Hi!
Ik twijfelde of ik nog wel door wilde gaan met bloggen, omdat ik op het moment dat ik mijn vorige blog schreef niet eens wist of ik nog wel wilde blijven. Ik heb toch maar besloten dat ik maar door ga. Mede door alle lieve reacties die ik heb gekregen van allemaal lieve mensen om mij heen. Deed mij echt super goed en had er heel veel aan! Dankjewel daarvoor!
Maandag werd ik wakker na een onrustige nacht. Ik was echt heel erg bang 's nachts. Ik sliep bij Burcin op de kamer, maar was veel wakker en was echt bang dat iemand bij ons naar binnen kwam. Ik denk dat ik nog nooit zo bang ben geweest.
In de ochtend ging ik direct kijken of mijn verzekering mijn spullen kon vergoeden. En THANK GOD ik kan tot 1000 euro terug krijgen. Dus daar was ik echt mega blij mee. We gingen al snel naar het politie bureau om het report te laten schrijven. Ik mocht plaats nemen tegenover een vrouw die er niet echt veel zin in had die dag. Ze keek mij ongeïnteresseerd aan en het boeide er allemaal niet zoveel. Het begon al met mijn naam die ze niet begreep, vervolgens snapte ze niet waar ik vandaan kwam. Ik probeerde uit te leggen dat mijn tas van een duur merk was, maar besloot uiteindelijk maar te zeggen: Het is een groene rugzak haha. Ook toen ik zei dat mijn camera van het merk Canon is en een zoom lens bevat, keek zij mij met vragende ogen aan.
We waren in gesprek en ze vroeg van alles en nog wat tot op een gegeven moment ze naar mijn haar begon te staren. Ik had het in een hoge knot gedaan, dus keek haar een beetje vragend aan. Toen vroeg ze waar ik mijn haren mee wasten…
Dit brak volledig het ijs. Ik moest het merk van de shampoo opschrijven. Ik vermelde er maar niet bij dat het zomer blond shampoo is hahahah. Vervolgens vroeg ze ook nog of ze mee mocht naar Nederland en wat ik voor mijn moeder voor kerst had gekocht. Heerlijk luchtig allemaal.
Omdat de 3 mannen niet achterhaald kunnen worden, doe ik alleen aangifte om mijn spullen vergoed te krijgen voor de verzekering. Om zo’n report te laten maken moet je 60.000 shilling inleveren bij de bank (wat volgens mij rechtstreeks naar de corrupte overheid gaat) en moest ik naar een ander politie bureau om een vaag document te laten tekenen. Hier moest ik weer kort vertellen wat er was gebeurd. Ze zeiden allemaal: ‘I’m so sorry for you’ of ‘That’s Uganda’.
Vervolgens moest ik weer terug naar Ntinda om daar het bewijs te geven dat ik had betaald om het report uit te werken.
Dinsdag moesten we naar kantoor en ik heb voor mezelf voorgenomen dat ik gewoon doorga met het normale leventje. Dus ook neem ik gewoon weer de Boda Boda. Maar natuurlijk wel de veilige variant. Samen met Burcin vraag ik hem dan samen aan en we regelen dan ook dat we samen vertrekken. Toevallig gingen die van lis en Laura ook op hetzelfde moment en gingen we met z’n 4e richting PDI. We namen weer een super vage route, maar ik was allang blij dat we met z’n 4e op pad waren. Tot dat mijne een andere straat in reed dan de rest. Ik begon spontaan te janken en ik raakte in paniek. Ik keek nog achterom en zag gelijk dat Burcin haar Boda Boda ook stopte. Burcin zei tegen haar Boda Boda dat hij gelijk achter mij aan moest gaan: “She has a trauma!!!’ hahahah. Op het moment kon ik er niet om lachen, maar als ik er aan terug denk keek ik echt met grote puppy ogen achterom naar Burcin. Gelukkig was er niks aan de hand en kwam ook die straat uit op de mainroad richting PDI.
Op het kantoor zat ik er een beetje als een zombie bij. Ik kan het gevoel ook moeilijk omschrijven. Je bent niet ziek ofzo, maar je voelt je vreemd.
’s Middags ging ik weer naar het politie bureau, maar mevrouw van de shampoo was ziek.
Woensdag gingen Lis en Laura naar de slum en ging ik ’s ochtends weer naar het politie bureau om m’n report op te halen. Het was weer niet gedaan en ze beloofde mij dat het die middag om 4 uur klaar zou liggen. Ik ging samen met Burcin naar Accacia mall. Hier gingen we samen lunchen en werkte ik wat aan school. ’s Middags ging Burcin naar de film en ging ik richting huis. Ik wil absoluut niet meer in de avond over straat. Dit was de eerste keer weer dat ik met de Boda alleen op pad ging. Uiteraard met de veilige variant, maar alsnog vind ik het spannend. Als we dan even stil staan, flitst toch even voorbij dat er iemand achter mij staat en mij weer pakt. Maar ik probeer het te blijven doen en vooral ook met de mensen te praten bij wie ik achterop stap. Zo blijf ik vertrouwen krijgen over de chauffeur en over de lokale bevolking.
Om 4 uur vertrok ik weer naar het politie bureau om mijn report op te halen. Nog steeds was het niet klaar. Mevrouw shampoo vertelde dat ze geen computer heeft, dus het niet kan typen. Ik vroeg aan haar waarom ik in godsnaam 60.000 shilling heb betaald. Ze zei dat ik het ook zelf kon overtypen of dat ik zelf moest betalen om het te laten uit printen. Het is toch zo raar dat een politie bureau hier niet eens een fatsoenlijke computer heeft. Terug naar de prehistorie.
Donderdag keerde ik weer terug naar het politie bureau. Ik nam mijn computer nog niet mee, want Burcin kwam mij versterken. Ik stapte het gebouw binnen. Ondertussen word ik al herkend en werd ik begroet met'; 'Heyyyy Romy!' Mevrouw shampoo keek mij weer met haar dodelijke blik aan wat niet veel goeds betekende. Ik mocht even plaats nemen want ze was nog iemand aan het verhoren. De verhoring vinden plaats in dezelfde ruimte als waar ik aan het wachten was. Op een gegeven moment kwam er een politie man binnen gelopen. Ik moet er even bij vertellen hoe hier een politie man eruit ziet. Het pak is volledig leger groen; laat dat nou net mijn favo kleur zijn, met een coole pet en gewoon best wel stoer dus.
Hij vroeg aan mij of ik niet naar huis wilde gaan en hoe mijn ouder erop reageerde. Mevrouw shampoo zag er naar uit dat ze niks voor mij ging betekenen die dag, dus de knappe politie man nam het over. Hij vroeg of ik een laptop had en of ik die kon brengen om het report te maken. Ik liep terug naar huis om mijn laptop te halen en kwam direct weer terug. Ondertussen was de knappe politie man tegenover mijn stoel gaan zitten en riep hij een hulpje bij hem om zijn laptop te halen (?)
Opeens was er wel een laptop en konden we mijn report gaan schrijven. Ik moest op een los blaadje mijn verloren spullen opschrijven + waarde erachter. Toen ik vertelde dat mijn tas 80 euro was, viel de knappe politie man bijna van zijn stoel. Het verhoor ging verder en ondertussen hadden we het over van alles en nog wat. Hij vroeg of wij in Europa ook telefoontjes hadden van Samsung of het koud was in Nederland, of ik broertjes of zusjes had en of hij mij mocht opzoeken in Nederland. Het werd een vrij luchtig gesprek en ik voelde op zich wel een connectie met de knappe politie man.
Ondertussen kwam er een jongen van mijn leeftijd geboeid binnen. Hij had iemand beroofd. Dat was wel even een raar moment kan ik je vertellen. Hij die iemand had beroofd en ik die was beroofd. Gezellig zo in één ruimte! Ondertussen ging ons gesprek verder over voetbal spelers. Mijn sterkste kant! Van Persie, Van Der Sar en natuurlijk Robben. Ik deelde nog even mee dat ik Robben niet zo knap vond, waardoor de jongen die iemand beroofd had enorm moest lachen. Dat kon een andere politie man (niet die knappe) niet zo waarderen en schopte hem tegen de vlakte…
Ik draaide mij hoofd maar even naar links en dacht bij mezelf waar ben ik in godsnaam beland.
Mijn knappe politie man ging verder en ondertussen werd mijn Nederlandse nummer ook in het politie report verwerkt. Hij vroeg stiekem of hij mijn nummer kon opslaan in zijn Galagy G2 telefoon. Ik zei: ‘Als ik mijn report maar krijg’.
Met een ongemakkelijk en verlegen lachje nam hij mijn telefoonnummer over op een blaadje en herhaalde het nog een keer om zeker er van te zijn dat hij mijn goede nummer had. Hij keek een beetje om zich heen of het niet opviel en hij probeerde vooral in zijn politie rol te blijven met veel status (Vrouwen knielen hier voor politiemannen)
Elke keer keek hij mij doordringend aan waardoor ik helemaal zenuwachtig werd. Uiteindelijk verliet ik het politie kantoor met mijn report in de hand. 5 dagen ben ik ervoor naar het politiebureau geweest en dankzij deze knappe politie man had ik het eindelijk!
BTW politie man heeft mij nog niet geappt.
Vrijdag was een super interessante dag. We gingen met stage naar de overheid! We hebben ondertussen zoveel ellende gezien hier en zoveel mensenrechten die worden geschonden, dus het was echt wel super vet om eindelijk is tegenover belangrijke mensen te zitten van de overheid. De KCCA zet zich in voor gender; wat wil zeggen: vrouwen, kinderen, ouderen en mensen met een beperking. We gingen het gesprek aan en waren alle 4 best wel fel. We hebben markten gezien waar mensen met z’n 8000duizenden, 3 wc’s delen, We hebben verhalen gehoord dat kinderen verdrinken door het regenseizoen, dat huizen volstromen met water, dat jongeren geen baantjes kunnen krijgen, dat afval niet wordt opgehaald, enz. enz. enz.
De KCCA had overal wel een mooi smoesje voor. Ze vertelden in eerste instantie dat de regering arm is, maar vervolgens later in het gesprek zeiden ze dat miljoenen, triljoenen, biljoenen naar security gaat. En hadden we die mooie wegen in Kololo wel gezien? (de duurste wijk in Kampala)
Ons broek zakte ervan af. En de KCCA smeekte zowat om hulp van buitenaf. Ze wilden dat wij ons report naar instanties in Nederland zouden sturen, want hun overheid doet niks.
Ik was na het gesprek echt super trots op ons alle 4. Iedereen had ons moeten zien zitten. Zaten we dan in onze gekleurde broeken bij de overheid op bezoek. We hebben zoveel gezien en gedaan hier de afgelopen weken en ik vond het echt vet cool dat we het zo konden afsluiten.
Thuis vierde we onze laatste dag met PDI met een wijntje en een chippie op het balkon.
Zaterdag ochtend ging ik met Burcin mee naar het kantoor van Turkish Airlines. Burcin heeft haar vlucht verplaatst naar een andere datum. Ze vliegt dinsdag terug naar huis. Nadat we dat hadden geregeld gingen we ontbijten bij Amigo. Lisi en Laura lagen al bij het zwembad, waar Burcin en ik later ook heen gingen. Dit zwembad was echt prachtig! De zon was niet echt aanwezig, maar evengoed is het gewoon super warm. We bestelden alle 4 een burger met patatjes en vielen half in slaap. Lisi probeerde zoals elke dag haar economische boek te lezen voor school, maar het wil nog niet echt lukken. Ik heb een mooi compilatie foto’s daarvan gemaakt: *zie foto’s.
Na onze burger voelden we ons een beetje vet en gingen we 20 minuten tennis spelen.
Na tennis ging ik voor de onweer naar huis en gingen Burcin en ik ons klaarmaken voor de avond.
We gingen een drankje doen bij Que Pasa. We bestelden nachos en bespraken de afgelopen weken. Het is echt niet normaal hoeveel we hebben beleefd en gezien. Ik ben nog steeds best wel angstig, vooral op de scooter, maar het is echt het beste vervoersmiddel hier. Gelukkig heb ik een goed gevoel bij Safe Boda Boda en kan ik dat bedrijf ook volledig vertrouwen. Toch reizen in het donker vind ik spannend. Ik houd Burcin dan ook goed in de gaten en zij mij. Wanneer ze ziet dat mijne weer een andere kant op ging, ging ze of achter mij aan of mij gelijk bellen. De meiden zijn zo super lief voor mij en we zijn echt in 10 weken tijd echt vriendinnen geworden.
Zondagochtend aten we met z’n 4e bij Holy Crêpe. We wilden eigenlijk daarna weer naar het zwembad gaan maar het zag ernaar uit dat het ging regenen. Nu zijn we gewoon thuis en gaan we vanavond uiteten met de huiseigenaar en beveiliger als bedankje.
Wat een week. Ik ben blij dat de ergste angst achter de rug is en dat ik alsnog kan genieten van dat ik hier ben. Ook al wil stiekem wel graag naar huis, kijk ik ook nog heel erg uit naar de roadtrip met Iris en Lisi! Nog 2 weekjes!
Liefs,
Romy
PS: Geen hoge kwaliteit foto's helaas. Ik kijk op het moment overal of ik ergens mijn camera of Adidas schoenen kan terug vinden.
Ik twijfelde of ik nog wel door wilde gaan met bloggen, omdat ik op het moment dat ik mijn vorige blog schreef niet eens wist of ik nog wel wilde blijven. Ik heb toch maar besloten dat ik maar door ga. Mede door alle lieve reacties die ik heb gekregen van allemaal lieve mensen om mij heen. Deed mij echt super goed en had er heel veel aan! Dankjewel daarvoor!
Maandag werd ik wakker na een onrustige nacht. Ik was echt heel erg bang 's nachts. Ik sliep bij Burcin op de kamer, maar was veel wakker en was echt bang dat iemand bij ons naar binnen kwam. Ik denk dat ik nog nooit zo bang ben geweest.
In de ochtend ging ik direct kijken of mijn verzekering mijn spullen kon vergoeden. En THANK GOD ik kan tot 1000 euro terug krijgen. Dus daar was ik echt mega blij mee. We gingen al snel naar het politie bureau om het report te laten schrijven. Ik mocht plaats nemen tegenover een vrouw die er niet echt veel zin in had die dag. Ze keek mij ongeïnteresseerd aan en het boeide er allemaal niet zoveel. Het begon al met mijn naam die ze niet begreep, vervolgens snapte ze niet waar ik vandaan kwam. Ik probeerde uit te leggen dat mijn tas van een duur merk was, maar besloot uiteindelijk maar te zeggen: Het is een groene rugzak haha. Ook toen ik zei dat mijn camera van het merk Canon is en een zoom lens bevat, keek zij mij met vragende ogen aan.
We waren in gesprek en ze vroeg van alles en nog wat tot op een gegeven moment ze naar mijn haar begon te staren. Ik had het in een hoge knot gedaan, dus keek haar een beetje vragend aan. Toen vroeg ze waar ik mijn haren mee wasten…
Dit brak volledig het ijs. Ik moest het merk van de shampoo opschrijven. Ik vermelde er maar niet bij dat het zomer blond shampoo is hahahah. Vervolgens vroeg ze ook nog of ze mee mocht naar Nederland en wat ik voor mijn moeder voor kerst had gekocht. Heerlijk luchtig allemaal.
Omdat de 3 mannen niet achterhaald kunnen worden, doe ik alleen aangifte om mijn spullen vergoed te krijgen voor de verzekering. Om zo’n report te laten maken moet je 60.000 shilling inleveren bij de bank (wat volgens mij rechtstreeks naar de corrupte overheid gaat) en moest ik naar een ander politie bureau om een vaag document te laten tekenen. Hier moest ik weer kort vertellen wat er was gebeurd. Ze zeiden allemaal: ‘I’m so sorry for you’ of ‘That’s Uganda’.
Vervolgens moest ik weer terug naar Ntinda om daar het bewijs te geven dat ik had betaald om het report uit te werken.
Dinsdag moesten we naar kantoor en ik heb voor mezelf voorgenomen dat ik gewoon doorga met het normale leventje. Dus ook neem ik gewoon weer de Boda Boda. Maar natuurlijk wel de veilige variant. Samen met Burcin vraag ik hem dan samen aan en we regelen dan ook dat we samen vertrekken. Toevallig gingen die van lis en Laura ook op hetzelfde moment en gingen we met z’n 4e richting PDI. We namen weer een super vage route, maar ik was allang blij dat we met z’n 4e op pad waren. Tot dat mijne een andere straat in reed dan de rest. Ik begon spontaan te janken en ik raakte in paniek. Ik keek nog achterom en zag gelijk dat Burcin haar Boda Boda ook stopte. Burcin zei tegen haar Boda Boda dat hij gelijk achter mij aan moest gaan: “She has a trauma!!!’ hahahah. Op het moment kon ik er niet om lachen, maar als ik er aan terug denk keek ik echt met grote puppy ogen achterom naar Burcin. Gelukkig was er niks aan de hand en kwam ook die straat uit op de mainroad richting PDI.
Op het kantoor zat ik er een beetje als een zombie bij. Ik kan het gevoel ook moeilijk omschrijven. Je bent niet ziek ofzo, maar je voelt je vreemd.
’s Middags ging ik weer naar het politie bureau, maar mevrouw van de shampoo was ziek.
Woensdag gingen Lis en Laura naar de slum en ging ik ’s ochtends weer naar het politie bureau om m’n report op te halen. Het was weer niet gedaan en ze beloofde mij dat het die middag om 4 uur klaar zou liggen. Ik ging samen met Burcin naar Accacia mall. Hier gingen we samen lunchen en werkte ik wat aan school. ’s Middags ging Burcin naar de film en ging ik richting huis. Ik wil absoluut niet meer in de avond over straat. Dit was de eerste keer weer dat ik met de Boda alleen op pad ging. Uiteraard met de veilige variant, maar alsnog vind ik het spannend. Als we dan even stil staan, flitst toch even voorbij dat er iemand achter mij staat en mij weer pakt. Maar ik probeer het te blijven doen en vooral ook met de mensen te praten bij wie ik achterop stap. Zo blijf ik vertrouwen krijgen over de chauffeur en over de lokale bevolking.
Om 4 uur vertrok ik weer naar het politie bureau om mijn report op te halen. Nog steeds was het niet klaar. Mevrouw shampoo vertelde dat ze geen computer heeft, dus het niet kan typen. Ik vroeg aan haar waarom ik in godsnaam 60.000 shilling heb betaald. Ze zei dat ik het ook zelf kon overtypen of dat ik zelf moest betalen om het te laten uit printen. Het is toch zo raar dat een politie bureau hier niet eens een fatsoenlijke computer heeft. Terug naar de prehistorie.
Donderdag keerde ik weer terug naar het politie bureau. Ik nam mijn computer nog niet mee, want Burcin kwam mij versterken. Ik stapte het gebouw binnen. Ondertussen word ik al herkend en werd ik begroet met'; 'Heyyyy Romy!' Mevrouw shampoo keek mij weer met haar dodelijke blik aan wat niet veel goeds betekende. Ik mocht even plaats nemen want ze was nog iemand aan het verhoren. De verhoring vinden plaats in dezelfde ruimte als waar ik aan het wachten was. Op een gegeven moment kwam er een politie man binnen gelopen. Ik moet er even bij vertellen hoe hier een politie man eruit ziet. Het pak is volledig leger groen; laat dat nou net mijn favo kleur zijn, met een coole pet en gewoon best wel stoer dus.
Hij vroeg aan mij of ik niet naar huis wilde gaan en hoe mijn ouder erop reageerde. Mevrouw shampoo zag er naar uit dat ze niks voor mij ging betekenen die dag, dus de knappe politie man nam het over. Hij vroeg of ik een laptop had en of ik die kon brengen om het report te maken. Ik liep terug naar huis om mijn laptop te halen en kwam direct weer terug. Ondertussen was de knappe politie man tegenover mijn stoel gaan zitten en riep hij een hulpje bij hem om zijn laptop te halen (?)
Opeens was er wel een laptop en konden we mijn report gaan schrijven. Ik moest op een los blaadje mijn verloren spullen opschrijven + waarde erachter. Toen ik vertelde dat mijn tas 80 euro was, viel de knappe politie man bijna van zijn stoel. Het verhoor ging verder en ondertussen hadden we het over van alles en nog wat. Hij vroeg of wij in Europa ook telefoontjes hadden van Samsung of het koud was in Nederland, of ik broertjes of zusjes had en of hij mij mocht opzoeken in Nederland. Het werd een vrij luchtig gesprek en ik voelde op zich wel een connectie met de knappe politie man.
Ondertussen kwam er een jongen van mijn leeftijd geboeid binnen. Hij had iemand beroofd. Dat was wel even een raar moment kan ik je vertellen. Hij die iemand had beroofd en ik die was beroofd. Gezellig zo in één ruimte! Ondertussen ging ons gesprek verder over voetbal spelers. Mijn sterkste kant! Van Persie, Van Der Sar en natuurlijk Robben. Ik deelde nog even mee dat ik Robben niet zo knap vond, waardoor de jongen die iemand beroofd had enorm moest lachen. Dat kon een andere politie man (niet die knappe) niet zo waarderen en schopte hem tegen de vlakte…
Ik draaide mij hoofd maar even naar links en dacht bij mezelf waar ben ik in godsnaam beland.
Mijn knappe politie man ging verder en ondertussen werd mijn Nederlandse nummer ook in het politie report verwerkt. Hij vroeg stiekem of hij mijn nummer kon opslaan in zijn Galagy G2 telefoon. Ik zei: ‘Als ik mijn report maar krijg’.
Met een ongemakkelijk en verlegen lachje nam hij mijn telefoonnummer over op een blaadje en herhaalde het nog een keer om zeker er van te zijn dat hij mijn goede nummer had. Hij keek een beetje om zich heen of het niet opviel en hij probeerde vooral in zijn politie rol te blijven met veel status (Vrouwen knielen hier voor politiemannen)
Elke keer keek hij mij doordringend aan waardoor ik helemaal zenuwachtig werd. Uiteindelijk verliet ik het politie kantoor met mijn report in de hand. 5 dagen ben ik ervoor naar het politiebureau geweest en dankzij deze knappe politie man had ik het eindelijk!
BTW politie man heeft mij nog niet geappt.
Vrijdag was een super interessante dag. We gingen met stage naar de overheid! We hebben ondertussen zoveel ellende gezien hier en zoveel mensenrechten die worden geschonden, dus het was echt wel super vet om eindelijk is tegenover belangrijke mensen te zitten van de overheid. De KCCA zet zich in voor gender; wat wil zeggen: vrouwen, kinderen, ouderen en mensen met een beperking. We gingen het gesprek aan en waren alle 4 best wel fel. We hebben markten gezien waar mensen met z’n 8000duizenden, 3 wc’s delen, We hebben verhalen gehoord dat kinderen verdrinken door het regenseizoen, dat huizen volstromen met water, dat jongeren geen baantjes kunnen krijgen, dat afval niet wordt opgehaald, enz. enz. enz.
De KCCA had overal wel een mooi smoesje voor. Ze vertelden in eerste instantie dat de regering arm is, maar vervolgens later in het gesprek zeiden ze dat miljoenen, triljoenen, biljoenen naar security gaat. En hadden we die mooie wegen in Kololo wel gezien? (de duurste wijk in Kampala)
Ons broek zakte ervan af. En de KCCA smeekte zowat om hulp van buitenaf. Ze wilden dat wij ons report naar instanties in Nederland zouden sturen, want hun overheid doet niks.
Ik was na het gesprek echt super trots op ons alle 4. Iedereen had ons moeten zien zitten. Zaten we dan in onze gekleurde broeken bij de overheid op bezoek. We hebben zoveel gezien en gedaan hier de afgelopen weken en ik vond het echt vet cool dat we het zo konden afsluiten.
Thuis vierde we onze laatste dag met PDI met een wijntje en een chippie op het balkon.
Zaterdag ochtend ging ik met Burcin mee naar het kantoor van Turkish Airlines. Burcin heeft haar vlucht verplaatst naar een andere datum. Ze vliegt dinsdag terug naar huis. Nadat we dat hadden geregeld gingen we ontbijten bij Amigo. Lisi en Laura lagen al bij het zwembad, waar Burcin en ik later ook heen gingen. Dit zwembad was echt prachtig! De zon was niet echt aanwezig, maar evengoed is het gewoon super warm. We bestelden alle 4 een burger met patatjes en vielen half in slaap. Lisi probeerde zoals elke dag haar economische boek te lezen voor school, maar het wil nog niet echt lukken. Ik heb een mooi compilatie foto’s daarvan gemaakt: *zie foto’s.
Na onze burger voelden we ons een beetje vet en gingen we 20 minuten tennis spelen.
Na tennis ging ik voor de onweer naar huis en gingen Burcin en ik ons klaarmaken voor de avond.
We gingen een drankje doen bij Que Pasa. We bestelden nachos en bespraken de afgelopen weken. Het is echt niet normaal hoeveel we hebben beleefd en gezien. Ik ben nog steeds best wel angstig, vooral op de scooter, maar het is echt het beste vervoersmiddel hier. Gelukkig heb ik een goed gevoel bij Safe Boda Boda en kan ik dat bedrijf ook volledig vertrouwen. Toch reizen in het donker vind ik spannend. Ik houd Burcin dan ook goed in de gaten en zij mij. Wanneer ze ziet dat mijne weer een andere kant op ging, ging ze of achter mij aan of mij gelijk bellen. De meiden zijn zo super lief voor mij en we zijn echt in 10 weken tijd echt vriendinnen geworden.
Zondagochtend aten we met z’n 4e bij Holy Crêpe. We wilden eigenlijk daarna weer naar het zwembad gaan maar het zag ernaar uit dat het ging regenen. Nu zijn we gewoon thuis en gaan we vanavond uiteten met de huiseigenaar en beveiliger als bedankje.
Wat een week. Ik ben blij dat de ergste angst achter de rug is en dat ik alsnog kan genieten van dat ik hier ben. Ook al wil stiekem wel graag naar huis, kijk ik ook nog heel erg uit naar de roadtrip met Iris en Lisi! Nog 2 weekjes!
Liefs,
Romy
PS: Geen hoge kwaliteit foto's helaas. Ik kijk op het moment overal of ik ergens mijn camera of Adidas schoenen kan terug vinden.
 |
| Local food. Echt te ranzig |
 |
| Overal scooters; om een beetje een impressie te geven dat dit echt HET vervoersmiddel is. Die met die oranje hesjes zijn trouwens de veilige :0 |
 |
| Met de lelijkste armbandjes ever. |
 |
| We voelden ons niet helemaal juist gekleed |
 |
| Burcin probeert Lisi haar boek uit te leggen |
 |
| Samen ontbijten bij Holy Crêpe |
 |
| Afrikaans geduld |
 |
| Lisi en haar boek |
 |
| Lisi en haar boek |
 |
| Lisi en haar boek. Ze is nu op bladzijde 40. Je kan Lisi altijd vinden met haar boek, maar het is te saai voor woorden. |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten