Gisteravond is er iets super kuts gebeurd. We kwamen terug
van een geweldig weekend safari bij de Murchinson falls. Dit was de beste
safari ooit. Prachtige zonsopgang met olifanten en een jeep voor ons alleen.
Samen met Burcin brachten we onze safari door op het dak van de auto. Ik heb
zelfs een luipaard gezien waar er nog maar 15 van zijn in dat park. Na de
safari hebben we nog de watervallen bekeken en daarna bracht William ons terug
naar de bus. Ik kan het allemaal veel leuker verwoorden want er waren
natuurlijk weer hilarische dingen gebeurd, maar de stemming zit er niet meer
echt in.
Na onze bus reis van 7 uur stapten Burcin en ik uit in Kampala. We moesten nog een kleine stukje met de Boda Boda om thuis te komen. We waren moe en klaar met de dag. We stapten op één van de boda’s die voor ons stond. Eerst wilden we met 2 andere gaan maar de prijs was veelte hoog. We besloten om voor de 2 andere te gaan. Ik stapte achterop.
We reden een vreemde weg richting huis. Een weg die we normaal nooit nemen. Maar ik vertrouwde hem en zei nog niks. Op een gegeven moment was Burcin uit het zicht. Zij reedt veel harder. Mijn Boda reed langs herkeningspunten voor mij, dus ik voelde dat het wel goed zat. Tot dat hij opeens links af sloeg waar we rechtdoor moesten. Ik vertrouwde het al niet helemaal maar sprak naar mijzelf van: ‘Blijf rustig, niet zo denken blabla’. We reden een super donkere straat in. Ik zei tegen mijn Boda dat hij rechtsaf moest gaan om naar beneden richting huis te gaan. Hij luisterde niet en keerde om. Ik zei tegen hem je moet terug naar de hoofdweg bij het politie bureau daar. Hij deed net alsof hij mij niet verstond en reed zachter. Terwijl we vaart minderde werd ik van achter gegrepen bij mijn keel door 2 mannen. Ik werd de boda afgesleurd en met zijn armen wurgde hij mijn keel. Ik wist niet wat mij overkwam. Alsof ik droomde. Maar het gebeurde echt. De mannen bleven doorgaan met wurgen en na 30 seconde stopten ze ongeveer en schreeuwde ik dat ze alles van me mochten hebben. Ze stopten, namen mijn 2 tassen mee en sjeesde weg. Inclusief mijn eigen boda boda, die waarschijnlijk ook in het complot zat.
Ik rende de straat in en klopte kei hard op gates. Ik schreeuwde help en uiteindelijk bij de tweede gate was daar een man die mij verder hielp. Ik vertelde in paniek mijn verhaal en kwam er op dat moment achter dat mijn kleine tasje met mobiel en geld nog om had. Die hadden ze blijkbaar niet gezien. Ik belde Burcin die ongeveer een half uur later met de taxi en onze gatekeep mij kwamen ophalen. Ik ben direct naar het politiestation geweest en aangifte gedaan.
Mijn mooie camera en lens zijn verdwenen. Ik ben ontzettend blij dat ik nog leef want het had totaal anders kunnen uitpakken. Ik baal enorm van mijn camera natuurlijk. Het is echt mijn passie om foto’s te maken en ook om deze blog te schrijven inclusief foto’s. Ik ben zo erg geschrokken en heb nu vooral pijn rondom m’n rug en keel. Ik kan niet beschrijven hoe dankbaar ik ben dat ik alleen dat er aan over heb gehouden. Het had veel erger kunnen lopen. Ik twijfelde of ik nog wel wilde blijven hier in Oeganda, maar het zijn ondertussen nog maar 3 weken. Ik hoop dat ik niet bang word van alles om mij heen en dat ik alsnog plezier kan hebben in de dingen die we doen. Ik vond het toch wel even fijn voor mijzelf om het op te schrijven, om het van mij af te schrijven en om het jullie te laten weten. Ik weet niet of ik nog door ga met schrijven. Want zonder foto’s is er voor mij geen bal meer aan.
Ik schrijf mijn blog altijd gedurende de week. Dus hieronder vind je de rest van de week nog. Zonder spellingscontrole of iets. Want daar had ik geen zin in.
Liefs, Romy
Maandag begonnen we de dag bij PDI. We hadden een meeting met Khadijah. Khadijah in nogal lang van stof. Een meeting met haar duurt gemiddeld zo’n 3 uur wat je normaal in een uur kan bespreken. Ze is dan ook snel afgeleid en regelt 39493 dingen tussendoor terwijl ze met ons in gesprek is. Tijdens de meeting bespraken we de afgelopen week en wat we deze week zouden gaan doen. Eindelijk kwam er meer duidelijkheid en Khadijah regelde 2 dagen voor Burçin en mij om naar de marktvrouwen te gaan. Ik probeerde op kantoor mijn interview vragen nog uit te printen, maar helaas de computer werkte niet mee.
Dinsdag gingen Burçin en ik naar de marktvrouwen. Nakawa market is echt om de hoek. We stapten van de Boda af en we hadden gelijk iemand te pakken die ons kon brengen naar de chairman.
Op de markt verkopen ze echt van alles. Groenten, fruit, bonen, kleren, schoenen van alles. We spraken met de voorzitten van de markt die op vrijwillige basis issues probeert op te lossen waar de marktvrouwen mee zitten. Issues zijn onder andere: 3 wc’s voor 8000 mensen, kinderen die niet op de markt mogen komen maar waar geen geld voor is om school fees te betalen en wanneer het regent hebben ze geen onderdak. En dat is nog maar een greep uit de vele issues. De voorzitter wilt super graag een pers machine hebben voor de tomaten en mango’s. Op deze manier kunnen de vrouwen juices maken van mango’s en tomaten die niet meer verkocht kunnen worden. Maar helaas geen overheid die ze helpt, maar wel belasting betalen natuurlijk.
Ik sprak met één van de 8000 vrouwen op de markt. Want ja bijna iedereen die op deze markt werkt is vrouw. Ze vertelde mij dat ze graag tassen maakt in haar vrije tijd en het liefste die verkoopt. Maar dat verdient minder dan Irish aardappelen, dus ze verkoopt aardappelen. Zucht. Je zou zeggen dat als je iets doet wat je leuk vindt en wat verkoopt je twee vliegen in één klap hebt.
Toen we terug liepen richting de uitgang, vroegen een groepje jongens waarom we geen vragen aan hun stelden. We zeiden dat we specifiek voor de vrouwen kwamen, maar dat we hun ook best wat vragen wilden stellen. Dat kwam tot tegenstrijdige antwoorden. Alle 5 de jongens hadden geen kinderen, maar ondertussen hebben alle vrouwen rond dezelfde leeftijd wel kinderen. Vreemd?
Na de markt gingen Burçin en ik lunchen bij het winkelcentrum om de hoek. Ik bestelde hier een kip sandwich van 60cm. Na ongeveer 45 minuten te hebben gewacht kwam mijn broodje tevoorschijn. Het broodje was niet 60cm en het leek totaal niet op kip. Ik vroeg of het kip was en inderdaad er was een fout gemaakt. Ik keek alweer jaloers naar de salade van Burçin. Weer een foute beslissing
Na 15 minuten kwam mijn ‘kip sandwich’. Die er vervolgens weer niet uit zag als kip. Ik at het maar op.
Deze ‘kip sandwich’ leidde tot koorts, misselijkheid, buikpijn en pijn in mijn hele lichaam.
Niet meteen hoor, want ik ging nog naar yoga die avond. Wat enorm intens was. Ik kwam terecht in de raarste bochten, maar het was super leuk!
Die nacht werd ik echt ziek. Ik had rare dromen en had het zo heet. Ik heb nog een halfuurtje midden in de nacht doorgebracht op het balkon, maar niks hielp.
De volgende ochtend voelde ik mijzelf echt beroerd. We zouden naar een andere markt gaan in Kampala, maar we stelden het uit tot de middag.
Na een vitamine pil, ubiproven en een liter water sleepte ik mezelf naar de Boda. Op de markt aangekomen voelde ik mijzelf wel oke. We interviewden een voorzitter, Agnes (één van de marktvrouwen) en een vrouw die ging over het sparen van geld. De antwoorden leken veel op de antwoorden van de Nakawa Market. Wat ik vooral bizar vond was dat Agnes op een dag 2 uur slaapt. Hoe kan je zoveel werken en zo weinig slapen?
Na de Kalerwe market gingen we lunchen bij Prunes. Weer een niet koffietentje wat Burçin heeft ontdekt. Na de omlet en rainbow juice voelde ik mijzelf echt zwaar beroerd worden. Ik ging naar huis en heb de rest van de dag op bed gelegen. ’s Avonds maakte Burçin soep en vertrok ik daarna weer naar bed.
De volgende dag was ik nog steeds niet lekker en bleef thuis. ’s Middags ging het wel weer wat beter. We aten wat buiten de deur en belanden ’s middags op de bank met Keeping up with the Khardashians. Ja Ja we hebben de tv ontdekt. Wat een dramatische serie is dat zeg. Maarja we hadden even niks beter te doen.
’s Avonds kwam Lisi en Laura thuis van hun project. Lisi zat onder de modder en was helemaal doorweekt. Wat was er gebeurd.. Ze was gevallen in de greppel tijdens het lopen naar huis. Ze viel bam op haar knieën en bam op haar gezicht. Het zag eruit alsof ze in elkaar was geslagen, maar ze kon er gelukkig hard om lachen.
Vrijdag regenden het in de ochtend super hard, maar ik vond het heerlijk. Eindelijk kwam er frisse lucht naar binnen! Ik voelde mij gelukkig veel beter. De meiden gingen al vroeg weg want zij gingen samen met een vriend (Eddy?) richting de Murchinson falls. Ik nam de Boda Boda richting Prunes. De Boda Boda vroeg aan mij hoe hij moest rijden. Uhu? Jij bent de bestuurder? Maar ik hielp hem maar even met mijn Google Maps. Vervolgens belande ook ik bijna in de greppel, omdat hij echt te rebels reed. Uiteindelijk bereikte ik mijn bestemming. Had hij geen wisselgeld en rolde de helm naar het midden van de weg. Hij had z’n dag niet echt denk ik.
Na onze bus reis van 7 uur stapten Burcin en ik uit in Kampala. We moesten nog een kleine stukje met de Boda Boda om thuis te komen. We waren moe en klaar met de dag. We stapten op één van de boda’s die voor ons stond. Eerst wilden we met 2 andere gaan maar de prijs was veelte hoog. We besloten om voor de 2 andere te gaan. Ik stapte achterop.
We reden een vreemde weg richting huis. Een weg die we normaal nooit nemen. Maar ik vertrouwde hem en zei nog niks. Op een gegeven moment was Burcin uit het zicht. Zij reedt veel harder. Mijn Boda reed langs herkeningspunten voor mij, dus ik voelde dat het wel goed zat. Tot dat hij opeens links af sloeg waar we rechtdoor moesten. Ik vertrouwde het al niet helemaal maar sprak naar mijzelf van: ‘Blijf rustig, niet zo denken blabla’. We reden een super donkere straat in. Ik zei tegen mijn Boda dat hij rechtsaf moest gaan om naar beneden richting huis te gaan. Hij luisterde niet en keerde om. Ik zei tegen hem je moet terug naar de hoofdweg bij het politie bureau daar. Hij deed net alsof hij mij niet verstond en reed zachter. Terwijl we vaart minderde werd ik van achter gegrepen bij mijn keel door 2 mannen. Ik werd de boda afgesleurd en met zijn armen wurgde hij mijn keel. Ik wist niet wat mij overkwam. Alsof ik droomde. Maar het gebeurde echt. De mannen bleven doorgaan met wurgen en na 30 seconde stopten ze ongeveer en schreeuwde ik dat ze alles van me mochten hebben. Ze stopten, namen mijn 2 tassen mee en sjeesde weg. Inclusief mijn eigen boda boda, die waarschijnlijk ook in het complot zat.
Ik rende de straat in en klopte kei hard op gates. Ik schreeuwde help en uiteindelijk bij de tweede gate was daar een man die mij verder hielp. Ik vertelde in paniek mijn verhaal en kwam er op dat moment achter dat mijn kleine tasje met mobiel en geld nog om had. Die hadden ze blijkbaar niet gezien. Ik belde Burcin die ongeveer een half uur later met de taxi en onze gatekeep mij kwamen ophalen. Ik ben direct naar het politiestation geweest en aangifte gedaan.
Mijn mooie camera en lens zijn verdwenen. Ik ben ontzettend blij dat ik nog leef want het had totaal anders kunnen uitpakken. Ik baal enorm van mijn camera natuurlijk. Het is echt mijn passie om foto’s te maken en ook om deze blog te schrijven inclusief foto’s. Ik ben zo erg geschrokken en heb nu vooral pijn rondom m’n rug en keel. Ik kan niet beschrijven hoe dankbaar ik ben dat ik alleen dat er aan over heb gehouden. Het had veel erger kunnen lopen. Ik twijfelde of ik nog wel wilde blijven hier in Oeganda, maar het zijn ondertussen nog maar 3 weken. Ik hoop dat ik niet bang word van alles om mij heen en dat ik alsnog plezier kan hebben in de dingen die we doen. Ik vond het toch wel even fijn voor mijzelf om het op te schrijven, om het van mij af te schrijven en om het jullie te laten weten. Ik weet niet of ik nog door ga met schrijven. Want zonder foto’s is er voor mij geen bal meer aan.
Ik schrijf mijn blog altijd gedurende de week. Dus hieronder vind je de rest van de week nog. Zonder spellingscontrole of iets. Want daar had ik geen zin in.
Liefs, Romy
Maandag begonnen we de dag bij PDI. We hadden een meeting met Khadijah. Khadijah in nogal lang van stof. Een meeting met haar duurt gemiddeld zo’n 3 uur wat je normaal in een uur kan bespreken. Ze is dan ook snel afgeleid en regelt 39493 dingen tussendoor terwijl ze met ons in gesprek is. Tijdens de meeting bespraken we de afgelopen week en wat we deze week zouden gaan doen. Eindelijk kwam er meer duidelijkheid en Khadijah regelde 2 dagen voor Burçin en mij om naar de marktvrouwen te gaan. Ik probeerde op kantoor mijn interview vragen nog uit te printen, maar helaas de computer werkte niet mee.
Dinsdag gingen Burçin en ik naar de marktvrouwen. Nakawa market is echt om de hoek. We stapten van de Boda af en we hadden gelijk iemand te pakken die ons kon brengen naar de chairman.
Op de markt verkopen ze echt van alles. Groenten, fruit, bonen, kleren, schoenen van alles. We spraken met de voorzitten van de markt die op vrijwillige basis issues probeert op te lossen waar de marktvrouwen mee zitten. Issues zijn onder andere: 3 wc’s voor 8000 mensen, kinderen die niet op de markt mogen komen maar waar geen geld voor is om school fees te betalen en wanneer het regent hebben ze geen onderdak. En dat is nog maar een greep uit de vele issues. De voorzitter wilt super graag een pers machine hebben voor de tomaten en mango’s. Op deze manier kunnen de vrouwen juices maken van mango’s en tomaten die niet meer verkocht kunnen worden. Maar helaas geen overheid die ze helpt, maar wel belasting betalen natuurlijk.
Ik sprak met één van de 8000 vrouwen op de markt. Want ja bijna iedereen die op deze markt werkt is vrouw. Ze vertelde mij dat ze graag tassen maakt in haar vrije tijd en het liefste die verkoopt. Maar dat verdient minder dan Irish aardappelen, dus ze verkoopt aardappelen. Zucht. Je zou zeggen dat als je iets doet wat je leuk vindt en wat verkoopt je twee vliegen in één klap hebt.
Toen we terug liepen richting de uitgang, vroegen een groepje jongens waarom we geen vragen aan hun stelden. We zeiden dat we specifiek voor de vrouwen kwamen, maar dat we hun ook best wat vragen wilden stellen. Dat kwam tot tegenstrijdige antwoorden. Alle 5 de jongens hadden geen kinderen, maar ondertussen hebben alle vrouwen rond dezelfde leeftijd wel kinderen. Vreemd?
Na de markt gingen Burçin en ik lunchen bij het winkelcentrum om de hoek. Ik bestelde hier een kip sandwich van 60cm. Na ongeveer 45 minuten te hebben gewacht kwam mijn broodje tevoorschijn. Het broodje was niet 60cm en het leek totaal niet op kip. Ik vroeg of het kip was en inderdaad er was een fout gemaakt. Ik keek alweer jaloers naar de salade van Burçin. Weer een foute beslissing
Na 15 minuten kwam mijn ‘kip sandwich’. Die er vervolgens weer niet uit zag als kip. Ik at het maar op.
Deze ‘kip sandwich’ leidde tot koorts, misselijkheid, buikpijn en pijn in mijn hele lichaam.
Niet meteen hoor, want ik ging nog naar yoga die avond. Wat enorm intens was. Ik kwam terecht in de raarste bochten, maar het was super leuk!
Die nacht werd ik echt ziek. Ik had rare dromen en had het zo heet. Ik heb nog een halfuurtje midden in de nacht doorgebracht op het balkon, maar niks hielp.
De volgende ochtend voelde ik mijzelf echt beroerd. We zouden naar een andere markt gaan in Kampala, maar we stelden het uit tot de middag.
Na een vitamine pil, ubiproven en een liter water sleepte ik mezelf naar de Boda. Op de markt aangekomen voelde ik mijzelf wel oke. We interviewden een voorzitter, Agnes (één van de marktvrouwen) en een vrouw die ging over het sparen van geld. De antwoorden leken veel op de antwoorden van de Nakawa Market. Wat ik vooral bizar vond was dat Agnes op een dag 2 uur slaapt. Hoe kan je zoveel werken en zo weinig slapen?
Na de Kalerwe market gingen we lunchen bij Prunes. Weer een niet koffietentje wat Burçin heeft ontdekt. Na de omlet en rainbow juice voelde ik mijzelf echt zwaar beroerd worden. Ik ging naar huis en heb de rest van de dag op bed gelegen. ’s Avonds maakte Burçin soep en vertrok ik daarna weer naar bed.
De volgende dag was ik nog steeds niet lekker en bleef thuis. ’s Middags ging het wel weer wat beter. We aten wat buiten de deur en belanden ’s middags op de bank met Keeping up with the Khardashians. Ja Ja we hebben de tv ontdekt. Wat een dramatische serie is dat zeg. Maarja we hadden even niks beter te doen.
’s Avonds kwam Lisi en Laura thuis van hun project. Lisi zat onder de modder en was helemaal doorweekt. Wat was er gebeurd.. Ze was gevallen in de greppel tijdens het lopen naar huis. Ze viel bam op haar knieën en bam op haar gezicht. Het zag eruit alsof ze in elkaar was geslagen, maar ze kon er gelukkig hard om lachen.
Vrijdag regenden het in de ochtend super hard, maar ik vond het heerlijk. Eindelijk kwam er frisse lucht naar binnen! Ik voelde mij gelukkig veel beter. De meiden gingen al vroeg weg want zij gingen samen met een vriend (Eddy?) richting de Murchinson falls. Ik nam de Boda Boda richting Prunes. De Boda Boda vroeg aan mij hoe hij moest rijden. Uhu? Jij bent de bestuurder? Maar ik hielp hem maar even met mijn Google Maps. Vervolgens belande ook ik bijna in de greppel, omdat hij echt te rebels reed. Uiteindelijk bereikte ik mijn bestemming. Had hij geen wisselgeld en rolde de helm naar het midden van de weg. Hij had z’n dag niet echt denk ik.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten