Jamboooooo!
Kampala, Kampala dat moet je zeggen wanneer je naar de city
center wilt.
Vrijdag middag gingen we met weer één van de lokale busjes richting de stad. Met z'n vieren stonden we langs de weg om een busje aan te houden. Uiteindelijk lukte het ons en konden we met z’n 4e instappen. Ntinda waar wij wonen is nog vrij rustig vergeleken met elke meter die je richting het centrum trekt. Het is niet te omschrijven. Het is zo ontzettend druk. Overal busjes, Boda Boda’s (scooters), vrachtwagens, 4x4 auto’s, normale auto’s, fietsers en voetgangers. En dat dan allemaal door elkaar. Lisi en ik zeiden nog stoer dat wij hier wel willen rijden, maar zelf ik (de altijd zo stoere rijdster) durft hier denk ik ook niet te rijden.
We moesten bij Bugundu Road uitstappen. We vroegen aan een vrouw waar de craft market was. Ze vertelde ons dat we naar boven moesten lopen en dan rechtsaf. Eerst deden we nog een koffie bij 1000 cups of coffee. Dit staat bekend om één van de betere koffie plekken van Kampala. Omdat ze natuurlijk hier koffie verbouwen verwacht je natuurlijk wel wat. En jahoor het was een goed bakkie pleur!
Omdat we met z’n 4 ongeveer dezelfde studie doen en dezelfde interesses hebben zijn de gesprekken echt super interessant. We hadden tijdens ons kopje koffie een discussie over het woord ontwikkelingshulp en ontwikkelingssamenwerking. Waarom het ene woord goed was en het andere niet en welke definitie er hangt aan ‘helpen’. Het is echt leuk om met mensen te zijn die dezelfde interesses hebben.
Na 1000 cups of coffee gingen we naar de craft market. Dit is een markt waar je helemaal los kan gaan op het gebied van Afrikaanse spulletjes. Je hebt echt alles in Afrikaanse stijl. De eerste souvenirtjes heb ik hier ingeslagen J
Zaterdag ochtend was ik alweer vroeg op. Ik ben als enige denk ik een ochtendmens. De andere slapen amper tot niet. Ik werd ’s nachts wakker en zag Lisi nog steeds niet in haar bed liggen. Zij zitten dan nog steeds in de woonkamer om half 4.
Om 10 uur werden we opgehaald door de Boda Boda mannen! Zij gingen ons rondleiden naar de highlights van Kampala. Ik kan gewoon niet beschrijven hoe deze tour was. Het is allemaal zo ontzettend intens, anders en vet!
Ik stapte bij de touring guide van die dag op de Boda Boda en liet het maar over mij heen komen.
Busjes, busjes, busjes overal. Boda Boda’s door elkaar heen van links naar rechts. Geiten, koeien, honden en katten op straat. Popcorn machines, bakplaten met beroemde Rolex wraps, limoenen, avocado’s, slippers, zonnebrillen en doodskisten. Schreeuwende mensen en toeterende Boda Boda’s. Een in mens grote markt met alle groeten en fruit wat je maar kan bedenken. Kleine kinderen langs Boda Boda’s. Verschillende geuren; pannenkoeken, houtskool, benzine. Stof en hete zon, maar ook kei harde regen.
Maar midden in de stad kan het ook rustig zijn. Kampala is gebouwd op 7 heuvels en op één van die heuvels staat een soort van tempel. De Bahai Tempel. In deze tempel voeren ze een geloof uit die nog helemaal niet zo heel lang bestaat. We namen een kijkje rondom de tempel. Er waren mensen aan het zingen en dat gaf deze plek echt een unieke sfeer. Onze tocht ging weer verder naar de moskee. Een grote groep mensen hanteren de Islam in Oeganda en in Kampala staat de twee na grootste moskee van de wereld. We mochten een kijkje binnen nemen als we een hoofddoek opdeden. Ik voelde mij niet echt comfortabel daar in. Lisi en Laura ook niet. We schoten een beetje in de lach om elkaar omdat we er echt niet uitzagen. Na het zien van de moskee mochten we de toren in wat ons een uitzicht gaf over de hele stad.
Ondertussen gingen we bijna om van de trek en bracht onze Boda Boda man ons naar een plek waar we Rolex konden eten. Rolex is een gerecht met ei, meel, tomaat, kaas en avocado en het is echt goddelijk. Het super cool want het was echt op een plek waar je in Zuid-Afrika als toerist niet mocht komen, maar hier kan het blijkbaar wel! Vervolgens ging onze tour weer verder naar het huis van de koning. Hier kregen we een rondleiding, maar ik kon mijn aandacht er niet meer bij houden. Je moet je voorstellen dat steeds die ritjes tussen door enorm veel indruk op je maken omdat je zoveel ziet. Het maakt niet uit waar je kijkt er is overal iets interessants.
Dus even een korte samenvatting van onze dag.
1. We gingen naar de Bahai tempel waar we een nieuw geloof leerden kennen.
2. We gingen naar de moskee waar we ondergedompeld werden tot moslima’s.
3. We gingen naar een plek waar locals komen om Rolex te eten.
4. We gingen naar een plek waar de koning heilig was en waar vrouwen een rok moesten dragen omdat zij het bezit zijn van de koning (?)
5. We gingen naar downtown Kampala waar het zo in mens druk was dat je ontzettend goed moest op passen dat er niemand met je spullen van door ging.
5. We zijn ongeveer langs alle ambassades van de wereld gereden.
Toen was de tour over en werden waren we naar huis gereden. Ik keek ik in de spiegel en zag ik dat ik veranderd was in een bezwetende tomaat.
Vanmorgen gingen we rond 11 uur richting Miami Beach. Het klonk alsof we naar LA gingen, maar dat was niet het geval. Miami beach ligt aan het beroemde Victoria meer. Het één na grootste meer van de wereld. We wilde eerst met de safe boda boda gaan, maar dat werkte niet optimaal. Daarna liet Uber ons ook in de steek. We liepen naar een reguliere taxi en hij wilde ons voor 30.000 Shilling wel naar het meer brengen. Burçin zei gelijk; ‘Dacht het niet! Dat is veel te veel geld!’. We liepen terug om wat mensen te vragen voor opties om daar te komen. Ze verwezen ons weer naar de reguliere taxi man. We bedachten ons en gingen toch maar mee! Het is ook eigenlijk maar 5 euro. De man moest heel hard lachen dat we toch bij hem terug kwamen! Het duurde ongeveer 10 minuten om bij Miami beach te komen. Het was een soort privé strand achter een gesloten gate. Eerst moesten we nog 5 minuten wachten, want ze waren met opnames bezig voor een film. We vroegen wat er aan de hand was en het eerste wat ze zeiden was; ‘ Ze zijn bezig met ‘shootings’ dus jullie moeten even wachten’. Wij schrokken natuurlijk meteen, maar het was gelukkig voor een film.
Toen ik uit de auto stapte stond ik midden in een mierenhoop. Binnen no time zaten de mieren overal. Ik schrok echt enorm en wilde meteen weg. De taxi chauffeur bekommerde zich direct om mij. De mieren prikten mij en ik dacht gelijk aan malaria hahahah. Gelukkig was het alleen daar en kwam ik daarna bij van de schrik. We liepen wat rond op deze mooie plek. Ik moet zeggen dat ik mijzelf niet echt relaxt voelde. Al die indrukken en dan al die beestjes het maakt je echt een beetje gek ofzo.
Op één plek waren ze cannabis aan het roken op de andere plek aten we vis die vers voor ons werd gevangen en op een andere plek werd iemand gedoopt in het water vol enge bacteriën. Elke plek heeft wel iets te bieden en je weet nooit wat je gaat mee maken. Dat maakt het super vet maar ook erg vermoeiend!
Rond 4 uur werden we door dezelfde taxi chauffeur opgehaald en hij vroeg gelijk hoe het met mij ging. Zo lief! Thuis gingen we nog even bij een koffie tentje wat drinken en daarna deden we nog wat boodschappen.
Nu lig ik veilig onder mijn klamboe zodat niemand mij kan steken. Ik vind het zo rot dat ik zo bang ben voor insecten. Maar ik kan het gewoon niet helpen. We hebben net eten besteld met een soort van thuisbezorg.nl. Hopelijk komt het ook echt J
Morgen begint stage!
Veel liefs,
Romy
Vrijdag middag gingen we met weer één van de lokale busjes richting de stad. Met z'n vieren stonden we langs de weg om een busje aan te houden. Uiteindelijk lukte het ons en konden we met z’n 4e instappen. Ntinda waar wij wonen is nog vrij rustig vergeleken met elke meter die je richting het centrum trekt. Het is niet te omschrijven. Het is zo ontzettend druk. Overal busjes, Boda Boda’s (scooters), vrachtwagens, 4x4 auto’s, normale auto’s, fietsers en voetgangers. En dat dan allemaal door elkaar. Lisi en ik zeiden nog stoer dat wij hier wel willen rijden, maar zelf ik (de altijd zo stoere rijdster) durft hier denk ik ook niet te rijden.
We moesten bij Bugundu Road uitstappen. We vroegen aan een vrouw waar de craft market was. Ze vertelde ons dat we naar boven moesten lopen en dan rechtsaf. Eerst deden we nog een koffie bij 1000 cups of coffee. Dit staat bekend om één van de betere koffie plekken van Kampala. Omdat ze natuurlijk hier koffie verbouwen verwacht je natuurlijk wel wat. En jahoor het was een goed bakkie pleur!
Omdat we met z’n 4 ongeveer dezelfde studie doen en dezelfde interesses hebben zijn de gesprekken echt super interessant. We hadden tijdens ons kopje koffie een discussie over het woord ontwikkelingshulp en ontwikkelingssamenwerking. Waarom het ene woord goed was en het andere niet en welke definitie er hangt aan ‘helpen’. Het is echt leuk om met mensen te zijn die dezelfde interesses hebben.
Na 1000 cups of coffee gingen we naar de craft market. Dit is een markt waar je helemaal los kan gaan op het gebied van Afrikaanse spulletjes. Je hebt echt alles in Afrikaanse stijl. De eerste souvenirtjes heb ik hier ingeslagen J
Zaterdag ochtend was ik alweer vroeg op. Ik ben als enige denk ik een ochtendmens. De andere slapen amper tot niet. Ik werd ’s nachts wakker en zag Lisi nog steeds niet in haar bed liggen. Zij zitten dan nog steeds in de woonkamer om half 4.
Om 10 uur werden we opgehaald door de Boda Boda mannen! Zij gingen ons rondleiden naar de highlights van Kampala. Ik kan gewoon niet beschrijven hoe deze tour was. Het is allemaal zo ontzettend intens, anders en vet!
Ik stapte bij de touring guide van die dag op de Boda Boda en liet het maar over mij heen komen.
Busjes, busjes, busjes overal. Boda Boda’s door elkaar heen van links naar rechts. Geiten, koeien, honden en katten op straat. Popcorn machines, bakplaten met beroemde Rolex wraps, limoenen, avocado’s, slippers, zonnebrillen en doodskisten. Schreeuwende mensen en toeterende Boda Boda’s. Een in mens grote markt met alle groeten en fruit wat je maar kan bedenken. Kleine kinderen langs Boda Boda’s. Verschillende geuren; pannenkoeken, houtskool, benzine. Stof en hete zon, maar ook kei harde regen.
Maar midden in de stad kan het ook rustig zijn. Kampala is gebouwd op 7 heuvels en op één van die heuvels staat een soort van tempel. De Bahai Tempel. In deze tempel voeren ze een geloof uit die nog helemaal niet zo heel lang bestaat. We namen een kijkje rondom de tempel. Er waren mensen aan het zingen en dat gaf deze plek echt een unieke sfeer. Onze tocht ging weer verder naar de moskee. Een grote groep mensen hanteren de Islam in Oeganda en in Kampala staat de twee na grootste moskee van de wereld. We mochten een kijkje binnen nemen als we een hoofddoek opdeden. Ik voelde mij niet echt comfortabel daar in. Lisi en Laura ook niet. We schoten een beetje in de lach om elkaar omdat we er echt niet uitzagen. Na het zien van de moskee mochten we de toren in wat ons een uitzicht gaf over de hele stad.
Ondertussen gingen we bijna om van de trek en bracht onze Boda Boda man ons naar een plek waar we Rolex konden eten. Rolex is een gerecht met ei, meel, tomaat, kaas en avocado en het is echt goddelijk. Het super cool want het was echt op een plek waar je in Zuid-Afrika als toerist niet mocht komen, maar hier kan het blijkbaar wel! Vervolgens ging onze tour weer verder naar het huis van de koning. Hier kregen we een rondleiding, maar ik kon mijn aandacht er niet meer bij houden. Je moet je voorstellen dat steeds die ritjes tussen door enorm veel indruk op je maken omdat je zoveel ziet. Het maakt niet uit waar je kijkt er is overal iets interessants.
Dus even een korte samenvatting van onze dag.
1. We gingen naar de Bahai tempel waar we een nieuw geloof leerden kennen.
2. We gingen naar de moskee waar we ondergedompeld werden tot moslima’s.
3. We gingen naar een plek waar locals komen om Rolex te eten.
4. We gingen naar een plek waar de koning heilig was en waar vrouwen een rok moesten dragen omdat zij het bezit zijn van de koning (?)
5. We gingen naar downtown Kampala waar het zo in mens druk was dat je ontzettend goed moest op passen dat er niemand met je spullen van door ging.
5. We zijn ongeveer langs alle ambassades van de wereld gereden.
Toen was de tour over en werden waren we naar huis gereden. Ik keek ik in de spiegel en zag ik dat ik veranderd was in een bezwetende tomaat.
Vanmorgen gingen we rond 11 uur richting Miami Beach. Het klonk alsof we naar LA gingen, maar dat was niet het geval. Miami beach ligt aan het beroemde Victoria meer. Het één na grootste meer van de wereld. We wilde eerst met de safe boda boda gaan, maar dat werkte niet optimaal. Daarna liet Uber ons ook in de steek. We liepen naar een reguliere taxi en hij wilde ons voor 30.000 Shilling wel naar het meer brengen. Burçin zei gelijk; ‘Dacht het niet! Dat is veel te veel geld!’. We liepen terug om wat mensen te vragen voor opties om daar te komen. Ze verwezen ons weer naar de reguliere taxi man. We bedachten ons en gingen toch maar mee! Het is ook eigenlijk maar 5 euro. De man moest heel hard lachen dat we toch bij hem terug kwamen! Het duurde ongeveer 10 minuten om bij Miami beach te komen. Het was een soort privé strand achter een gesloten gate. Eerst moesten we nog 5 minuten wachten, want ze waren met opnames bezig voor een film. We vroegen wat er aan de hand was en het eerste wat ze zeiden was; ‘ Ze zijn bezig met ‘shootings’ dus jullie moeten even wachten’. Wij schrokken natuurlijk meteen, maar het was gelukkig voor een film.
Toen ik uit de auto stapte stond ik midden in een mierenhoop. Binnen no time zaten de mieren overal. Ik schrok echt enorm en wilde meteen weg. De taxi chauffeur bekommerde zich direct om mij. De mieren prikten mij en ik dacht gelijk aan malaria hahahah. Gelukkig was het alleen daar en kwam ik daarna bij van de schrik. We liepen wat rond op deze mooie plek. Ik moet zeggen dat ik mijzelf niet echt relaxt voelde. Al die indrukken en dan al die beestjes het maakt je echt een beetje gek ofzo.
Op één plek waren ze cannabis aan het roken op de andere plek aten we vis die vers voor ons werd gevangen en op een andere plek werd iemand gedoopt in het water vol enge bacteriën. Elke plek heeft wel iets te bieden en je weet nooit wat je gaat mee maken. Dat maakt het super vet maar ook erg vermoeiend!
Rond 4 uur werden we door dezelfde taxi chauffeur opgehaald en hij vroeg gelijk hoe het met mij ging. Zo lief! Thuis gingen we nog even bij een koffie tentje wat drinken en daarna deden we nog wat boodschappen.
Nu lig ik veilig onder mijn klamboe zodat niemand mij kan steken. Ik vind het zo rot dat ik zo bang ben voor insecten. Maar ik kan het gewoon niet helpen. We hebben net eten besteld met een soort van thuisbezorg.nl. Hopelijk komt het ook echt J
Morgen begint stage!
Veel liefs,
Romy
 |
| Tempel |
 |
| Er zijn echt overal palmbomen |
 |
| Lisi duckface |
 |
| Trappen toren van de Ghadaffi Moskee |
 |
| Drukte van Kampala |
 |
| Kampala city center |
 |
| De chaos. |
 |
| Kapala |
 |
| Bleom fanaat! |
 |
| Froemm |
 |
| Down town. Er zit hier dus een systeem in. |
 |
| Miami Beach |
 |
 |
| En ondertussen werd iemand gedoopt... |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten