De projecten van Cew-it en ontspanning aan rivier de Nijl

Lieve mensen!

Wat een week!
Na ons heftige weekendje door de stad op de Boda boda's mochten we maandag het eerste project bezoeken. Om 10 uur waren we op kantoor om vervolgens tot 2 uur te wachten omdat iemand ons er heen moest rijden. Maar het wachten is het waard hoor, want om half 1 krijgen we eerst nog een luxe lunch. Elke dag wordt er warm eten geserveerd voor het hele team. Ook al moet ik zeggen dat het nu al een beetje m'n neus uit komt. oeps.

Het eerste project was een vrouwen empowerment organisatie. In een soort opslag container was het kantoor gebouwd en gingen twee vrouwen vertellen over de organisatie. We mochten gelijk al zeggen of we wilden werken voor deze organisatie, maar we wilden allemaal graag de anderen organisaties ook zien. Ikzelf was wel onder de indruk van deze organisatie. Ik wil heel graag iets met vrouwenrecht doen en ik kwam eigenlijk direct al op vette ideeën.

Dinsdag was de verjaardag van Lisi. Ze wilde het niet echt vieren, dus hielden we het klein. (ik wilde het graag klein houden!! @Gooische vrouwen) We gingen deze dag voor niks naar kantoor, want de organisaties namen de telefoon niet op. We kregen wel weer lunch en gingen daarna naar de Acacia Mall. Dit is een winkelcentrum in het centrum van Kampala waar eigenlijk vooral blanken mensen komen. Je komt sporadisch blanken mensen tegen, maar hier heb je ze aan overvloed. Toch snap ik het wel, want er zijn leuke koffie tentjes en lekkere restaurantjes rond deze plek. We namen een ice coffee en liepen wat rond. Daarna brachten we nog een bezoek aan de craft market en dronken nog een cola met uitzicht over de hele markt.
Op woensdag werden we weer op kantoor verwacht om de andere twee projecten te gaan bezoeken. Na de lunch... vertrokken we naar PDI (Pearl Development Initiative) Een super power vrouw vertelde over haar organisatie. Deze organisatie zet zich voornamelijk in voor vrouwen en voor jongeren die in het criminele circuit zitten. Ze vertelde over de strategieën en benaderingen en het was echt mega interessant. Ik werd eigenlijk direct enthousiast en zo ook de anderen meiden.
Na een meeting van 2 uur vertrokken we rond 4 uur nog naar de laatste organisatie: Agaliawamu Youth Development. Deze organisatie was moeilijk te vinden want lag midden in een getto (zo noemen ze het zelf). De auto moest een enorme helling af waar het net had geregend en waar geen asfalt lag. We waren een bezienswaardigheid! Aangekomen was ik toch best wel een beetje in shock. Dit was echt back to basic. Je moet je voorstellen dat er geen asfalt ligt en het hier nu regenseizoen is. Eén van de werknemers vertelde mij dat het wel een waterval kon worden. De mensen van de organisiatie waren enorm lief. Ze wilden enorm graag dat wij ze kwamen 'helpen' wat ons een minder gevoel gaf. De mensen lieten ons toch wel met trots zien wat ze wel hebben in hun 'getto'. Een brug wat ze hadden gebouwd van takken, een kinderopvang en vol trots lieten ze de zakjes zien waar ze de Rolex(ei gerecht) in kunnen verkopen. Ook waren ze bezig met een project over het bevorderen van hygiëne.
Het begon donker te worden, dus we moesten richting huis. Eén van de werknemers van Cew-it reed de auto naar boven en wij liepen het stukje omhoog. Ik ging bijna op mijn smoel vanwege de gladheid van de modder en het water. Boven aan de weg stonden we nog even te praten en vertelde de werknemers weer hoe graag ze ons in hun organisatie wilde hebben. We stapten alle 4 dood moe in de auto. Wat een dag.

En toen begon de frustratie bij ons 3. Welke organisatie moeten we kiezen? En is deze minor wel effectief voor zo'n korte periode. Het is namelijk de bedoeling dat wij in de community komen, in gesprek gaan met de mensen, een mensenrecht ontdekken wat geschonden wordt en uiteindelijk daar een interventie bij verzinnen. In 7 weken. Onhaalbaar. We hebben tussen ons 4e vele discussies gehad en we merkten dat we alle 4 erg verschillend zijn. Donderdag gingen we opnieuw naar kantoor om te kiezen voor een organisatie en om het te bespreken met Jackline. Ik heb gekozen voor PDI samen met Burçin. De andere meiden zitten nog steeds in twijfel.

Donderdag middag gingen Burçin en ik weer naar de Acacia mall om een koffie te drinken. 's Avonds kookte Burçin een één of andere groenten prutje wat overigens heerlijk was! We besloten deze avond om in het weekend richting de Nijl te gaan. Een weekend waar we even niet over projecten, organisaties en school hoefde na te denken. Vrijdag waren we vrij van stage en werkte ik een beetje aan school opdrachten en maakte ik het huis schoon. Het wordt echt snel vies joh! We gingen die dag vroeg slapen, want om half 6 ging de wekker... We gingen naar de Nijl!!!

Om 7 uur stonden we allemaal klaar. De één met een backpacker alsof we 3 weken op vakantie gingen en de andere met een bescheiden rugzakje. We wilden eigenlijk met de safe boda boda gaan. Dat is een app waarbij je een scooter kan aanvragen en die dan een extra helm voor je meeneemt, zodat je veilig vervoert wordt. Burçin en ik gebruiken deze app en Lisi en Laura hebben een helm gekocht hier. We moeten altijd goed onderhandelen in prijs als je met de 'gewone boda boda' gaat. Burçin is hier voornamelijk erg goed in. 'Brother, I'm not going to pay so much money!' 'It's said 4000 shilling on the safe boda boda app!' 'You don't want to?' 'Ok, we go with safe boda boda' KOM ROOM! Vervolgens kwamen we erachter dat safe boda boda niet rijdt om 7 uur 's ochtends... Met hangende pootjes kwamen we terug en gingen we met de normale boda boda zonder helm.. sorry mam.
Dat was ook de eerste en de laatste keer want de 4 boda boda rijders deden net alsof we in een Mario Kart spel zaten.
Gelukkig kwamen we veilig aan op de plek waar we de bus moesten nemen. Er waren tientallen mensen die wilden dat wij met hun bus mee gingen, maar we weten hoe we moeten onderhandelen en we gingen voor 10.000 shilling = 2.30 euro naar Jinja! Ondertussen in de bus kwam er van alles voorbij; Lakens, opladers, eten, drinken, horloges... noem maar op. En ze lopen serieus in de bus en staan gigantisch in de weg.
De bus ging eindelijk rijden na ongeveer een half uur te hebben gewacht. De busrit was prachtig. Het land is zo groen en ik kan zo genieten van een muziekje op en lekker naar buiten staren.
Tussen Kampala en Jinja maakte de bus één tussenstop. En wat voor tussenstop. De bus stond nog niet stil of er stonden tientallen mensen om de bus die dingen wilden verkopen. Kip op een stok, rund op een stok, drinken en ciapatie (soort pannenkoek). Burçin en ik keken elkaar aan van; 'Wie koopt er nou zoiets?' waarop ik antwoorden 'Ja, echt...' Vervolgens stonden we een kwartier stil en keken we elkaar weer aan. 'Ik heb eigenlijk best wel trek' OK! '2 ciapatie!!'

De bus stopten in Jinja. We waren de bus nog niet uit of er stonden al ongeveer 5 boda boda's om ons heen die ons weer verder wilden vervoeren. Voor 20.000 shilling = 4 euro brachten de boda boda's ons naar The Haven resort. De route ernaar toe was geweldig. Spelende kinderen met autobanden, vrouwen met een bak bananen op hun hoofd, geiten langs de weg maar vooral zoveel groen!
Na een stuk 'snelweg' moesten we nog een stuk offroad rijden. We reden langs zelf gemaakte huisjes waar ik waterputten zag en allemaal kinderen die naar ons zwaaiden. Moezoengoe! Moezoengoe! oftewel wit mens wit mens!

Aangekomen bij het resort keken we echt ons ogen uit. Wat een uitzicht. Een kolkende rivier, overal groen en zoveel vogels! We werden ontvangen met een fruitsapje en konden vrijwel direct aanschuiven aan de lunch. Na de lunch liepen ik, lisi en laura naar beneden om bij de rotsen te kijken. Ik durfde niet te zwemmen want er schijnt een enge bacterie in het water te zitten wat onder je huid kruipt? bah.
Beneden bij de rivier was een vrouw al haar was aan het wassen. Ongegeneerd met haar borsten bloot ons aan zat te kijken en wij haar. Wat een andere wereld, maar zo cool!
We dronken wijn en speelden 's avonds Ligretto. Daarna maakten we nog een kampvuur en gingen we slapen. 's Ochtends stond ik alweer om 5 uur op want ik wilde heel graag de zonsopgang zien! Super mooi.

We ontbeten en ik heb een lange tijd aan de stijger gezeten. Daarna verplaatste ik mijzelf naar het zwembad met een milkshake chocolade.. wat een rijkdom.

Om 4 uur bracht een taxi ons naar huis en heb ik de hele rit naar buiten zitten kijken. Er is hier zoveel te zien en het verveeld gewoon niet. Alles is zo mooi en zo anders. Het contrast is weer zo groot tussen armoede en rijkdom. Zo sta je in een getto en zo zit je in een resort aan een zwembad te nippen aan je witte wijn. Ik voel mijzelf zo dankbaar.

Deze week begint stage echt echt.. en wordt het kei hard werken. Maar we hebben zo genoten van het weekend!

Veel liefs,
Uit Uganda!

Sun rise!

Bday Lisi

Uitzicht balkon vanuit ons appartement 

Rooms + De Nijl

Crazy river the Nile

Is wel wat anders als de salamanders uit Frankrijk

Zo lekker.

Paradijsje he?

Eerste indruk Kampala

Jamboooooo!

Kampala, Kampala dat moet je zeggen wanneer je naar de city center wilt.
Vrijdag middag gingen we met weer één van de lokale busjes richting de stad. Met z'n vieren stonden we langs de weg om een busje aan te houden. Uiteindelijk lukte het ons en konden we met z’n 4^e instappen. Ntinda waar wij wonen is nog vrij rustig vergeleken met elke meter die je richting het centrum trekt. Het is niet te omschrijven. Het is zo ontzettend druk. Overal busjes, Boda Boda’s (scooters), vrachtwagens, 4x4 auto’s, normale auto’s, fietsers en voetgangers. En dat dan allemaal door elkaar. Lisi en ik zeiden nog stoer dat wij hier wel willen rijden, maar zelf ik (de altijd zo stoere rijdster) durft hier denk ik ook niet te rijden.
We moesten bij Bugundu Road uitstappen. We vroegen aan een vrouw waar de craft market was. Ze vertelde ons dat we naar boven moesten lopen en dan rechtsaf. Eerst deden we nog een koffie bij 1000 cups of coffee. Dit staat bekend om één van de betere koffie plekken van Kampala. Omdat ze natuurlijk hier koffie verbouwen verwacht je natuurlijk wel wat. En jahoor het was een goed bakkie pleur!

Omdat we met z’n 4 ongeveer dezelfde studie doen en dezelfde interesses hebben zijn de gesprekken echt super interessant. We hadden tijdens ons kopje koffie een discussie over het woord ontwikkelingshulp en ontwikkelingssamenwerking. Waarom het ene woord goed was en het andere niet en welke definitie er hangt aan ‘helpen’. Het is echt leuk om met mensen te zijn die dezelfde interesses hebben.

Na 1000 cups of coffee gingen we naar de craft market. Dit is een markt waar je helemaal los kan gaan op het gebied van Afrikaanse spulletjes. Je hebt echt alles in Afrikaanse stijl. De eerste souvenirtjes heb ik hier ingeslagen J

Zaterdag ochtend was ik alweer vroeg op. Ik ben als enige denk ik een ochtendmens. De andere slapen amper tot niet. Ik werd ’s nachts wakker en zag Lisi nog steeds niet in haar bed liggen. Zij zitten dan nog steeds in de woonkamer om half 4.
Om 10 uur werden we opgehaald door de Boda Boda mannen! Zij gingen ons rondleiden naar de highlights van Kampala. Ik kan gewoon niet beschrijven hoe deze tour was. Het is allemaal zo ontzettend intens, anders en vet!
Ik stapte bij de touring guide van die dag op de Boda Boda en liet het maar over mij heen komen.

Busjes, busjes, busjes overal. Boda Boda’s door elkaar heen van links naar rechts. Geiten, koeien, honden en katten op straat. Popcorn machines, bakplaten met beroemde Rolex wraps, limoenen, avocado’s, slippers, zonnebrillen en doodskisten. Schreeuwende mensen en toeterende Boda Boda’s. Een in mens grote markt met alle groeten en fruit wat je maar kan bedenken. Kleine kinderen langs Boda Boda’s. Verschillende geuren; pannenkoeken, houtskool, benzine. Stof en hete zon, maar ook kei harde regen.

Maar midden in de stad kan het ook rustig zijn. Kampala is gebouwd op 7 heuvels en op één van die heuvels staat een soort van tempel. De Bahai Tempel. In deze tempel voeren ze een geloof uit die nog helemaal niet zo heel lang bestaat. We namen een kijkje rondom de tempel. Er waren mensen aan het zingen en dat gaf deze plek echt een unieke sfeer. Onze tocht ging weer verder naar de moskee. Een grote groep mensen hanteren de Islam in Oeganda en in Kampala staat de twee na grootste moskee van de wereld. We mochten een kijkje binnen nemen als we een hoofddoek opdeden. Ik voelde mij niet echt comfortabel daar in. Lisi en Laura ook niet. We schoten een beetje in de lach om elkaar omdat we er echt niet uitzagen. Na het zien van de moskee mochten we de toren in wat ons een uitzicht gaf over de hele stad.
Ondertussen gingen we bijna om van de trek en bracht onze Boda Boda man ons naar een plek waar we Rolex konden eten. Rolex is een gerecht met ei, meel, tomaat, kaas en avocado en het is echt goddelijk. Het super cool want het was echt op een plek waar je in Zuid-Afrika als toerist niet mocht komen, maar hier kan het blijkbaar wel! Vervolgens ging onze tour weer verder naar het huis van de koning. Hier kregen we een rondleiding, maar ik kon mijn aandacht er niet meer bij houden. Je moet je voorstellen dat steeds die ritjes tussen door enorm veel indruk op je maken omdat je zoveel ziet. Het maakt niet uit waar je kijkt er is overal iets interessants.
Dus even een korte samenvatting van onze dag.

1. We gingen naar de Bahai tempel waar we een nieuw geloof leerden kennen.
2. We gingen naar de moskee waar we ondergedompeld werden tot moslima’s.
3. We gingen naar een plek waar locals komen om Rolex te eten.
4. We gingen naar een plek waar de koning heilig was en waar vrouwen een rok moesten dragen omdat zij het bezit zijn van de koning (?)
5. We gingen naar downtown Kampala waar het zo in mens druk was dat je ontzettend goed moest op passen dat er niemand met je spullen van door ging.
5. We zijn ongeveer langs alle ambassades van de wereld gereden.

Toen was de tour over en werden waren we naar huis gereden. Ik keek ik in de spiegel en zag ik dat ik veranderd was in een bezwetende tomaat.

Vanmorgen gingen we rond 11 uur richting Miami Beach. Het klonk alsof we naar LA gingen, maar dat was niet het geval. Miami beach ligt aan het beroemde Victoria meer. Het één na grootste meer van de wereld. We wilde eerst met de safe boda boda gaan, maar dat werkte niet optimaal. Daarna liet Uber ons ook in de steek. We liepen naar een reguliere taxi en hij wilde ons voor 30.000 Shilling wel naar het meer brengen. Burçin zei gelijk; ‘Dacht het niet! Dat is veel te veel geld!’. We liepen terug om wat mensen te vragen voor opties om daar te komen. Ze verwezen ons weer naar de reguliere taxi man. We bedachten ons en gingen toch maar mee! Het is ook eigenlijk maar 5 euro. De man moest heel hard lachen dat we toch bij hem terug kwamen! Het duurde ongeveer 10 minuten om bij Miami beach te komen. Het was een soort privé strand achter een gesloten gate. Eerst moesten we nog 5 minuten wachten, want ze waren met opnames bezig voor een film. We vroegen wat er aan de hand was en het eerste wat ze zeiden was; ‘ Ze zijn bezig met ‘shootings’ dus jullie moeten even wachten’. Wij schrokken natuurlijk meteen, maar het was gelukkig voor een film.

Toen ik uit de auto stapte stond ik midden in een mierenhoop. Binnen no time zaten de mieren overal. Ik schrok echt enorm en wilde meteen weg. De taxi chauffeur bekommerde zich direct om mij. De mieren prikten mij en ik dacht gelijk aan malaria hahahah. Gelukkig was het alleen daar en kwam ik daarna bij van de schrik. We liepen wat rond op deze mooie plek. Ik moet zeggen dat ik mijzelf niet echt relaxt voelde. Al die indrukken en dan al die beestjes het maakt je echt een beetje gek ofzo.
Op één plek waren ze cannabis aan het roken op de andere plek aten we vis die vers voor ons werd gevangen en op een andere plek werd iemand gedoopt in het water vol enge bacteriën. Elke plek heeft wel iets te bieden en je weet nooit wat je gaat mee maken. Dat maakt het super vet maar ook erg vermoeiend!

Rond 4 uur werden we door dezelfde taxi chauffeur opgehaald en hij vroeg gelijk hoe het met mij ging. Zo lief! Thuis gingen we nog even bij een koffie tentje wat drinken en daarna deden we nog wat boodschappen.

Nu lig ik veilig onder mijn klamboe zodat niemand mij kan steken. Ik vind het zo rot dat ik zo bang ben voor insecten. Maar ik kan het gewoon niet helpen. We hebben net eten besteld met een soort van thuisbezorg.nl. Hopelijk komt het ook echt J

Morgen begint stage!

Veel liefs,
Romy

Tempel

Er zijn echt overal palmbomen

Lisi duckface

Trappen toren van de Ghadaffi Moskee

Drukte van Kampala

Kampala  city center

De chaos.

Kapala

Bleom fanaat!

Froemm

Down town. Er zit hier dus een systeem in. 

Miami Beach

En ondertussen werd iemand gedoopt...

Malaria paniek aanvallen en onderweg naar Oeganda

Jambo!

Vorige week maandag had ik toch besloten om aan de malaria pillen te gaan. De andere drie meiden namen het ook en ik durfde het toch niet helemaal aan om als enige te gaan met alleen een mosquito net en muggen spray. Donderdag begon ik vol goede moed aan mijn Lariam pillen. Wat ik toen nog niet wist was dat de bijwerkingen echt extreem zijn. Omdat ik kort van te voren begon met slikken moest ik drie dagen achter elkaar nemen wat je normaal gesproken in 3 weken doet. Donderdag en vrijdag voelde ik mijzelf nog helemaal prima. Vrijdag had ik mijn afscheidsetentje en dat was super gezellig met veel wijn en lekker eten! De volgende ochtend nam ik op een lege maag en met een lichtelijke kater de derde pil. Dat heb ik geweten ook. Het was alsof ik mijn eigen leven aan het bekijken was vanaf een afstandje. Ik zweefde over de grond, verloor mijn stabiliteit en toen ik eerder wegging van werk begon ik thuis kei hard te huilen. Ik ging de bijwerkingen nog een keer goed doornemen en precies wat ik las ondervond ik op dat moment. Ik raakte lichtelijk in paniek en voelde mij heel vreemd. Ik had helemaal geen zin meer om te gaan en werd zelfs bang om op verjaardag te gaan bij mijn zus?!
Gelukkig trok het die avond weg en de volgende dag dacht ik dat het over was, maar alsnog voelde ik mijzelf vreemd. Ik moest mijn kamer leeg halen en voelde mij totaal niet ontspannen. Of het nou allemaal te maken heeft gehad met stress of de Lariam tabletten, geen idee, maar ik voel mij nu weer goed! Donderdag neem ik de 4^e pil, dus hopelijk raak ik niet in een mentale depressie J

De dagen voordat ik ging vroegen zich sommige mensen om mij heen af wat ik nou precies ging doen en waarom. ‘Het zou je roeping maar zijn!’ of ‘Wat moet je in zo’n apen land’ waren de algemene opmerkingen. Nou een apen land is het zeker want er komt dus berggorilla’s en chimpansees voor! ;)
Ik neem dit soort opmerkingen altijd maar met een korreltje zout. Voor sommige mensen die in een vertrouwde omgeving leven en niet daar uit willen stappen zullen ook nooit begrijpen wat het is om een andere cultuur, land en omgeving te leren kennen. Maar ik heb ook zoveel mensen om mij heen gesproken die trots op mij zijn en het echt vet vinden dat ik echt mijn passie volg!

Dinsdag ochtend was het dan zover. Eindelijk weer naar mijn favo continent AFRIKA. WHOEHOE.
Samen met Laura, Lisi en Burçin reisde ik eerst naar Istanboel. In het vliegtuig zat ik naast een vrouw die onderweg was naar Tanzania voor een film reportage over een vluchtelingenkamp voor Amnesty International. Super interessant. We vlogen met Turkish Airlines wat echt het beste vliegtuigvoedsel ever heeft. De landing op Istanboel duurde echt lang. Het vliegtuig leek wel rondjes te vliegen boven het vliegveld. Uiteindelijk gingen we landen en toen leek het net alsof er geen land te zien was. Met zweet handjes zat ik in de stoel.
Op Istanboel hadden we ongeveer 3 uur overstaptijd. Daar kwamen we erachter dat we niet rechtstreeks naar Entebbe vlogen, maar dat we eerst nog even een bezoekje gingen brengen aan Kigali in Rwanda. Kigali? Ik had er nog nooit van gehoord.

Wanneer je over Afrika vliegt is het zo bijzonder dat je gewoon daadwerkelijk niks ziet. Er zijn gewoon stukken land waar gewoon letterlijk niks leeft en niks groeit. Soms zag ik af en toe een lampje branden en dan weer een tijd niks. Kigali ligt een beetje in de bergen wat voor een leuke landing zorgde! Op Kigali mochten we nog even een uurtje wachten. Ondertussen waren we al meer dan 12 uur onderweg. Ik keek een beetje uit het raam en zag 3 mannen kijken naar 2 koffers die wel of niet in het vliegtuig moesten. Ze twijfelde en uiteindelijk gingen ze niet mee. Arme mensen van die koffers, of niet.
Tijdens de vlucht had ik de twee stoelen naast mij ook tot mijn bezitting. Dus ik lag languit met mijn oog masker gerold in mijn sjaal en trui.
Om kwart over 3 lokale Oegandese tijd kwamen we aan in Entebbe. Wat een reis.
Na het halen van ons visum wat overigens weer niet klopte.. Ik weet niet wat ik heb met visums maar ik moet altijd eerder het land verlaten dan dat op mijn ticket staat. Maar na navragen bleek dat dit keer geen probleem te zijn, gelukkig! We pinden geld en gingen richten buiten. Daar stond Johnny op ons te wachten!

In de taxi kreeg ik mijn eerste impressie van Oeganda. Ik merkte direct al dat het anders was dan Zuid-Afrika. De wegen, de huizen, afval op straat maar ook hier het verschil tussen arm en rijk en het gevaarlijke verkeer op de weg. Dit is echt down town Africa.
Gelukkig wist ik al dat ik dit kon verwachten omdat ik nu eenmaal ook in de townships ben geweest in Zuid-Afrika, maar ook door het lezen van boeken, wist ik al een beetje hoe het zou zijn. Toch krijg je toch te maken met een kleine cultuurshock. Het is gewoon zo’n andere wereld.

Bij ons appartement aangekomen in Kampala kwamen we voor een hoog hek te staan. Om half 5 toeterde Johnny even de buurt wakker. Na 5 minuten deed eindelijk iemand een klein vakje van de in mens grote gate open. In eerste instantie wist de gate keeper niet wie wij waren. Sta je dan midden in Afrika om half 5 ’s nachts. Uiteindelijk deed hij de gate open. Een klein mannetje met een enorm geweer stond recht voor ons. Na wat gebrabbel tussen Johnny en de gate keeper konden we eindelijk het appartement in. Het probleem was.. het appartement was nog niet klaar! Ze moesten namelijk nog tandpasta en handdoeken neerleggen. Ik kon echt niet meer communiceren. Johnny moest nog geld krijgen voor de taxi en Shilling is echt een onmogelijke valuta. 1 euro is 4300 Shilling. Nou reken maar is uit als je 50 euro moet geven aan de taxi en je deelt het door 4 personen. Nou ik kan je vertellen dat is best lastig om half 6 ’s nachts.

De volgende ochtend werd ik wakker van een koe of een man die riep help(?)
Ik wist even niet waar ik was en wat de tijd was. Al snel stond iemand van de organisatie voor onze deur om ons te helpen met het regelen van een simkaart. Hier hebben we ongeveer een uur over gedaan voordat we alle 4 een simkaart tot onze beschikking hadden! Daarna zijn we gaan lunchen bij een Indiaans restaurant.
De andere drie meiden zijn nu hard bezig met het maken van alle school opdrachten. Deze nerd heeft het al af. Vandaar dat ik nu al mijn blog aan het schrijven ben.

Vanmorgen werden wij opgehaald door Jackline, onze stagebegeleidster. Samen met haar gingen we naar de organisatie toe. We stapten in één van de mini busjes die echt al bomvol zat. Daarna moesten we weer overstappen op een ander busje. We hebben ongeveer 30 minuten gewacht, want het busje rijdt alleen als het helemaal vol zit. Ondertussen was er genoeg te zien hoor. Links waren mensen Rolex aan het maken. Nee geen horloges maar een typisch Oegandees gerecht met ei, ui en tomaat en links van mij waren mensen de krant aan het bespreken. Wij vielen natuurlijk erg op. Er zijn amper blanke mensen te zien hier dus we zijn een bijzondere verschijning of dat is alleen mijn gedachte.

De organisatie heeft echt een hele goede indruk op mij gemaakt! Het ziet eruit alsof alles goed geregeld is en iedereen was zo enorm aardig. De organisatie zit over het hele land, dus waarschijnlijk krijgen we veel meer te zien dan Kampala zelf! Morgen hebben we een dag vrij en maandag worden alle projecten aan ons voorgelegd en gaan we ook het ‘veld’ in om te kijken wel project het beste bij ons past. Na de bespreking kregen we echt Oegandees eten. Ik was niet zo fan van de bonen want die waren zo bitter, maar voor de rest was het echt lekker. Hopelijk vindt mijn maag dat ook J
We reden daarna met mijn oude vertrouwde Uber app naar huis

Goh wat maak je eigenlijk veel mee hé in zo’n korte tijd. En wat is het leven anders met een paar uur vliegen. Ik ben benieuwd wat deze twee maanden mij te bieden hebben! Waarschijnlijk heel veel.

Veel liefs,


Romy

PS: Dit zijn wat foto's van mijn mobiel. Om een impressie te geven ;)

Ntinda. Dit is de plek waar wij wonen.

Istanboel vanuit de lucht

Zonsondergang

Eerste maaltijd in Oeganda

Van maandag tot vrijdag krijgen we lunch bij de organisatie.. Hoe lekker is dat :D