mijn keuze met mijn ouders. Ik stuurde het gesprek eigenlijk al zo dat er maar één antwoord en oplossing kon komen uit het gesprek. 'Romy, ga!'
En zo doende heb ik afgelopen maandag met 3 andere gillende meiden mijn ticket geboekt naar Entebbe!
Cew-it is de naam van de organisatie en zet zich in voor mensenrechten op verschillende fronten. Vanuit school moeten wij een onderzoek houden naar de doelgroep en daarnaast is er de mogelijkheid om zelf een project op te zetten. Uitdaging!
Afgelopen donderdag hadden wij al een Skype gesprek met de contactpersoon van Cew-it. Het enige waar zij zich vooral druk om maakte was dat ons appartement in een straat moet zijn met straatverlichting, dat de gate hoog moet zijn want ja anders klimmen er mensen overheen en dat wij goed moeten regelen dat we opgehaald worden van het vliegveld. Wat we landen namelijk om 03:30...
Heerlijk! Ik heb er zoveel zin in. Alleen al het regelen is al de voorpret.
Uiteraard schrijf ik een blog, leuk om terug te lezen en voor het thuisfront.
Joepie jeej!
Nog 3 weken :D
Liefs,
Romy
PS: Leven dus gorilla's in Oeganda. Finally familie ontmoeten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten