Jambo!
Vorige week maandag had ik toch besloten om aan de malaria pillen te gaan. De andere drie meiden namen het ook en ik durfde het toch niet helemaal aan om als enige te gaan met alleen een mosquito net en muggen spray. Donderdag begon ik vol goede moed aan mijn Lariam pillen. Wat ik toen nog niet wist was dat de bijwerkingen echt extreem zijn. Omdat ik kort van te voren begon met slikken moest ik drie dagen achter elkaar nemen wat je normaal gesproken in 3 weken doet. Donderdag en vrijdag voelde ik mijzelf nog helemaal prima. Vrijdag had ik mijn afscheidsetentje en dat was super gezellig met veel wijn en lekker eten! De volgende ochtend nam ik op een lege maag en met een lichtelijke kater de derde pil. Dat heb ik geweten ook. Het was alsof ik mijn eigen leven aan het bekijken was vanaf een afstandje. Ik zweefde over de grond, verloor mijn stabiliteit en toen ik eerder wegging van werk begon ik thuis kei hard te huilen. Ik ging de bijwerkingen nog een keer goed doornemen en precies wat ik las ondervond ik op dat moment. Ik raakte lichtelijk in paniek en voelde mij heel vreemd. Ik had helemaal geen zin meer om te gaan en werd zelfs bang om op verjaardag te gaan bij mijn zus?!
Gelukkig trok het die avond weg en de volgende dag dacht ik dat het over was, maar alsnog voelde ik mijzelf vreemd. Ik moest mijn kamer leeg halen en voelde mij totaal niet ontspannen. Of het nou allemaal te maken heeft gehad met stress of de Lariam tabletten, geen idee, maar ik voel mij nu weer goed! Donderdag neem ik de 4e pil, dus hopelijk raak ik niet in een mentale depressie J
De dagen voordat ik ging vroegen zich sommige mensen om mij heen af wat ik nou precies ging doen en waarom. ‘Het zou je roeping maar zijn!’ of ‘Wat moet je in zo’n apen land’ waren de algemene opmerkingen. Nou een apen land is het zeker want er komt dus berggorilla’s en chimpansees voor! ;)
Ik neem dit soort opmerkingen altijd maar met een korreltje zout. Voor sommige mensen die in een vertrouwde omgeving leven en niet daar uit willen stappen zullen ook nooit begrijpen wat het is om een andere cultuur, land en omgeving te leren kennen. Maar ik heb ook zoveel mensen om mij heen gesproken die trots op mij zijn en het echt vet vinden dat ik echt mijn passie volg!
Dinsdag ochtend was het dan zover. Eindelijk weer naar mijn favo continent AFRIKA. WHOEHOE.
Samen met Laura, Lisi en Burçin reisde ik eerst naar Istanboel. In het vliegtuig zat ik naast een vrouw die onderweg was naar Tanzania voor een film reportage over een vluchtelingenkamp voor Amnesty International. Super interessant. We vlogen met Turkish Airlines wat echt het beste vliegtuigvoedsel ever heeft. De landing op Istanboel duurde echt lang. Het vliegtuig leek wel rondjes te vliegen boven het vliegveld. Uiteindelijk gingen we landen en toen leek het net alsof er geen land te zien was. Met zweet handjes zat ik in de stoel.
Op Istanboel hadden we ongeveer 3 uur overstaptijd. Daar kwamen we erachter dat we niet rechtstreeks naar Entebbe vlogen, maar dat we eerst nog even een bezoekje gingen brengen aan Kigali in Rwanda. Kigali? Ik had er nog nooit van gehoord.
Wanneer je over Afrika vliegt is het zo bijzonder dat je gewoon daadwerkelijk niks ziet. Er zijn gewoon stukken land waar gewoon letterlijk niks leeft en niks groeit. Soms zag ik af en toe een lampje branden en dan weer een tijd niks. Kigali ligt een beetje in de bergen wat voor een leuke landing zorgde! Op Kigali mochten we nog even een uurtje wachten. Ondertussen waren we al meer dan 12 uur onderweg. Ik keek een beetje uit het raam en zag 3 mannen kijken naar 2 koffers die wel of niet in het vliegtuig moesten. Ze twijfelde en uiteindelijk gingen ze niet mee. Arme mensen van die koffers, of niet.
Tijdens de vlucht had ik de twee stoelen naast mij ook tot mijn bezitting. Dus ik lag languit met mijn oog masker gerold in mijn sjaal en trui.
Om kwart over 3 lokale Oegandese tijd kwamen we aan in Entebbe. Wat een reis.
Na het halen van ons visum wat overigens weer niet klopte.. Ik weet niet wat ik heb met visums maar ik moet altijd eerder het land verlaten dan dat op mijn ticket staat. Maar na navragen bleek dat dit keer geen probleem te zijn, gelukkig! We pinden geld en gingen richten buiten. Daar stond Johnny op ons te wachten!
In de taxi kreeg ik mijn eerste impressie van Oeganda. Ik merkte direct al dat het anders was dan Zuid-Afrika. De wegen, de huizen, afval op straat maar ook hier het verschil tussen arm en rijk en het gevaarlijke verkeer op de weg. Dit is echt down town Africa.
Gelukkig wist ik al dat ik dit kon verwachten omdat ik nu eenmaal ook in de townships ben geweest in Zuid-Afrika, maar ook door het lezen van boeken, wist ik al een beetje hoe het zou zijn. Toch krijg je toch te maken met een kleine cultuurshock. Het is gewoon zo’n andere wereld.
Bij ons appartement aangekomen in Kampala kwamen we voor een hoog hek te staan. Om half 5 toeterde Johnny even de buurt wakker. Na 5 minuten deed eindelijk iemand een klein vakje van de in mens grote gate open. In eerste instantie wist de gate keeper niet wie wij waren. Sta je dan midden in Afrika om half 5 ’s nachts. Uiteindelijk deed hij de gate open. Een klein mannetje met een enorm geweer stond recht voor ons. Na wat gebrabbel tussen Johnny en de gate keeper konden we eindelijk het appartement in. Het probleem was.. het appartement was nog niet klaar! Ze moesten namelijk nog tandpasta en handdoeken neerleggen. Ik kon echt niet meer communiceren. Johnny moest nog geld krijgen voor de taxi en Shilling is echt een onmogelijke valuta. 1 euro is 4300 Shilling. Nou reken maar is uit als je 50 euro moet geven aan de taxi en je deelt het door 4 personen. Nou ik kan je vertellen dat is best lastig om half 6 ’s nachts.
De volgende ochtend werd ik wakker van een koe of een man die riep help(?)
Ik wist even niet waar ik was en wat de tijd was. Al snel stond iemand van de organisatie voor onze deur om ons te helpen met het regelen van een simkaart. Hier hebben we ongeveer een uur over gedaan voordat we alle 4 een simkaart tot onze beschikking hadden! Daarna zijn we gaan lunchen bij een Indiaans restaurant.
De andere drie meiden zijn nu hard bezig met het maken van alle school opdrachten. Deze nerd heeft het al af. Vandaar dat ik nu al mijn blog aan het schrijven ben.
Vanmorgen werden wij opgehaald door Jackline, onze stagebegeleidster. Samen met haar gingen we naar de organisatie toe. We stapten in één van de mini busjes die echt al bomvol zat. Daarna moesten we weer overstappen op een ander busje. We hebben ongeveer 30 minuten gewacht, want het busje rijdt alleen als het helemaal vol zit. Ondertussen was er genoeg te zien hoor. Links waren mensen Rolex aan het maken. Nee geen horloges maar een typisch Oegandees gerecht met ei, ui en tomaat en links van mij waren mensen de krant aan het bespreken. Wij vielen natuurlijk erg op. Er zijn amper blanke mensen te zien hier dus we zijn een bijzondere verschijning of dat is alleen mijn gedachte.
De organisatie heeft echt een hele goede indruk op mij gemaakt! Het ziet eruit alsof alles goed geregeld is en iedereen was zo enorm aardig. De organisatie zit over het hele land, dus waarschijnlijk krijgen we veel meer te zien dan Kampala zelf! Morgen hebben we een dag vrij en maandag worden alle projecten aan ons voorgelegd en gaan we ook het ‘veld’ in om te kijken wel project het beste bij ons past. Na de bespreking kregen we echt Oegandees eten. Ik was niet zo fan van de bonen want die waren zo bitter, maar voor de rest was het echt lekker. Hopelijk vindt mijn maag dat ook J
We reden daarna met mijn oude vertrouwde Uber app naar huis
Goh wat maak je eigenlijk veel mee hé in zo’n korte tijd. En wat is het leven anders met een paar uur vliegen. Ik ben benieuwd wat deze twee maanden mij te bieden hebben! Waarschijnlijk heel veel.
Veel liefs,
Romy
PS: Dit zijn wat foto's van mijn mobiel. Om een impressie te geven ;)
Vorige week maandag had ik toch besloten om aan de malaria pillen te gaan. De andere drie meiden namen het ook en ik durfde het toch niet helemaal aan om als enige te gaan met alleen een mosquito net en muggen spray. Donderdag begon ik vol goede moed aan mijn Lariam pillen. Wat ik toen nog niet wist was dat de bijwerkingen echt extreem zijn. Omdat ik kort van te voren begon met slikken moest ik drie dagen achter elkaar nemen wat je normaal gesproken in 3 weken doet. Donderdag en vrijdag voelde ik mijzelf nog helemaal prima. Vrijdag had ik mijn afscheidsetentje en dat was super gezellig met veel wijn en lekker eten! De volgende ochtend nam ik op een lege maag en met een lichtelijke kater de derde pil. Dat heb ik geweten ook. Het was alsof ik mijn eigen leven aan het bekijken was vanaf een afstandje. Ik zweefde over de grond, verloor mijn stabiliteit en toen ik eerder wegging van werk begon ik thuis kei hard te huilen. Ik ging de bijwerkingen nog een keer goed doornemen en precies wat ik las ondervond ik op dat moment. Ik raakte lichtelijk in paniek en voelde mij heel vreemd. Ik had helemaal geen zin meer om te gaan en werd zelfs bang om op verjaardag te gaan bij mijn zus?!
Gelukkig trok het die avond weg en de volgende dag dacht ik dat het over was, maar alsnog voelde ik mijzelf vreemd. Ik moest mijn kamer leeg halen en voelde mij totaal niet ontspannen. Of het nou allemaal te maken heeft gehad met stress of de Lariam tabletten, geen idee, maar ik voel mij nu weer goed! Donderdag neem ik de 4e pil, dus hopelijk raak ik niet in een mentale depressie J
De dagen voordat ik ging vroegen zich sommige mensen om mij heen af wat ik nou precies ging doen en waarom. ‘Het zou je roeping maar zijn!’ of ‘Wat moet je in zo’n apen land’ waren de algemene opmerkingen. Nou een apen land is het zeker want er komt dus berggorilla’s en chimpansees voor! ;)
Ik neem dit soort opmerkingen altijd maar met een korreltje zout. Voor sommige mensen die in een vertrouwde omgeving leven en niet daar uit willen stappen zullen ook nooit begrijpen wat het is om een andere cultuur, land en omgeving te leren kennen. Maar ik heb ook zoveel mensen om mij heen gesproken die trots op mij zijn en het echt vet vinden dat ik echt mijn passie volg!
Dinsdag ochtend was het dan zover. Eindelijk weer naar mijn favo continent AFRIKA. WHOEHOE.
Samen met Laura, Lisi en Burçin reisde ik eerst naar Istanboel. In het vliegtuig zat ik naast een vrouw die onderweg was naar Tanzania voor een film reportage over een vluchtelingenkamp voor Amnesty International. Super interessant. We vlogen met Turkish Airlines wat echt het beste vliegtuigvoedsel ever heeft. De landing op Istanboel duurde echt lang. Het vliegtuig leek wel rondjes te vliegen boven het vliegveld. Uiteindelijk gingen we landen en toen leek het net alsof er geen land te zien was. Met zweet handjes zat ik in de stoel.
Op Istanboel hadden we ongeveer 3 uur overstaptijd. Daar kwamen we erachter dat we niet rechtstreeks naar Entebbe vlogen, maar dat we eerst nog even een bezoekje gingen brengen aan Kigali in Rwanda. Kigali? Ik had er nog nooit van gehoord.
Wanneer je over Afrika vliegt is het zo bijzonder dat je gewoon daadwerkelijk niks ziet. Er zijn gewoon stukken land waar gewoon letterlijk niks leeft en niks groeit. Soms zag ik af en toe een lampje branden en dan weer een tijd niks. Kigali ligt een beetje in de bergen wat voor een leuke landing zorgde! Op Kigali mochten we nog even een uurtje wachten. Ondertussen waren we al meer dan 12 uur onderweg. Ik keek een beetje uit het raam en zag 3 mannen kijken naar 2 koffers die wel of niet in het vliegtuig moesten. Ze twijfelde en uiteindelijk gingen ze niet mee. Arme mensen van die koffers, of niet.
Tijdens de vlucht had ik de twee stoelen naast mij ook tot mijn bezitting. Dus ik lag languit met mijn oog masker gerold in mijn sjaal en trui.
Om kwart over 3 lokale Oegandese tijd kwamen we aan in Entebbe. Wat een reis.
Na het halen van ons visum wat overigens weer niet klopte.. Ik weet niet wat ik heb met visums maar ik moet altijd eerder het land verlaten dan dat op mijn ticket staat. Maar na navragen bleek dat dit keer geen probleem te zijn, gelukkig! We pinden geld en gingen richten buiten. Daar stond Johnny op ons te wachten!
In de taxi kreeg ik mijn eerste impressie van Oeganda. Ik merkte direct al dat het anders was dan Zuid-Afrika. De wegen, de huizen, afval op straat maar ook hier het verschil tussen arm en rijk en het gevaarlijke verkeer op de weg. Dit is echt down town Africa.
Gelukkig wist ik al dat ik dit kon verwachten omdat ik nu eenmaal ook in de townships ben geweest in Zuid-Afrika, maar ook door het lezen van boeken, wist ik al een beetje hoe het zou zijn. Toch krijg je toch te maken met een kleine cultuurshock. Het is gewoon zo’n andere wereld.
Bij ons appartement aangekomen in Kampala kwamen we voor een hoog hek te staan. Om half 5 toeterde Johnny even de buurt wakker. Na 5 minuten deed eindelijk iemand een klein vakje van de in mens grote gate open. In eerste instantie wist de gate keeper niet wie wij waren. Sta je dan midden in Afrika om half 5 ’s nachts. Uiteindelijk deed hij de gate open. Een klein mannetje met een enorm geweer stond recht voor ons. Na wat gebrabbel tussen Johnny en de gate keeper konden we eindelijk het appartement in. Het probleem was.. het appartement was nog niet klaar! Ze moesten namelijk nog tandpasta en handdoeken neerleggen. Ik kon echt niet meer communiceren. Johnny moest nog geld krijgen voor de taxi en Shilling is echt een onmogelijke valuta. 1 euro is 4300 Shilling. Nou reken maar is uit als je 50 euro moet geven aan de taxi en je deelt het door 4 personen. Nou ik kan je vertellen dat is best lastig om half 6 ’s nachts.
De volgende ochtend werd ik wakker van een koe of een man die riep help(?)
Ik wist even niet waar ik was en wat de tijd was. Al snel stond iemand van de organisatie voor onze deur om ons te helpen met het regelen van een simkaart. Hier hebben we ongeveer een uur over gedaan voordat we alle 4 een simkaart tot onze beschikking hadden! Daarna zijn we gaan lunchen bij een Indiaans restaurant.
De andere drie meiden zijn nu hard bezig met het maken van alle school opdrachten. Deze nerd heeft het al af. Vandaar dat ik nu al mijn blog aan het schrijven ben.
Vanmorgen werden wij opgehaald door Jackline, onze stagebegeleidster. Samen met haar gingen we naar de organisatie toe. We stapten in één van de mini busjes die echt al bomvol zat. Daarna moesten we weer overstappen op een ander busje. We hebben ongeveer 30 minuten gewacht, want het busje rijdt alleen als het helemaal vol zit. Ondertussen was er genoeg te zien hoor. Links waren mensen Rolex aan het maken. Nee geen horloges maar een typisch Oegandees gerecht met ei, ui en tomaat en links van mij waren mensen de krant aan het bespreken. Wij vielen natuurlijk erg op. Er zijn amper blanke mensen te zien hier dus we zijn een bijzondere verschijning of dat is alleen mijn gedachte.
De organisatie heeft echt een hele goede indruk op mij gemaakt! Het ziet eruit alsof alles goed geregeld is en iedereen was zo enorm aardig. De organisatie zit over het hele land, dus waarschijnlijk krijgen we veel meer te zien dan Kampala zelf! Morgen hebben we een dag vrij en maandag worden alle projecten aan ons voorgelegd en gaan we ook het ‘veld’ in om te kijken wel project het beste bij ons past. Na de bespreking kregen we echt Oegandees eten. Ik was niet zo fan van de bonen want die waren zo bitter, maar voor de rest was het echt lekker. Hopelijk vindt mijn maag dat ook J
We reden daarna met mijn oude vertrouwde Uber app naar huis
Goh wat maak je eigenlijk veel mee hé in zo’n korte tijd. En wat is het leven anders met een paar uur vliegen. Ik ben benieuwd wat deze twee maanden mij te bieden hebben! Waarschijnlijk heel veel.
Veel liefs,
Romy
PS: Dit zijn wat foto's van mijn mobiel. Om een impressie te geven ;)
 |
| Ntinda. Dit is de plek waar wij wonen. |
 |
| Istanboel vanuit de lucht |
 |
| Zonsondergang |
 |
| Eerste maaltijd in Oeganda |
 |
| Van maandag tot vrijdag krijgen we lunch bij de organisatie.. Hoe lekker is dat :D |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten