Overvallen in Kampala

Gisteravond is er iets super kuts gebeurd. We kwamen terug van een geweldig weekend safari bij de Murchinson falls. Dit was de beste safari ooit. Prachtige zonsopgang met olifanten en een jeep voor ons alleen. Samen met Burcin brachten we onze safari door op het dak van de auto. Ik heb zelfs een luipaard gezien waar er nog maar 15 van zijn in dat park. Na de safari hebben we nog de watervallen bekeken en daarna bracht William ons terug naar de bus. Ik kan het allemaal veel leuker verwoorden want er waren natuurlijk weer hilarische dingen gebeurd, maar de stemming zit er niet meer echt in.
Na onze bus reis van 7 uur stapten Burcin en ik uit in Kampala. We moesten nog een kleine stukje met de Boda Boda om thuis te komen. We waren moe en klaar met de dag. We stapten op één van de boda’s die voor ons stond. Eerst wilden we met 2 andere gaan maar de prijs was veelte hoog. We besloten om voor de 2 andere te gaan. Ik stapte achterop.
We reden een vreemde weg richting huis. Een weg die we normaal nooit nemen. Maar ik vertrouwde hem en zei nog niks. Op een gegeven moment was Burcin uit het zicht. Zij reedt veel harder. Mijn Boda reed langs herkeningspunten voor mij, dus ik voelde dat het wel goed zat. Tot dat hij opeens links af sloeg waar we rechtdoor moesten. Ik vertrouwde het al niet helemaal maar sprak naar mijzelf van: ‘Blijf rustig, niet zo denken blabla’. We reden een super donkere straat in. Ik zei tegen mijn Boda dat hij rechtsaf moest gaan om naar beneden richting huis te gaan. Hij luisterde niet en keerde om. Ik zei tegen hem je moet terug naar de hoofdweg bij het politie bureau daar. Hij deed net alsof hij mij niet verstond en reed zachter. Terwijl we vaart minderde werd ik van achter gegrepen bij mijn keel door 2 mannen. Ik werd de boda afgesleurd en met zijn armen wurgde hij mijn keel. Ik wist niet wat mij overkwam. Alsof ik droomde. Maar het gebeurde echt. De mannen bleven doorgaan met wurgen en na 30 seconde stopten ze ongeveer en schreeuwde ik dat ze alles van me mochten hebben. Ze stopten, namen mijn 2 tassen mee en sjeesde weg. Inclusief mijn eigen boda boda, die waarschijnlijk ook in het complot zat.
Ik rende de straat in en klopte kei hard op gates. Ik schreeuwde help en uiteindelijk bij de tweede gate was daar een man die mij verder hielp. Ik vertelde in paniek mijn verhaal en kwam er op dat moment achter dat mijn kleine tasje met mobiel en geld nog om had. Die hadden ze blijkbaar niet gezien. Ik belde Burcin die ongeveer een half uur later met de taxi en onze gatekeep mij kwamen ophalen. Ik ben direct naar het politiestation geweest en aangifte gedaan.
Mijn mooie camera en lens zijn verdwenen. Ik ben ontzettend blij dat ik nog leef want het had totaal anders kunnen uitpakken. Ik baal enorm van mijn camera natuurlijk. Het is echt mijn passie om foto’s te maken en ook om deze blog te schrijven inclusief foto’s. Ik ben zo erg geschrokken en heb nu vooral pijn rondom m’n rug en keel. Ik kan niet beschrijven hoe dankbaar ik ben dat ik alleen dat er aan over heb gehouden. Het had veel erger kunnen lopen. Ik twijfelde of ik nog wel wilde blijven hier in Oeganda, maar het zijn ondertussen nog maar 3 weken. Ik hoop dat ik niet bang word van alles om mij heen en dat ik alsnog plezier kan hebben in de dingen die we doen. Ik vond het toch wel even fijn voor mijzelf om het op te schrijven, om het van mij af te schrijven en om het jullie te laten weten. Ik weet niet of ik nog door ga met schrijven. Want zonder foto’s is er voor mij geen bal meer aan.

Ik schrijf mijn blog altijd gedurende de week. Dus hieronder vind je de rest van de week nog. Zonder spellingscontrole of iets. Want daar had ik geen zin in.
Liefs, Romy

Maandag begonnen we de dag bij PDI. We hadden een meeting met Khadijah. Khadijah in nogal lang van stof. Een meeting met haar duurt gemiddeld zo’n 3 uur wat je normaal in een uur kan bespreken. Ze is dan ook snel afgeleid en regelt 39493 dingen tussendoor terwijl ze met ons in gesprek is. Tijdens de meeting bespraken we de afgelopen week en wat we deze week zouden gaan doen. Eindelijk kwam er meer duidelijkheid en Khadijah regelde 2 dagen voor Burçin en mij om naar de marktvrouwen te gaan. Ik probeerde op kantoor mijn interview vragen nog uit te printen, maar helaas de computer werkte niet mee.

Dinsdag gingen Burçin en ik naar de marktvrouwen. Nakawa market is echt om de hoek. We stapten van de Boda af en we hadden gelijk iemand te pakken die ons kon brengen naar de chairman.
Op de markt verkopen ze echt van alles. Groenten, fruit, bonen, kleren, schoenen van alles. We spraken met de voorzitten van de markt die op vrijwillige basis issues probeert op te lossen waar de marktvrouwen mee zitten. Issues zijn onder andere: 3 wc’s voor 8000 mensen, kinderen die niet op de markt mogen komen maar waar geen geld voor is om school fees te betalen en wanneer het regent hebben ze geen onderdak. En dat is nog maar een greep uit de vele issues. De voorzitter wilt super graag een pers machine hebben voor de tomaten en mango’s. Op deze manier kunnen de vrouwen juices maken van mango’s en tomaten die niet meer verkocht kunnen worden. Maar helaas geen overheid die ze helpt, maar wel belasting betalen natuurlijk.
Ik sprak met één van de 8000 vrouwen op de markt. Want ja bijna iedereen die op deze markt werkt is vrouw. Ze vertelde mij dat ze graag tassen maakt in haar vrije tijd en het liefste die verkoopt. Maar dat verdient minder dan Irish aardappelen, dus ze verkoopt aardappelen. Zucht. Je zou zeggen dat als je iets doet wat je leuk vindt en wat verkoopt je twee vliegen in één klap hebt.
Toen we terug liepen richting de uitgang, vroegen een groepje jongens waarom we geen vragen aan hun stelden. We zeiden dat we specifiek voor de vrouwen kwamen, maar dat we hun ook best wat vragen wilden stellen. Dat kwam tot tegenstrijdige antwoorden. Alle 5 de jongens hadden geen kinderen, maar ondertussen hebben alle vrouwen rond dezelfde leeftijd wel kinderen. Vreemd?
Na de markt gingen Burçin en ik lunchen bij het winkelcentrum om de hoek. Ik bestelde hier een kip sandwich van 60cm. Na ongeveer 45 minuten te hebben gewacht kwam mijn broodje tevoorschijn. Het broodje was niet 60cm en het leek totaal niet op kip. Ik vroeg of het kip was en inderdaad er was een fout gemaakt. Ik keek alweer jaloers naar de salade van Burçin. Weer een foute beslissing
Na 15 minuten kwam mijn ‘kip sandwich’. Die er vervolgens weer niet uit zag als kip. Ik at het maar op.
Deze ‘kip sandwich’ leidde tot koorts, misselijkheid, buikpijn en pijn in mijn hele lichaam.
Niet meteen hoor, want ik ging nog naar yoga die avond. Wat enorm intens was. Ik kwam terecht in de raarste bochten, maar het was super leuk!
Die nacht werd ik echt ziek. Ik had rare dromen en had het zo heet. Ik heb nog een halfuurtje midden in de nacht doorgebracht op het balkon, maar niks hielp.
De volgende ochtend voelde ik mijzelf echt beroerd. We zouden naar een andere markt gaan in Kampala, maar we stelden het uit tot de middag.
Na een vitamine pil, ubiproven en een liter water sleepte ik mezelf naar de Boda. Op de markt aangekomen voelde ik mijzelf wel oke. We interviewden een voorzitter, Agnes (één van de marktvrouwen) en een vrouw die ging over het sparen van geld. De antwoorden leken veel op de antwoorden van de Nakawa Market. Wat ik vooral bizar vond was dat Agnes op een dag 2 uur slaapt. Hoe kan je zoveel werken en zo weinig slapen?

Na de Kalerwe market gingen we lunchen bij Prunes. Weer een niet koffietentje wat Burçin heeft ontdekt. Na de omlet en rainbow juice voelde ik mijzelf echt zwaar beroerd worden. Ik ging naar huis en heb de rest van de dag op bed gelegen. ’s Avonds maakte Burçin soep en vertrok ik daarna weer naar bed.
De volgende dag was ik nog steeds niet lekker en bleef thuis. ’s Middags ging het wel weer wat beter. We aten wat buiten de deur en belanden ’s middags op de bank met Keeping up with the Khardashians. Ja Ja we hebben de tv ontdekt. Wat een dramatische serie is dat zeg. Maarja we hadden even niks beter te doen.
’s Avonds kwam Lisi en Laura thuis van hun project. Lisi zat onder de modder en was helemaal doorweekt. Wat was er gebeurd.. Ze was gevallen in de greppel tijdens het lopen naar huis. Ze viel bam op haar knieën en bam op haar gezicht. Het zag eruit alsof ze in elkaar was geslagen, maar ze kon er gelukkig hard om lachen.
Vrijdag regenden het in de ochtend super hard, maar ik vond het heerlijk. Eindelijk kwam er frisse lucht naar binnen! Ik voelde mij gelukkig veel beter. De meiden gingen al vroeg weg want zij gingen samen met een vriend (Eddy?) richting de Murchinson falls. Ik nam de Boda Boda richting Prunes. De Boda Boda vroeg aan mij hoe hij moest rijden. Uhu? Jij bent de bestuurder? Maar ik hielp hem maar even met mijn Google Maps. Vervolgens belande ook ik bijna in de greppel, omdat hij echt te rebels reed. Uiteindelijk bereikte ik mijn bestemming. Had hij geen wisselgeld en rolde de helm naar het midden van de weg. Hij had z’n dag niet echt denk ik.

Ons dagelijkse portie ziekenhuisbezoek en het weekend bij het zwembad

Hi!

Een maand in Oeganda!
Vorige week zondag heb ik in de avond tot laat nog m’n blog uitgetypt. Ik was helemaal kapot van zoveel rijden, maar ik moest het gelijk op ‘papier’ zetten. En zo blij dat ik het heb gedaan, want de reacties die ik er op kreeg waren echt super leuk!
Ook kreeg ik zondag avond te horen dat we aankomende week gesplit zouden worden. Lisi en Laura gaan met stage zich richten op de jongeren en Burcin en ik gaan ons eerst richten op de kinderen (joepiejeej, kuch) maaar, gelukkig die week daarop op de markt vrouwen.
Het berichtje van stage liet mij ook maar weer even beseffen dat het weekend over was en dat er een drukke week voor de boeg stond met onder andere veel ziekenhuisbezoekjes….

Maandag ochtend gingen Burcin en ik naar Early Child Development school is één van de vele wijken van Kampala. We gingen hier in gesprek met (?) … Ik ben echt heel slecht in namen.
Elke keer wanneer we een community bezoeken kom je weer achter nieuwe schrijnende verhalen. School fees die te hoog zijn, straat kinderen die heel graag naar school willen maar niet kunnen, kinderen die alleen worden achter gelaten want moeder moet werken en ouders die hun kinderen slaan omdat ze niet weten hoe ze en kind moeten opvoeden. En dat is nog maar een greep uit alle verhalen die wij dagelijks horen.
Ons doel hier is om ons te bevinden in een community en erachter te komen wat er gaande is en wat voor issues er zich voor doen. Door middel van gesprekken, observatie en er gewoon te zijn kom je dan steeds meer te weten en bouw je een vertrouwensband op met de community. Uiteindelijk maken we een interventie of een plan om de issue te verhelpen of er aan te werken..

Maarja zo hoort het te gaan.
Want zo gaat het niet. We worden al weken van de ene plek naar de andere gebracht en we kunnen maar geen verdieping vinden in één van de communities. Het is een cultureel gegeven dat de mensen hier jou zoveel mogelijk dingen willen laten zien, maar ondertussen wijken we enorm af van ons school programma.
Zo ook die maandag. Na het vertellen van de issues nam (…) ons mee naar haar schooltje. Het was allemaal zo kleurrijk en de kinderen waren bezig met het oefenen van toneelstukjes. Binnen liet (…) ons zelfgemaakte boeken, letterbak en een schip gemaakt van karton zien. Omdat er gewoon geen geld is voor materialen maken ze alles zelf. Echt waar daar kan Nederland nog wat van leren.
Burcin was helemaal in haar element. Alle kinderen hadden rondom haar verzameld en ik keek een beetje rond. Ik vind kinderen wel leuk, maar ook weer niet??? Hahaha
Na ons bezoekje bij deze school gingen we bij de Acacia mall ons plan verder uitwerken. Dit leidde uiteindelijk tot alleen lunchen, milkshakes drinken en weer naar huis gaan.
In de avond werden we gebeld door de PDI dat we niet meer zouden terug komen bij de organisatie van eerder die dag. Hupakee weg plannen.

Dinsdag werkte we vanuit een koffie tentje. Ik heb een nieuwe ontdekt. Cafe Amico! Super leuk tentje met een soort van uitzicht en goede koffie.
Ik had maandag ochtend al een gekke bult op m’n bovenbeen gezien wat ik niet helemaal kon plaatsen. Er ontstond een rode kring om de kern van de bult en ik begon mij een beetje zorgen te maken. Mijn moeder zei dat ik toch maar even langs het ziekenhuis moest gaan…
‘Even langs het ziekenhuis gaan..’

Na de Life Link ziekenhuis ervaring met Burcin, dacht ik beter af te zijn bij het Internationale hospital.
Ik mocht mij bij de balie melden en vertelde gewoon luchtig dat ik een plek op m’n been had en dat het waarschijnlijk gewoon een mug is maar dat het gewoon even gecheckt moet worden.
25.000 shilling lichter = ongeveer 6 euro kon ik gaan zitten in de wachtruimte. Na ongeveer een half uurtje werd ik geroepen. Hartslag werd gemeten, ik werd gewogen (besef moment dat ik weer teveel eet) en er werd gevraagd waarvoor ik kwam (ook niet geheel onbelangrijk). Ik vertelde dat ik waarschijnlijk een muggenbult had maar dat het ook een tekenbeet kon zijn.
De doktersassistente zei dat ik een hoge bloeddruk had, maar dat het waarschijnlijk kwam omdat ik nerveus was. Ik mocht weer plaats nemen in de wachtruimte.
Na ongeveer 1.5 uur later… werd ik weer omgeroepen. HéHé
De dokter vroeg wat mijn probleem was (wat niet, joke) en ik vertelde het verhaal.
Oké je moet naar een Dermatoloog, vertelde de dokter.
Ondertussen had nog helemaal niemand een blik op m’n bult geworpen.
Ik mocht wij meer melden bij de kassa om de dermatoloog te betalen: 25.000 shilling = 6 euro lichter mocht ik 3 uur lang op de dermatoloog gaan wachten.
Dat ging ik natuurlijk niet in het ziekenhuis doen, maar bij Java’s. Een restaurant vlak bij het ziekenhuis.
Om 5 uur melde ik mij weer bij het ziekenhuis. Ik nam plaats op één van de weinig plekken in die ruimte. Iedereen kijkt toch altijd op als je als enige blanke de ruimte binnen komt lopen. En dat is natuurlijk ook niet raar. Na een halfuurtje wachten vroeg ik aan de balie of ik überhaupt wel in de goede ruimte zat. Ik zat goed gelukkig. Na ongeveer 2 uur te hebben gewacht werd ik geholpen. Weer bloeddruk meten (veel te hoog), wegen (ik was 3 kilo lichter!) en mijn lengte werd nu ook gemeten waardoor de dokter op z’n tenen moest staat om te zien hoe lang ik was.
Ik mocht weer plaats nemen…
Na heel wat nummers op MTV later werd Naomi, Loomy, Clomy, Romy omgeroepen.
Eindelijk kon ik mijn broek uitdoen en showen of dit circus was voor een muggenbult of tekenbeet.
De dokter keek verontrusting en dacht aan een tekenbeet. Ik kon mijzelf laten testen, maar dat bleek achteraf 3 weken te duren voor resultaat. Ik moest beginnen met een kuur van 10 dagen.

Ik werd weer doorverwezen naar de apotheek. In ieder geval dat dacht ik maar voordat je hier iets doet of ophaalt is betalen een must. Van het kastje naar de muur werd ik gestuurd en weer naar 25.000 shilling lichter had ik rond de 5 uur gespendeerd in het ziekenhuis.
Ik nam de Boda Boda naar huis, probeerde nog te onderhandelen met de prijs, maar ik was te moe om nog tegen te spreken. Op de Boda Boda wilde ik het liefste de Boda Boda driver knuffelen, maar ik hield mij maar in. Met knallende koppijn viel ik in slaap.

Woensdag brachten Burcin en ik weer een dag door bij een andere school in een ander district van Kampala. ’s Morgens namen we de Boda Boda die vervolgens de weg niet kon vinden. We werden gedropt op een één of ander taxi punt. Hier zou Khadijah (stage begeleider?) ons oppikken en verder brengen naar de school. We kochten bij het taxi punt snoepjes voor de kinderen waar ik eigenlijk niet zo voorstander voor was, maarja bananen hebben ze hier genoeg dus dat was geen optie.
De school leek heel erg op de school die we eerder hadden bezocht die week. Ik sprak met de lerares over de school en de issues waar ze mee te maken heeft.
In de pauze mocht ik samen met Burcin de broodtrommels uitdelen van de kinderen. Er waren 56 kinderen in de klas waarvan 10 kinderen een broodtrommel mee hadden. De andere kinderen hadden niks mee gekregen van huis omdat er letterlijk niets is en dat de ouders daar geen geld voor hebben. De school deelde voor de kinderen die niks hadden zoette aardappel uit. Toen het startsein werd gegeven dat de kinderen konden gaan eten, zag je de kinderen het eten met elkaar delen. Het was zo’n mooi gezicht om dat te zien en het liet mij heel goed beseffen hoe rijk wij zijn met al het eten om ons heen en hoe simpel het voor ons is om iets te kopen.
Na de break volgde ik een kookworkshop wat ook door de lerares werd gegeven. Achter de school zat ik omringd door vrouwen een les te volgen over gezond eten.
Burcin voelde zich niet lekker worden en vertrok wat eerder naar huis. Ze voelde dat haar nierontsteking terug aan het komen was en besloot naar het ziekenhuis te gaan.
Ik bleef over en stortten mijzelf in de kookworkshop. Ik hielp mee met vlees schrapen en kon vervolgens mijn handen nergens wassen. Jam.
Rond half 3 had Khadijah een meeting in een slum verderop en besloot ik om naar huis te gaan. Ik had echt een mega goede dag gehad en voelde mij eindelijk in een community.
Ik trakteerde mijzelf thuis op een mega pizza en vertrok daarna met Laura naar het ziekenhuis om Burcin te ondersteunen.
Het ziekenhuis is een ritueel wat in ons dagelijks leven thuis hoort. Elke week bezoeken we verschillende ziekenhuizen en apotheken. Aangezien we niet echt in een community zitten, is dit één van onze communities geworden. Leuk hé.
Nee het is niet echt leuk. Burcin had opnieuw een nierontsteking en was er slecht aan toe. We dachten even dat ze terug naar Nederland zou moeten, maar gelukkig sloegen de 3 injecties in haar arm snel aan.
Rond 8 uur ’s avonds waren we allemaal thuis en waren we allemaal gesloopt. Lisi vermelde dat Khadijah dacht dat ik naar huis was gegaan eerder die dag omdat ik moe, honger en geen zin meer had. Waardoor mijn humeur niet echt op een goed level zat. Ik was er helemaal klaar mee, want ik had een mega goede dag gehad. Vervolgens kon ik nergens mijn antibiotica vinden wat toch vrij belangrijk is als je niet de ziekte van Lyme wilt hebben.
De schoonmaakster had het weggegooid.. 5 uur voor niks in het ziekenhuis gezeten.

Donderdag gingen we allemaal verslagen naar Cew-it. Lisi is emotioneel onstabiel, Laura kan niet voor haar zelf praten en Romy heeft honger en gaat naar huis. Woorden van onze veldwerk organisatie. Niet tegen ons, maar via via. Het ontbreken van structuur speelt ons alle drie op. Ik stuurde die ochtend de Hoge school een mail en we gingen een gesprek aan met James van Cew-it. Hij startte vervolgens het gesprek met de organisatie waar we het veldwerk doen. James vroeg vervolgens weer aan mij of ik het woensdag echt wel leuk had gehad op de school. Waarop ik echt best wel pist reageerde: ‘Ja ik heb het heel erg leuk gehad woensdag’. Hij draaide zich met een ongemakkelijk lachje om. Ik had het echt gehad op dat moment.
Mijn laatste plan ging in z’n werking. Ik probeer nog één keer om mijn plan door te laten gaan, dus ik nam contact op met Shahib de gatekeeper van de markt vrouwen en plande eindelijk een gesprek met hem op vrijdag.

Vrijdag had ik eigenlijk om 13.00 een afspraak, maar Shahib belde of ik eerder kon komen naar het Sheraton hotel. De Boda Boda bracht mij erheen en ik bevond mij in het meest luxste hotel ever. Een oprijlaan met palmbomen en een enorm gebouw met zwembad en rijke zakenlui. Ik nam plaats in de lobby en dacht bij mezelf; ‘Wat een wereld vol contrasten’. Op het ene moment bevind je je in een slum waar niks is en dan bevind je je in een enorm hotel met allemaal blanke rijke mensen om je heen.
Shahib belde en vroeg zich af waar ik was. ‘In de lobby van het hotel’
Shahib kwam binnen gelopen en zei: ‘Kom …… (mompel mompel)’
Het was dus de bedoeling dat ik voor het hotel wachten en niet in het hotel hahhaa.
We hadden onze meeting in het park naast het hotel.
Na de meeting die trouwens echt goed ging, besloot ik mijzelf te trakteren bij 1000 cups of coffee. Ik bestelde de tonijnsalade die opgediend werd in een halve avocado. Het weekend kon beginnen!

Zaterdagochtend gingen Lisi en Laura vroeg naar de yoga. Ik wilde uitslapen want ik had ’s nachts een droom gehad over een mega spin die op m’n hoofd ging zitten. Ik sprong ’s nachts uit bed en kwam pas later tot het besef dat ik droomde. Ik heb nog steeds het idee dat het komt door de malaria pillen.
Burcin en ik namen een Rolex als ontbijt en niet veel later belde Lis en Laura op dat ze klaar waren met yoga. Ik verplaatste mezelf naar een Indiaans restaurant waar we onder een mega grote boom weer eten bestelden. Gek he dat ik aankom.
Na het eten ging Lis en ik naar het Sheraton hotel om te gaan zwemmen. Laura gingen richting de apotheek voor haar dagelijkse portie ziekenhuis. Haar vinger is gaan ontsteken waar glas in is gekomen…

De entree tot het zwembad was 25.000 shilling per persoon. Dat is best een flinke prijs voor Ugandese begrippen. We probeerden nog een studeten prijs te fixen, maar het lukte niet. We besloten maar genoeg te nemen met een lounge bank en bestelde een ijsje wat trouwens bijna de entree prijs was.
Lis viel in slaap terwijl ze haar weekly report nog moest schrijven en ik ging de eerste dingen regelen voor de roadtrip.
De zon kwam tevoorschijn tussen de wolken en we verplaatsen ons naar het zwembad en gingen een beetje pootje baden. ‘THATS NOT ALLOWED’.
Wow sorry. Lisi probeerde nog een keer de prijs omlaag te krijgen, maar het mocht niet baten. Na 1.5 uur te hebben getwijfeld betaalden we toch de volle mep. Maar de plons in het zwembad was onbeschrijfelijk fijn.
We namen de Boda Boda terug naar huis waarbij we uitgeblust op bed gingen liggen. Lis vroeg om een knuffel en toen gingen we samen even knuffelen. Er valt hier niet zoveel te knuffelen, dus dan moet je af en toe elkaar maar even wat liefde geven.
Laura maakte ’s avonds een heerlijke couscous salade en na het eten kwam de man van de auto nog langs om onze Range Rover voor de laatste week te showen. Wat een auto… een droom die in vervulling gaat! Iris komt de laatste week langs hier in Oeganda en we gaan echt een super vette roadtrip maken. Kan niet wachten!

Vanmorgen ging ik al vroeg met de Boda Boda naar het centrum om geld te pinnen, koffie te halen en verse croissantjes mee te nemen van de bakker. Ik sta echt elke ochtend al best wel vroeg op, maar slaap ’s avonds ook totaal niet laat. We ontbeten met z’n alle en besloten om naar het zwembad bij het Victoriameer te gaan. Hier hebben we de hele dag gelegen met half India om ons heen. Met elke beweging die ik maakte voelde ik 20 ogen in m’n rug prikken, maar desondanks was het heerlijk vertoeven! Lekker insmeren met factor 20 op de evenaar, zorgt ervoor dat ik als een kreeft nu thuis zit. Maarja wat rood is wordt bruin toch?

Het weekend is weer over.. en er staan een mega drukke week op mij te wachten. Veel interviews doen en dagen door brengen midden in de community. Ik vind het allemaal maar weer spannend. Maar het komt goed.

Daggg!
xxxRomy

Laura en ik kwamen er hier achter dat we hetzelfde figuur hebben haha

Zelfgemaakte boeken van karton

That's the spirit!

Buiten speelplaats 

Kinderen oefenen toneelstukje

ZzzzzZzz

2e schoolbezoek 

Het uitdelen van Oegandese thee. Mier zoet!

Workshop nutrition

Indisch eten

Zaterdagzwembad

Zondag zwembad

Met uitzicht op het Victoria meer

Kampala

Kampala

Tot volgende week!

Huisjes maken van plastic flessen en 13 uur durende roadtrip naar Mburo National park

Olwoiya!

Deze week bracht ons weer van de één naar de andere verbazing. Ik voel mij langzaam maar zeker veranderen tot een echte Oegandees. Niks safe Boda Boda, gewoon rebels zonder helm crossen door de drukke straten van Kampala.

Maandag hadden we weer een meeting bij PDI. Jackline onze stagebegeleider van Cew-it kwam niet opdagen. Ze was het vergeten (?). Vervolgens begon het kei hard te regenen waardoor Khadijah ook niet kwam opdagen. We zaten met ze alle onder een afdakje te schuilen onder het gezelschap van kippen, geiten en kleine kinderen die bang zijn voor Mazungu’s. Ik had geen laptop bij mij dus ik werd een beetje onrustig. Ik kon niet naar huis, want de stad staat stil als het regent, dus ik verveelde mij nogal.
Na 2 uur regenen stopten het eindelijk en konden we ergens opzoek gaan naar eten. Toen kwam Khadijah net aanrijden op de Boda Boda en konden we alsnog onze meeting houden. De meeting leverde niet echt iets op waardoor alles nog onduidelijker werd.
Burçin en ik besloten wat te gaan eten bij *tromgeroffel* de Acacia mall. We namen de onveilige Boda Boda zonder helm (sorry mam). We gingen ook met ze tweeën op één scooter (sorry mam).
Dit ritje was het gevaarlijkste ritje die ik ooit heb gemaakt. Burcin vloog bijna bij elke hobbel van de scooter af. Ik zag gesandwitched  tussen de Boda Boda bestuurder en Burcin en ik had niet echt iets om aan vast te houden. Het verkeer was echt mega druk en we gingen slalommend om auto’s, fietsers, Boda’s, vrachtwagens en mensen heen. Op een gegeven moment sloeg de Boda Boda links af en zag ik in een flits een auto mega dichtbij komen. We waren bijna geschept.
Ik moest erom lachen maar scheet 3 kleuren in m’n broek.

Op dinsdag regende het weer kei hard. November is het regenseizoen, dus 9 van de 10 keer kunnen we dus de deur niet uit. Lisi pakte dit moment om naar de tandarts te gaan. Op de terugweg nam ze koffie mee en bananen brood en spraken we af bij het kantoor van Cew-it. We werkten hier aan een nieuw projectplan. Eén van de 4930029 ideeën. Uiteindelijk hadden we wat op papier waar ik ook erg enthousiast van werd!

Op woensdag werd het idee weer geschrapt. Zucht. Ik word soms echt moe van plannen die worden gemaakt en vervolgens niet worden uitgevoerd. Maar dat is Afrika. Het heeft soms zo geen zin om dingen te plannen, te bedenken en te doen want meestal komt het niet uit en gaat het niet gebeuren.
Ik had woensdag de leukste Boda Boda chauffeur die je je maar kan bedenken. Denis! Hij reed compleet de verkeerde kant op waardoor ik Burcin uit het oog verloor. Even ging door m’n hoofd dat hij mij naar een afgezonderde plek zou brengen en dat ik nooit meer thuis zou komen, maar dat beeld verdween al snel. We hadden leuke gesprekken op de Boda en ik moest echt om hem lachen. Ik weet niet precies meer waarom, maar hij ging bijvoorbeeld helemaal los op de muziek.

We hadden die dag een meeting met Jackline, Khadijah en wij 4. De meeting leverde op dat we tot een tool moeten komen, een issue en een doelgroep. Dit report moest de volgende dag ingeleverd worden. Zucht.
Na de meeting gingen we met z’n 4^e naar de Acacia mall om daar te gaan werken aan onze dead line van onze blog voor school en het report voor Cew-it en PDI. Ik bestelde een broodje mozzarella wat echt veel te duur was in vergelijking met de salade die Burcin had. Ik kies ook altijd het verkeerde ;(
Ik ging wat eerder naar huis omdat ik mij niet zo lekker voelde. Thuis ging ik op bed verder werken aan mijn tool en toen kwam ik eindelijk tot mijn briljante idee.
Ik ga mijzelf focussen (tot hoever dat mogelijk is, omdat plannen hier per uur veranderen) op de marktvrouwen. Markt vrouwen werken hier van 05:00 ’s ochtends tot 21:30 in de avond. Eén van de mensenrecht is dat je recht hebt op vrije tijd. Ik ga op onderzoek uit of vrouwen hier uberhaupt vrije tijd hebben en of ze dat missen in hun dagelijkse leven. Als het echt een issue is onder de vrouwen en niet een recht is niet alleen op de westerse wereld van toepassing is, ga ik misschien een groepsdiscussie houden. Dus ik ben erg blij dat ik iets heb waar ik mijzelf aan kan vasthouden en de organisatie was ook enthousiast!

Donderdag gingen we naar Cew-it en werkten we daar verder aan ons report. ’s Avonds bestelden we nog even een midnight snack. De bezorgservice is hier echt top. Je wordt gebeld wanneer het eten aan je gate staat. Ik liep naar beneden maar de gate was gesloten. Ik moest Innocent (Ja dat is echt z’n naam) wakker maken. Hij is onze bewaker van het complex en slaapt onder de trap (?). Ik wachtte eerst eventjes want hij moest even wakker worden. Vervolgens kwam hij met een piepklein handdoekje om z’n middel aangelopen. Ik kwam niet meer bij van het lachen. De meiden keken mee vanaf het balkon, waarna Lissi zei: ‘Hey, Innocent, Do you have a pool under the stairs?’ ‘Can we join?’.
Daarna kregen we echt de slappe lach en ging het nergens meer over. Lissi vertelde dat ik op een giraf leek. Onder andere omdat ik op te moment mega verbrand ben op m’n rug en dat allemaal vlekken veroorzaakt.

Vrijdag is echt de dag waarop je verrast wordt door onverwachte dingen. We zouden deze dag in gesprek gaan met de sex workers. Dit is illegaal in Oeganda, maar er doen heel veel vrouwen dit beroep. Het is echt niet normaal, maar voor 0.25 cent kan je hier met iemand naar bed. Kinderen van 8 jaar komen ook al in aanmerkingen met seks en worden al vrij snel ook seks workers…
Bizar.
Laura bleef deze dag thuis, zij voelde zich niet lekker en bracht een bezoekje aan het ziekenhuis op dat moment (we zijn nog steeds allemaal ziek, zwak en misselijk). Burcin ging liever niet mee naar de seks workers, dus Lisi en ik stapte op de Boda Boda en gingen richting Kalebe. We werden afgezet bij de kerk en belde onze contactpersoon. ‘Ja loop maar naar de muziek toe’. Zo doende liepen we richting de muziek.
We kwamen terecht midden in een community. De muziek stond kei hard en er was een soort party tent met allemaal lege stoelen. We hadden natuurlijk veel bekijks toen we aan kwamen lopen. Al snel sprak een man ons aan: Andrew. Hij vertelde waar dit event voor was.
Het project ging over het maken van een huis met plastic flessen. Het project wordt gedaan door mensen met een beperking. Op deze manier kunnen zij werken en bijdrage aan de samenleving. We kregen informatie over van alles en nog wat. Een project over het maken van tassen van plastic, wasbaar maandverband voor vrouwen hier in Oeganda en andere toffe projecten wat gewoon te creatief is en waar wij als westerse mensen niet eens aan zouden denken. Ondertussen stond de muziek kei hard aan op de achtergrond. Lissi en ik verplaatste onszelf iets verder van de herrie af. Er kwam een man naar ons toegelopen en liet een plastic bakje met bewegende insecten zien. ‘Willen jullie proeven?’. Dat waren dus levende sprinkhanen. Ze rukken de vleugels en poten eraf en eten het vervolgens met oog en al op. De vrouwen die bezig waren met het plukken van de vleugels lagen helemaal in een deuk om onze reactie.

Ondertussen scheen de zon lekker en ben ik nog meer een giraf dan hiervoor geworden.
We verplaatsten ons weer naar het feestgebruis en gingen weer in gesprek met Andrew. Hij vroeg aan ons of wij wilden mee helpen aan een begin te maken aan het plastic flessen huis. Maar natuurlijk! We kregen laarzen, reflecterend hesje, helm en een schep in onze handen geduwd. Vervolgens mochten we lekker hakken in de grond met 30 graden! Ze hadden de grootste lol om ons. Ze hadden namelijk nog nooit een Mazungu zien hakken in de grond!
Daarna was het tijd om even te gaan zitten en te praten over het plan met de sex workers waar we eigenlijk die dag voor kwamen. Andrew is een social worker en werkt veel samen met de sex workers om hun te laten inzien dat ze ook op een andere manier geld kunnen verdienen. Hij probeert te laten inzien dat ze zoveel in hun mars hebben! Ook geeft hij voorlichting over voorbehoedsmiddelen en medicijn gebruik onder HIV en Aids. Ik vroeg aan Andrew of hij in de afgelopen jaren al een verandering heeft gemerkt. Hij vertelde dat veel vrouwen die vroeger sex workers waren nu bijvoorbeeld juf zijn op de basisschool. Ze gebruiken die succes verhalen om andere vrouwen te stimuleren om ook een ander pad te bewandelen.
Na dit intense gesprek begon het kei hard te regenen. We zaten omsingeld door locals en kregen een korte cursus Luganda! Olyoiya! (Hoe gaat het met jou?) Bulungi! (Met mij gaat het goed!). Ja Ja!
We kregen ook local eten.. wat echt echt echt echt echt m’n neus uitkomt. Ik kreeg het echt bijna niet weg. Oeps.
Omdat het regenden kwamen de sex workers ook niet meer opdagen. We besloten om na de regen naar huis te gaan. We kondigden dit aan bij Andrew. ‘Nog één speech dames’. Na die speech: ‘Nog één speech dames!’. We konden niks van de speeches verstaan want alles was in Luganda.  Een half uur laten konden we eindelijk gaan. We werden nog ‘vriendelijk’ begeleidt naar de Boda Boda, waarna die man daarna 1000 shilling vroeg: ‘Uhm nee’.
Op de Boda Boda reflecteerden we de dag. We lagen helemaal dubbel want ik dacht dat iedereen rondom het event dronken was, maar dat bleken dus allemaal mensen te zijn met een beperking. Oeps.

Ondertussen hadden we een auto geregeld voor het weekend die ze bij ons thuis kwamen bezorgen. Echt werkelijk alles kan hier bezorgd worden! Het ging letterlijk zo:
Hier heb je de sleutel, kan je hier even tekenen, doei veel plezier!
Is wel weer wat anders als Zuid-Afrika of Nederland.

Ik zit nu op m’n bed en ik ga beginnen aan het uit typen van een weekend wat eigenlijk niet te beschrijven is. Maar ik ga het proberen…

Zaterdag ochtend ging de wekker om 6 uur. Ready to go!
We pakten onze spullen: dekens, kussens, eten, drinken, camera’s en een mes ter zelf bescherming.
Ik reed. Ik weet niet wat het is maar ik vind rijden gewoon zo leuk en vooral in zo’n grote auto. We waren zo happy dat we eindelijk zelf aan het rijden waren! De eerste straat gingen we al de verkeerde kant op, maar dat maakte niet uit. We hadden alle tijd….

We tankten de auto vol en ik had mijn eerste ervaring met boda boda’s van links en rechts en mensen die bijna dwars door je heen rijden. Lisi en ik bespraken de route. De normale route richten Mburo reserve is rond de 3 uur. Maar we hadden toch alle tijd, dus namen we eerste een route richting het noorden om vervolgens richting het zuiden te rijden.
De route was zo mooi. Alles is zo enorm groen en we passeerde mini dorpjes die allemaal op elkaar leken. We zagen in de verte een meer en dachten dat het een vet idee zou zijn als we daar konden lunchen. We gingen off road de mainroad af en belanden midden in een soort veen gebied. De weg veranderde in een soort moeras en ik kreeg mijn eerste ervaring met slippen. We parkeerden de auto bij een kerk waar we vervolgens alle drie achter gingen plassen. We keken een beetje rond en mensen keken ons raar aan. Aghja wat moeten Mazungu’s ook daar?
Al slippend met klotsende oksels vervolgden we de weg…

We begonnen trek te krijgen en stopten in één van de dorpjes langs de weg. Ik draaide de auto de weg af en reed vervolgens bijna over een doek met gedroogd fruit. Oeps. Ik schaamde mij kapot en durfde bijna de auto niet uit te stappen, maar vervolgens begonnen ze kei hard te lachen; gelukkig.
De mensen daar hadden volgens mij nog nooit blanke mensen gezien. Ondertussen verzamelde een groepje kinderen om ons heen die veilig op een afstandje naar ons liepen te kijken. We wachten met z’n 3^e op de Rolex en ondertussen deden we Kiekeboeh met de kinderen. We aten de Rolex in de auto op en vervolgens vroeg ik aan Lissi of we wel de goede weg aan het volgen waren. ‘Oh oeps, ik denk dat we een beetje te veel naar het noorden gaan’. Lissi veranderde de route op Google Maps en we moesten al snel één van de zijstraten links af slaan. Off Road.

Onze weg vervolgde eindelijk richting het zuiden en we waren toen al ongeveer 2 uur onderweg.
We keken ons ogen uit. De ooohh en de aahhhh kwam regelmatig uit onze mond. We stopten af en toe de auto om foto’s te maken. Ondertussen vroeg ik aan Lissi wanneer ze dacht wanneer er weer een verharde weg zou komen. ‘Geen idee, ik denk snel’.
We stopten de auto voor een plas pauze en namen wat foto’s van de heuvels en al het groen. De auto had het af en toe zwaar. Het is een automaat, dus veel hoefde ik niet te doen. Na het zwaaien naar al de mensen en een fotoshoot later, vervolgde we onze weg.
Tot dat Lissi zei: ‘M’n camera… ik heb hem niet meer’. We trokken de hele auto leeg, maar de camera was nergens meer te vinden. We besloten terug te rijden naar ons laatste stop punt en vroegen aan een oude man (wat overigens een wonder is want mensen worden hier maar 55 jaar oud) of hij de camera van Lissi had gezien. Hij begreep de vraag volgens mij niet eens, dus veel hadden we niet aan hem. We reden verder en stopten bij een groepje jongeren. We vroegen dezelfde vraag. Ze bleven vooral hard lachen om ons. We vroegen aan hen als we geld zouden geven zij de camera terug konden geven, maar helaas hun reactie was: Lachen.
Lissi reageerde vervolgens: ‘Ach het is maar een camera, let’s go’.

Onze route ging verder en het weer begon langzaam wat grauwer te worden. Stiekem werd ik wel een beetje nerveus, want als het echt zou gaan regen dan zouden we vast komen te zitten en dan zou het misschien wel dagen duren voordat we verder zouden kunnen gaan. Maar goed niet te lang bij stil staan.
We passeerden op een gegeven moment een groepje kinderen(?) of jong volwassenen met allemaal dezelfde gele shirts aan gevolgd door een door leider die ze in bedwang hield. Ik vroeg mij af of het kindsoldaten waren, maar we kwamen er later achter dat we lang een gevangenis reden.
Vlak na dit shocking momentje, reed ik zowat een kind om ver met een berg takken op een fiets. Takken waren van de fiets gedonderd, maar kind leeft nog.
Ondertussen zagen we de gekste taferelen: Een dode koe met 2 mensen op een boda boda bijvoorbeeld.
De moed begon een beetje in onze schoenen te zakken en we zagen het een beetje somber in. Lissi bood haar excuses aan van haar Google Maps, maar agh we waren wel lekker avontuurlijk bezig.

We reden al een tijdje achter een vrachtwagen, tot dat hij opeens stopte. Hij zat vast in een modder plas. Shit. Konden wij deze plas wel passeren? We stapten uit en bekeken de schade van de vrachtwagen en we vroegen de mensen of wij er wel overheen konden. Ze zeiden ja.
Hupakee, met slippende bandjes sjeesde ik over de plassen. We konden onze weg vervolgen.
Ondertussen vertrouwden we Google Maps niet meer en besloten we even mijn toeristen boekje erbij te pakken. Ik weet de  namen van de dorpjes niet meer uit m’n hoofd, maar we passeerde bijna een dorpje. We besloten daar te gaan tanken en een voorraad in te slaan qua eten en drinken.
De wc’s zijn hier echt vreselijk. Een vies groot gat in de grond en that’s it.
Lissi kocht een vies soort cakje en Laura gingen even langs de apotheek voor nieuwe pleisters. Ze had haar hand bezeerd eerder die week aan glas.
Mensen keken ons nog steeds raar aan en snapte er niks van dat drie meiden in een auto richting ??? aan het rijden waren.
We besloten de route te vragen aan mensen en dat leed ons eindelijk tot de goede weg. Onze auto was ondertussen veranderd van kleur wit naar kleur oranje. Na heel veel hobbels, kuilen, geiten, koeien, schapen, mensen, kinderen, boda’s en fietsers konden we na 5 uur onverhard rijden eindelijk weer op asfalt rijden. HALLEJULA.

The next destination: Masaka. Wat massa moord ofzo betekend? Klinkt goed, daar moesten we heen.
Ondertussen werd het een race tegen de klok. Er was ons verteld dat we beter niet in het donker konden rijden. We hadden nog 2 uur op de klok en Google Maps gaf hetzelfde aan. Maar goed Google Maps vertrouwde we niet meer zo, dus we besloten vaart te maken.
We waren getuigen van een prachtige zonsondergang en speelde echt super leuke muziek in de auto. De sfeer zat er nog steeds goed in en we konden niet wachten om de zebra’s te zien!

Na ongeveer 150 km afvalt weg konden we links afslaan richting Mburo National Park. Al snel zagen we de eerste wilde dieren voorbij komen. We kwamen er niet uit of het bambi’s waren of geiten, maar we waren door het dollen heen. Ondertussen zagen we geen hand voor ogen en begonnen we toch wel een beetje nerveus te worden. Hoe ver zou het nog zijn?
We reden lekker door en ik was ondertussen al heel wat gewend tot dat we een enorme plas passeerden. We hadden geen idee hoe diep het zou zijn. Lissi en Laura stapten uit de auto om te kijken of we het zouden halen ja of nee. Ondertussen vroeg ik advies van het thuisfront wat ik misschien beter niet had kunnen doen. ‘Romy sta je nou in een safari park buiten de auto?’ appte mijn moeder. Oeps.

Maar er waren geen wilde dieren gelukkig.
We belden ondertussen het resort.
Lissi:‘Denken jullie dat we door de plas heen kunnen rijden?
Resort medewerker: ‘Hebben jullie een 4x4 auto’
Lissi: ‘We hebben een RAV Toyota 4x4(?)’.
Resort medewerker: ‘Jahoor dat kan’
Laura op de achtergrond: ‘Vraag of ze alvast het eten kunnen maken’
Resort medewerker: ‘Willen jullie kip of vis?’
Lissi, Laura, Romy: ‘Kip’.

Ondertussen reed ik de auto achteruit om volop vaart te maken door de plas.
Whoehoe: ‘We made it!’
En de plas stelde niks voor…..

We passeerde de ingang van het safari park. Drie vriendelijke mannen zeiden gedag tegen ons!
Ze noteerde onze gegevens en we vroegen aan hun de weg.
We konden even wachten om vervolgens achter een andere jeep aan te rijden.
Top!
We sloten alle deuren tot we erachter kwamen dat de achterklep niet meer sloot.
Nieuw probleem! De drie mannen ontfermden zich om ons auto terwijl wij ons druk maakte om een enorme kever die niet meer van z’n rug afkwam.
De drie mannen probeerden onze achterklep vast te maken met plastic. Dat wilde niet lukken. Vervolgens kwamen ze aanzetten met een één of ander snoer. Ik zat ondertussen wat te kloten met het slot knopje en vervolgens ging de deur oppeens een soort van dicht. Het lampje op het dashboard bleef wel branden, maar hij zat een soort van dicht. Onze tocht kon verder

We reden achter een jeep die midden in een nachtsafari waren. Gratis en voor niets konden we hier van mee genieten. We zagen hier al de eerste zebra’s voorbij komen!
De weg was zo donker en we slipten alle kanten op. Het laatste stukje de berg op was misschien nog wel het spannendste. Het was zo stijl en hobbelig. Eén verkeerde beweging en we zaten met een wiel vast in één van de 29204 greppels.

We hadden Mburo Safari Lodge eindelijk bereikt naar 13 uur in de auto!
We kregen een upgrade van een tent naar een prachtige hut. We keken onze ogen uit.
Het eten werd direct geserveerd en ons geluk kon niet op. Wat hadden we ontzettend veel meegemaakt op één dag. Helemaal kapot gingen we slapen.

De volgende ochtend werden we gewekt door Baboons! Ik pakte mijn deken en besloot het allemaal even te observeren vanaf het balkon.
Om 09:00 werden we verwacht bij het ontbijt. Alles was zo goed verzorgd. Na het ontbijt besloten we een stukje te gaan lopen, maar al snel leek het ons een beter idee om met de auto op verkenningstocht te gaan.
We zagen vanuit onze auto zoveel zebra’s, stieren, zwijnen, springbokken en bambi’s.
Mission accomplished!
We probeerden de weg terug te vinden naar de mainroad, maar we wisten my god niet meer vanaf welke kan we kwamen. We reden twee keer verkeerd en een vriendelijke man bracht ons voor 4000shilling terug naar de mainroad!
Ik had alweer zo snel honger.. dus we stopten langs de weg om een Rolex te eten. Ook kochten we een Coca Cola voor 0,25 cent. Verderop lieten we onze auto wassen voor 10.000 shilling = 2 euro.

In een frisse auto reden we verder. Dit keer de goede route die ons binnen 3 uur thuis zou brengen in Kampala. We reden Masaka binnen en besloten even een plaspauze te houden. Lissi vertelde dat ze cappucino hadden en daar ben ik uiteraard altijd voor in. Ondertussen keek ik even mijn gemiste berichtjes terwijl ik vanaf het dak begokeld werd door mega hete koffie. Lissi’s koffie was omgevallen op het dak en was via ons dakraam over mij heen gekomen. We moesten kei hard lachen, want ik had Lissi eerder die week al bekogeld met een pan en had haar tas laten vallen in de modder, dus dit was haar payback.

Onze route ging weer verder. De gekste taferelen kom je tegen op de weg. Mensen die inhalen van links en rechts. Bumperklevers, mensen die met groot licht rijden, mensen die zonder licht rijden. Enz enz. We passeerden de evenaar en stopte daar even om een toeristische foto te maken.
Het begon donker te worden en we moesten nog steeds 2 uur rijden. We tankten voor de derde keer en kochten cake en chips als avond eten. Ik plaste hier op de ranzigste wc ever en we reden weer verder…

We naderden Kampala en het begon mega druk te worden. We lockde onze deuren. Wegen die voor één lane bedoeld waren, worden hier gebruikt voor 3. Overal auto’s en Boda’s die je moet ontwijken. Kinderen die laat nog op straat en langs de weg lopen. Vrouwen die van alles aan je verkopen. En ondertussen geen lantaarnpaal te vinden. We hebben enorm lang in de file gestaan terwijl we nog maar 15km van Ntinda af waren. Ik leerde de meiden wat Nederlandse woorden en we besloten nog een keer alle Afrikaanse nummers te luisteren.
Om 21:30 arriveerde we eindelijk.
De man van het autobedrijf kwam de auto weer netjes ophalen. Hij was heel erg enthousiast om ons weer te zien en gaf ons een knuffel. We vertelden niet over de achterklep en we hebben ook nog steeds geen belletje gehad, dus het zal wel goed zijn.

WAT EEN WEEKEND.
En dit is nog maar een korte omschrijving van deze gigantische ervaring. Dit was echt iets om nooit te vergeten. Ik kan aan niemand uitleggen hoe intens vet dit was. Het landschap is zo mooi. Alles is groen en de mensen zijn zo aardig. Het was echt top.
Hopelijk geven de foto’s een beetje een beeld bij het verhaal.

Ondertussen staat Lissi te dansen bij de buren in een lokaal winkeltje.
Het gaat dus prima hier.

Bedankt voor het lezen en tot de volgende ervaring!

Bye! 

Rooftop vieuw

Plastic huisjes maken

Sprinkhanen eten

Mazungu's bouwen huisjes

Roadtrippp

Richting het meer.

Locals

Whoesj

Vlak hierna was Lis d'r camera weg...

In the middle of nowhere

Eén van de mini dorpjes die we passeerden 

Het weer werd minder..

De volgende ochtend zagen we hoe super mooi we zaten

Onze ranzige auto

Hey jij!

Prik!

Hoi ass