Hi!
Een maand in Oeganda!
Vorige week zondag heb ik in de avond tot laat nog m’n blog uitgetypt. Ik was helemaal kapot van zoveel rijden, maar ik moest het gelijk op ‘papier’ zetten. En zo blij dat ik het heb gedaan, want de reacties die ik er op kreeg waren echt super leuk!
Ook kreeg ik zondag avond te horen dat we aankomende week gesplit zouden worden. Lisi en Laura gaan met stage zich richten op de jongeren en Burcin en ik gaan ons eerst richten op de kinderen (joepiejeej, kuch) maaar, gelukkig die week daarop op de markt vrouwen.
Het berichtje van stage liet mij ook maar weer even beseffen dat het weekend over was en dat er een drukke week voor de boeg stond met onder andere veel ziekenhuisbezoekjes….
Maandag ochtend gingen Burcin en ik naar Early Child Development school is één van de vele wijken van Kampala. We gingen hier in gesprek met (?) … Ik ben echt heel slecht in namen.
Elke keer wanneer we een community bezoeken kom je weer achter nieuwe schrijnende verhalen. School fees die te hoog zijn, straat kinderen die heel graag naar school willen maar niet kunnen, kinderen die alleen worden achter gelaten want moeder moet werken en ouders die hun kinderen slaan omdat ze niet weten hoe ze en kind moeten opvoeden. En dat is nog maar een greep uit alle verhalen die wij dagelijks horen.
Ons doel hier is om ons te bevinden in een community en erachter te komen wat er gaande is en wat voor issues er zich voor doen. Door middel van gesprekken, observatie en er gewoon te zijn kom je dan steeds meer te weten en bouw je een vertrouwensband op met de community. Uiteindelijk maken we een interventie of een plan om de issue te verhelpen of er aan te werken..
Maarja zo hoort het te gaan.
Want zo gaat het niet. We worden al weken van de ene plek naar de andere gebracht en we kunnen maar geen verdieping vinden in één van de communities. Het is een cultureel gegeven dat de mensen hier jou zoveel mogelijk dingen willen laten zien, maar ondertussen wijken we enorm af van ons school programma.
Zo ook die maandag. Na het vertellen van de issues nam (…) ons mee naar haar schooltje. Het was allemaal zo kleurrijk en de kinderen waren bezig met het oefenen van toneelstukjes. Binnen liet (…) ons zelfgemaakte boeken, letterbak en een schip gemaakt van karton zien. Omdat er gewoon geen geld is voor materialen maken ze alles zelf. Echt waar daar kan Nederland nog wat van leren.
Burcin was helemaal in haar element. Alle kinderen hadden rondom haar verzameld en ik keek een beetje rond. Ik vind kinderen wel leuk, maar ook weer niet??? Hahaha
Na ons bezoekje bij deze school gingen we bij de Acacia mall ons plan verder uitwerken. Dit leidde uiteindelijk tot alleen lunchen, milkshakes drinken en weer naar huis gaan.
In de avond werden we gebeld door de PDI dat we niet meer zouden terug komen bij de organisatie van eerder die dag. Hupakee weg plannen.
Dinsdag werkte we vanuit een koffie tentje. Ik heb een nieuwe ontdekt. Cafe Amico! Super leuk tentje met een soort van uitzicht en goede koffie.
Ik had maandag ochtend al een gekke bult op m’n bovenbeen gezien wat ik niet helemaal kon plaatsen. Er ontstond een rode kring om de kern van de bult en ik begon mij een beetje zorgen te maken. Mijn moeder zei dat ik toch maar even langs het ziekenhuis moest gaan…
‘Even langs het ziekenhuis gaan..’
Na de Life Link ziekenhuis ervaring met Burcin, dacht ik beter af te zijn bij het Internationale hospital.
Ik mocht mij bij de balie melden en vertelde gewoon luchtig dat ik een plek op m’n been had en dat het waarschijnlijk gewoon een mug is maar dat het gewoon even gecheckt moet worden.
25.000 shilling lichter = ongeveer 6 euro kon ik gaan zitten in de wachtruimte. Na ongeveer een half uurtje werd ik geroepen. Hartslag werd gemeten, ik werd gewogen (besef moment dat ik weer teveel eet) en er werd gevraagd waarvoor ik kwam (ook niet geheel onbelangrijk). Ik vertelde dat ik waarschijnlijk een muggenbult had maar dat het ook een tekenbeet kon zijn.
De doktersassistente zei dat ik een hoge bloeddruk had, maar dat het waarschijnlijk kwam omdat ik nerveus was. Ik mocht weer plaats nemen in de wachtruimte.
Na ongeveer 1.5 uur later… werd ik weer omgeroepen. HéHé
De dokter vroeg wat mijn probleem was (wat niet, joke) en ik vertelde het verhaal.
Oké je moet naar een Dermatoloog, vertelde de dokter.
Ondertussen had nog helemaal niemand een blik op m’n bult geworpen.
Ik mocht wij meer melden bij de kassa om de dermatoloog te betalen: 25.000 shilling = 6 euro lichter mocht ik 3 uur lang op de dermatoloog gaan wachten.
Dat ging ik natuurlijk niet in het ziekenhuis doen, maar bij Java’s. Een restaurant vlak bij het ziekenhuis.
Om 5 uur melde ik mij weer bij het ziekenhuis. Ik nam plaats op één van de weinig plekken in die ruimte. Iedereen kijkt toch altijd op als je als enige blanke de ruimte binnen komt lopen. En dat is natuurlijk ook niet raar. Na een halfuurtje wachten vroeg ik aan de balie of ik überhaupt wel in de goede ruimte zat. Ik zat goed gelukkig. Na ongeveer 2 uur te hebben gewacht werd ik geholpen. Weer bloeddruk meten (veel te hoog), wegen (ik was 3 kilo lichter!) en mijn lengte werd nu ook gemeten waardoor de dokter op z’n tenen moest staat om te zien hoe lang ik was.
Ik mocht weer plaats nemen…
Na heel wat nummers op MTV later werd Naomi, Loomy, Clomy, Romy omgeroepen.
Eindelijk kon ik mijn broek uitdoen en showen of dit circus was voor een muggenbult of tekenbeet.
De dokter keek verontrusting en dacht aan een tekenbeet. Ik kon mijzelf laten testen, maar dat bleek achteraf 3 weken te duren voor resultaat. Ik moest beginnen met een kuur van 10 dagen.
Vorige week zondag heb ik in de avond tot laat nog m’n blog uitgetypt. Ik was helemaal kapot van zoveel rijden, maar ik moest het gelijk op ‘papier’ zetten. En zo blij dat ik het heb gedaan, want de reacties die ik er op kreeg waren echt super leuk!
Ook kreeg ik zondag avond te horen dat we aankomende week gesplit zouden worden. Lisi en Laura gaan met stage zich richten op de jongeren en Burcin en ik gaan ons eerst richten op de kinderen (joepiejeej, kuch) maaar, gelukkig die week daarop op de markt vrouwen.
Het berichtje van stage liet mij ook maar weer even beseffen dat het weekend over was en dat er een drukke week voor de boeg stond met onder andere veel ziekenhuisbezoekjes….
Maandag ochtend gingen Burcin en ik naar Early Child Development school is één van de vele wijken van Kampala. We gingen hier in gesprek met (?) … Ik ben echt heel slecht in namen.
Elke keer wanneer we een community bezoeken kom je weer achter nieuwe schrijnende verhalen. School fees die te hoog zijn, straat kinderen die heel graag naar school willen maar niet kunnen, kinderen die alleen worden achter gelaten want moeder moet werken en ouders die hun kinderen slaan omdat ze niet weten hoe ze en kind moeten opvoeden. En dat is nog maar een greep uit alle verhalen die wij dagelijks horen.
Ons doel hier is om ons te bevinden in een community en erachter te komen wat er gaande is en wat voor issues er zich voor doen. Door middel van gesprekken, observatie en er gewoon te zijn kom je dan steeds meer te weten en bouw je een vertrouwensband op met de community. Uiteindelijk maken we een interventie of een plan om de issue te verhelpen of er aan te werken..
Maarja zo hoort het te gaan.
Want zo gaat het niet. We worden al weken van de ene plek naar de andere gebracht en we kunnen maar geen verdieping vinden in één van de communities. Het is een cultureel gegeven dat de mensen hier jou zoveel mogelijk dingen willen laten zien, maar ondertussen wijken we enorm af van ons school programma.
Zo ook die maandag. Na het vertellen van de issues nam (…) ons mee naar haar schooltje. Het was allemaal zo kleurrijk en de kinderen waren bezig met het oefenen van toneelstukjes. Binnen liet (…) ons zelfgemaakte boeken, letterbak en een schip gemaakt van karton zien. Omdat er gewoon geen geld is voor materialen maken ze alles zelf. Echt waar daar kan Nederland nog wat van leren.
Burcin was helemaal in haar element. Alle kinderen hadden rondom haar verzameld en ik keek een beetje rond. Ik vind kinderen wel leuk, maar ook weer niet??? Hahaha
Na ons bezoekje bij deze school gingen we bij de Acacia mall ons plan verder uitwerken. Dit leidde uiteindelijk tot alleen lunchen, milkshakes drinken en weer naar huis gaan.
In de avond werden we gebeld door de PDI dat we niet meer zouden terug komen bij de organisatie van eerder die dag. Hupakee weg plannen.
Dinsdag werkte we vanuit een koffie tentje. Ik heb een nieuwe ontdekt. Cafe Amico! Super leuk tentje met een soort van uitzicht en goede koffie.
Ik had maandag ochtend al een gekke bult op m’n bovenbeen gezien wat ik niet helemaal kon plaatsen. Er ontstond een rode kring om de kern van de bult en ik begon mij een beetje zorgen te maken. Mijn moeder zei dat ik toch maar even langs het ziekenhuis moest gaan…
‘Even langs het ziekenhuis gaan..’
Na de Life Link ziekenhuis ervaring met Burcin, dacht ik beter af te zijn bij het Internationale hospital.
Ik mocht mij bij de balie melden en vertelde gewoon luchtig dat ik een plek op m’n been had en dat het waarschijnlijk gewoon een mug is maar dat het gewoon even gecheckt moet worden.
25.000 shilling lichter = ongeveer 6 euro kon ik gaan zitten in de wachtruimte. Na ongeveer een half uurtje werd ik geroepen. Hartslag werd gemeten, ik werd gewogen (besef moment dat ik weer teveel eet) en er werd gevraagd waarvoor ik kwam (ook niet geheel onbelangrijk). Ik vertelde dat ik waarschijnlijk een muggenbult had maar dat het ook een tekenbeet kon zijn.
De doktersassistente zei dat ik een hoge bloeddruk had, maar dat het waarschijnlijk kwam omdat ik nerveus was. Ik mocht weer plaats nemen in de wachtruimte.
Na ongeveer 1.5 uur later… werd ik weer omgeroepen. HéHé
De dokter vroeg wat mijn probleem was (wat niet, joke) en ik vertelde het verhaal.
Oké je moet naar een Dermatoloog, vertelde de dokter.
Ondertussen had nog helemaal niemand een blik op m’n bult geworpen.
Ik mocht wij meer melden bij de kassa om de dermatoloog te betalen: 25.000 shilling = 6 euro lichter mocht ik 3 uur lang op de dermatoloog gaan wachten.
Dat ging ik natuurlijk niet in het ziekenhuis doen, maar bij Java’s. Een restaurant vlak bij het ziekenhuis.
Om 5 uur melde ik mij weer bij het ziekenhuis. Ik nam plaats op één van de weinig plekken in die ruimte. Iedereen kijkt toch altijd op als je als enige blanke de ruimte binnen komt lopen. En dat is natuurlijk ook niet raar. Na een halfuurtje wachten vroeg ik aan de balie of ik überhaupt wel in de goede ruimte zat. Ik zat goed gelukkig. Na ongeveer 2 uur te hebben gewacht werd ik geholpen. Weer bloeddruk meten (veel te hoog), wegen (ik was 3 kilo lichter!) en mijn lengte werd nu ook gemeten waardoor de dokter op z’n tenen moest staat om te zien hoe lang ik was.
Ik mocht weer plaats nemen…
Na heel wat nummers op MTV later werd Naomi, Loomy, Clomy, Romy omgeroepen.
Eindelijk kon ik mijn broek uitdoen en showen of dit circus was voor een muggenbult of tekenbeet.
De dokter keek verontrusting en dacht aan een tekenbeet. Ik kon mijzelf laten testen, maar dat bleek achteraf 3 weken te duren voor resultaat. Ik moest beginnen met een kuur van 10 dagen.
Ik werd weer doorverwezen naar de apotheek. In ieder geval
dat dacht ik maar voordat je hier iets doet of ophaalt is betalen een must. Van
het kastje naar de muur werd ik gestuurd en weer naar 25.000 shilling lichter had
ik rond de 5 uur gespendeerd in het ziekenhuis.
Ik nam de Boda Boda naar huis, probeerde nog te onderhandelen met de prijs, maar ik was te moe om nog tegen te spreken. Op de Boda Boda wilde ik het liefste de Boda Boda driver knuffelen, maar ik hield mij maar in. Met knallende koppijn viel ik in slaap.
Woensdag brachten Burcin en ik weer een dag door bij een andere school in een ander district van Kampala. ’s Morgens namen we de Boda Boda die vervolgens de weg niet kon vinden. We werden gedropt op een één of ander taxi punt. Hier zou Khadijah (stage begeleider?) ons oppikken en verder brengen naar de school. We kochten bij het taxi punt snoepjes voor de kinderen waar ik eigenlijk niet zo voorstander voor was, maarja bananen hebben ze hier genoeg dus dat was geen optie.
De school leek heel erg op de school die we eerder hadden bezocht die week. Ik sprak met de lerares over de school en de issues waar ze mee te maken heeft.
In de pauze mocht ik samen met Burcin de broodtrommels uitdelen van de kinderen. Er waren 56 kinderen in de klas waarvan 10 kinderen een broodtrommel mee hadden. De andere kinderen hadden niks mee gekregen van huis omdat er letterlijk niets is en dat de ouders daar geen geld voor hebben. De school deelde voor de kinderen die niks hadden zoette aardappel uit. Toen het startsein werd gegeven dat de kinderen konden gaan eten, zag je de kinderen het eten met elkaar delen. Het was zo’n mooi gezicht om dat te zien en het liet mij heel goed beseffen hoe rijk wij zijn met al het eten om ons heen en hoe simpel het voor ons is om iets te kopen.
Na de break volgde ik een kookworkshop wat ook door de lerares werd gegeven. Achter de school zat ik omringd door vrouwen een les te volgen over gezond eten.
Burcin voelde zich niet lekker worden en vertrok wat eerder naar huis. Ze voelde dat haar nierontsteking terug aan het komen was en besloot naar het ziekenhuis te gaan.
Ik bleef over en stortten mijzelf in de kookworkshop. Ik hielp mee met vlees schrapen en kon vervolgens mijn handen nergens wassen. Jam.
Rond half 3 had Khadijah een meeting in een slum verderop en besloot ik om naar huis te gaan. Ik had echt een mega goede dag gehad en voelde mij eindelijk in een community.
Ik trakteerde mijzelf thuis op een mega pizza en vertrok daarna met Laura naar het ziekenhuis om Burcin te ondersteunen.
Het ziekenhuis is een ritueel wat in ons dagelijks leven thuis hoort. Elke week bezoeken we verschillende ziekenhuizen en apotheken. Aangezien we niet echt in een community zitten, is dit één van onze communities geworden. Leuk hé.
Nee het is niet echt leuk. Burcin had opnieuw een nierontsteking en was er slecht aan toe. We dachten even dat ze terug naar Nederland zou moeten, maar gelukkig sloegen de 3 injecties in haar arm snel aan.
Rond 8 uur ’s avonds waren we allemaal thuis en waren we allemaal gesloopt. Lisi vermelde dat Khadijah dacht dat ik naar huis was gegaan eerder die dag omdat ik moe, honger en geen zin meer had. Waardoor mijn humeur niet echt op een goed level zat. Ik was er helemaal klaar mee, want ik had een mega goede dag gehad. Vervolgens kon ik nergens mijn antibiotica vinden wat toch vrij belangrijk is als je niet de ziekte van Lyme wilt hebben.
De schoonmaakster had het weggegooid.. 5 uur voor niks in het ziekenhuis gezeten.
Donderdag gingen we allemaal verslagen naar Cew-it. Lisi is emotioneel onstabiel, Laura kan niet voor haar zelf praten en Romy heeft honger en gaat naar huis. Woorden van onze veldwerk organisatie. Niet tegen ons, maar via via. Het ontbreken van structuur speelt ons alle drie op. Ik stuurde die ochtend de Hoge school een mail en we gingen een gesprek aan met James van Cew-it. Hij startte vervolgens het gesprek met de organisatie waar we het veldwerk doen. James vroeg vervolgens weer aan mij of ik het woensdag echt wel leuk had gehad op de school. Waarop ik echt best wel pist reageerde: ‘Ja ik heb het heel erg leuk gehad woensdag’. Hij draaide zich met een ongemakkelijk lachje om. Ik had het echt gehad op dat moment.
Mijn laatste plan ging in z’n werking. Ik probeer nog één keer om mijn plan door te laten gaan, dus ik nam contact op met Shahib de gatekeeper van de markt vrouwen en plande eindelijk een gesprek met hem op vrijdag.
Vrijdag had ik eigenlijk om 13.00 een afspraak, maar Shahib belde of ik eerder kon komen naar het Sheraton hotel. De Boda Boda bracht mij erheen en ik bevond mij in het meest luxste hotel ever. Een oprijlaan met palmbomen en een enorm gebouw met zwembad en rijke zakenlui. Ik nam plaats in de lobby en dacht bij mezelf; ‘Wat een wereld vol contrasten’. Op het ene moment bevind je je in een slum waar niks is en dan bevind je je in een enorm hotel met allemaal blanke rijke mensen om je heen.
Shahib belde en vroeg zich af waar ik was. ‘In de lobby van het hotel’
Shahib kwam binnen gelopen en zei: ‘Kom …… (mompel mompel)’
Het was dus de bedoeling dat ik voor het hotel wachten en niet in het hotel hahhaa.
We hadden onze meeting in het park naast het hotel.
Na de meeting die trouwens echt goed ging, besloot ik mijzelf te trakteren bij 1000 cups of coffee. Ik bestelde de tonijnsalade die opgediend werd in een halve avocado. Het weekend kon beginnen!
Zaterdagochtend gingen Lisi en Laura vroeg naar de yoga. Ik wilde uitslapen want ik had ’s nachts een droom gehad over een mega spin die op m’n hoofd ging zitten. Ik sprong ’s nachts uit bed en kwam pas later tot het besef dat ik droomde. Ik heb nog steeds het idee dat het komt door de malaria pillen.
Burcin en ik namen een Rolex als ontbijt en niet veel later belde Lis en Laura op dat ze klaar waren met yoga. Ik verplaatste mezelf naar een Indiaans restaurant waar we onder een mega grote boom weer eten bestelden. Gek he dat ik aankom.
Na het eten ging Lis en ik naar het Sheraton hotel om te gaan zwemmen. Laura gingen richting de apotheek voor haar dagelijkse portie ziekenhuis. Haar vinger is gaan ontsteken waar glas in is gekomen…
De entree tot het zwembad was 25.000 shilling per persoon. Dat is best een flinke prijs voor Ugandese begrippen. We probeerden nog een studeten prijs te fixen, maar het lukte niet. We besloten maar genoeg te nemen met een lounge bank en bestelde een ijsje wat trouwens bijna de entree prijs was.
Lis viel in slaap terwijl ze haar weekly report nog moest schrijven en ik ging de eerste dingen regelen voor de roadtrip.
De zon kwam tevoorschijn tussen de wolken en we verplaatsen ons naar het zwembad en gingen een beetje pootje baden. ‘THATS NOT ALLOWED’.
Wow sorry. Lisi probeerde nog een keer de prijs omlaag te krijgen, maar het mocht niet baten. Na 1.5 uur te hebben getwijfeld betaalden we toch de volle mep. Maar de plons in het zwembad was onbeschrijfelijk fijn.
We namen de Boda Boda terug naar huis waarbij we uitgeblust op bed gingen liggen. Lis vroeg om een knuffel en toen gingen we samen even knuffelen. Er valt hier niet zoveel te knuffelen, dus dan moet je af en toe elkaar maar even wat liefde geven.
Laura maakte ’s avonds een heerlijke couscous salade en na het eten kwam de man van de auto nog langs om onze Range Rover voor de laatste week te showen. Wat een auto… een droom die in vervulling gaat! Iris komt de laatste week langs hier in Oeganda en we gaan echt een super vette roadtrip maken. Kan niet wachten!
Vanmorgen ging ik al vroeg met de Boda Boda naar het centrum om geld te pinnen, koffie te halen en verse croissantjes mee te nemen van de bakker. Ik sta echt elke ochtend al best wel vroeg op, maar slaap ’s avonds ook totaal niet laat. We ontbeten met z’n alle en besloten om naar het zwembad bij het Victoriameer te gaan. Hier hebben we de hele dag gelegen met half India om ons heen. Met elke beweging die ik maakte voelde ik 20 ogen in m’n rug prikken, maar desondanks was het heerlijk vertoeven! Lekker insmeren met factor 20 op de evenaar, zorgt ervoor dat ik als een kreeft nu thuis zit. Maarja wat rood is wordt bruin toch?
Het weekend is weer over.. en er staan een mega drukke week op mij te wachten. Veel interviews doen en dagen door brengen midden in de community. Ik vind het allemaal maar weer spannend. Maar het komt goed.
Daggg!
xxxRomy
Ik nam de Boda Boda naar huis, probeerde nog te onderhandelen met de prijs, maar ik was te moe om nog tegen te spreken. Op de Boda Boda wilde ik het liefste de Boda Boda driver knuffelen, maar ik hield mij maar in. Met knallende koppijn viel ik in slaap.
Woensdag brachten Burcin en ik weer een dag door bij een andere school in een ander district van Kampala. ’s Morgens namen we de Boda Boda die vervolgens de weg niet kon vinden. We werden gedropt op een één of ander taxi punt. Hier zou Khadijah (stage begeleider?) ons oppikken en verder brengen naar de school. We kochten bij het taxi punt snoepjes voor de kinderen waar ik eigenlijk niet zo voorstander voor was, maarja bananen hebben ze hier genoeg dus dat was geen optie.
De school leek heel erg op de school die we eerder hadden bezocht die week. Ik sprak met de lerares over de school en de issues waar ze mee te maken heeft.
In de pauze mocht ik samen met Burcin de broodtrommels uitdelen van de kinderen. Er waren 56 kinderen in de klas waarvan 10 kinderen een broodtrommel mee hadden. De andere kinderen hadden niks mee gekregen van huis omdat er letterlijk niets is en dat de ouders daar geen geld voor hebben. De school deelde voor de kinderen die niks hadden zoette aardappel uit. Toen het startsein werd gegeven dat de kinderen konden gaan eten, zag je de kinderen het eten met elkaar delen. Het was zo’n mooi gezicht om dat te zien en het liet mij heel goed beseffen hoe rijk wij zijn met al het eten om ons heen en hoe simpel het voor ons is om iets te kopen.
Na de break volgde ik een kookworkshop wat ook door de lerares werd gegeven. Achter de school zat ik omringd door vrouwen een les te volgen over gezond eten.
Burcin voelde zich niet lekker worden en vertrok wat eerder naar huis. Ze voelde dat haar nierontsteking terug aan het komen was en besloot naar het ziekenhuis te gaan.
Ik bleef over en stortten mijzelf in de kookworkshop. Ik hielp mee met vlees schrapen en kon vervolgens mijn handen nergens wassen. Jam.
Rond half 3 had Khadijah een meeting in een slum verderop en besloot ik om naar huis te gaan. Ik had echt een mega goede dag gehad en voelde mij eindelijk in een community.
Ik trakteerde mijzelf thuis op een mega pizza en vertrok daarna met Laura naar het ziekenhuis om Burcin te ondersteunen.
Het ziekenhuis is een ritueel wat in ons dagelijks leven thuis hoort. Elke week bezoeken we verschillende ziekenhuizen en apotheken. Aangezien we niet echt in een community zitten, is dit één van onze communities geworden. Leuk hé.
Nee het is niet echt leuk. Burcin had opnieuw een nierontsteking en was er slecht aan toe. We dachten even dat ze terug naar Nederland zou moeten, maar gelukkig sloegen de 3 injecties in haar arm snel aan.
Rond 8 uur ’s avonds waren we allemaal thuis en waren we allemaal gesloopt. Lisi vermelde dat Khadijah dacht dat ik naar huis was gegaan eerder die dag omdat ik moe, honger en geen zin meer had. Waardoor mijn humeur niet echt op een goed level zat. Ik was er helemaal klaar mee, want ik had een mega goede dag gehad. Vervolgens kon ik nergens mijn antibiotica vinden wat toch vrij belangrijk is als je niet de ziekte van Lyme wilt hebben.
De schoonmaakster had het weggegooid.. 5 uur voor niks in het ziekenhuis gezeten.
Donderdag gingen we allemaal verslagen naar Cew-it. Lisi is emotioneel onstabiel, Laura kan niet voor haar zelf praten en Romy heeft honger en gaat naar huis. Woorden van onze veldwerk organisatie. Niet tegen ons, maar via via. Het ontbreken van structuur speelt ons alle drie op. Ik stuurde die ochtend de Hoge school een mail en we gingen een gesprek aan met James van Cew-it. Hij startte vervolgens het gesprek met de organisatie waar we het veldwerk doen. James vroeg vervolgens weer aan mij of ik het woensdag echt wel leuk had gehad op de school. Waarop ik echt best wel pist reageerde: ‘Ja ik heb het heel erg leuk gehad woensdag’. Hij draaide zich met een ongemakkelijk lachje om. Ik had het echt gehad op dat moment.
Mijn laatste plan ging in z’n werking. Ik probeer nog één keer om mijn plan door te laten gaan, dus ik nam contact op met Shahib de gatekeeper van de markt vrouwen en plande eindelijk een gesprek met hem op vrijdag.
Vrijdag had ik eigenlijk om 13.00 een afspraak, maar Shahib belde of ik eerder kon komen naar het Sheraton hotel. De Boda Boda bracht mij erheen en ik bevond mij in het meest luxste hotel ever. Een oprijlaan met palmbomen en een enorm gebouw met zwembad en rijke zakenlui. Ik nam plaats in de lobby en dacht bij mezelf; ‘Wat een wereld vol contrasten’. Op het ene moment bevind je je in een slum waar niks is en dan bevind je je in een enorm hotel met allemaal blanke rijke mensen om je heen.
Shahib belde en vroeg zich af waar ik was. ‘In de lobby van het hotel’
Shahib kwam binnen gelopen en zei: ‘Kom …… (mompel mompel)’
Het was dus de bedoeling dat ik voor het hotel wachten en niet in het hotel hahhaa.
We hadden onze meeting in het park naast het hotel.
Na de meeting die trouwens echt goed ging, besloot ik mijzelf te trakteren bij 1000 cups of coffee. Ik bestelde de tonijnsalade die opgediend werd in een halve avocado. Het weekend kon beginnen!
Zaterdagochtend gingen Lisi en Laura vroeg naar de yoga. Ik wilde uitslapen want ik had ’s nachts een droom gehad over een mega spin die op m’n hoofd ging zitten. Ik sprong ’s nachts uit bed en kwam pas later tot het besef dat ik droomde. Ik heb nog steeds het idee dat het komt door de malaria pillen.
Burcin en ik namen een Rolex als ontbijt en niet veel later belde Lis en Laura op dat ze klaar waren met yoga. Ik verplaatste mezelf naar een Indiaans restaurant waar we onder een mega grote boom weer eten bestelden. Gek he dat ik aankom.
Na het eten ging Lis en ik naar het Sheraton hotel om te gaan zwemmen. Laura gingen richting de apotheek voor haar dagelijkse portie ziekenhuis. Haar vinger is gaan ontsteken waar glas in is gekomen…
De entree tot het zwembad was 25.000 shilling per persoon. Dat is best een flinke prijs voor Ugandese begrippen. We probeerden nog een studeten prijs te fixen, maar het lukte niet. We besloten maar genoeg te nemen met een lounge bank en bestelde een ijsje wat trouwens bijna de entree prijs was.
Lis viel in slaap terwijl ze haar weekly report nog moest schrijven en ik ging de eerste dingen regelen voor de roadtrip.
De zon kwam tevoorschijn tussen de wolken en we verplaatsen ons naar het zwembad en gingen een beetje pootje baden. ‘THATS NOT ALLOWED’.
Wow sorry. Lisi probeerde nog een keer de prijs omlaag te krijgen, maar het mocht niet baten. Na 1.5 uur te hebben getwijfeld betaalden we toch de volle mep. Maar de plons in het zwembad was onbeschrijfelijk fijn.
We namen de Boda Boda terug naar huis waarbij we uitgeblust op bed gingen liggen. Lis vroeg om een knuffel en toen gingen we samen even knuffelen. Er valt hier niet zoveel te knuffelen, dus dan moet je af en toe elkaar maar even wat liefde geven.
Laura maakte ’s avonds een heerlijke couscous salade en na het eten kwam de man van de auto nog langs om onze Range Rover voor de laatste week te showen. Wat een auto… een droom die in vervulling gaat! Iris komt de laatste week langs hier in Oeganda en we gaan echt een super vette roadtrip maken. Kan niet wachten!
Vanmorgen ging ik al vroeg met de Boda Boda naar het centrum om geld te pinnen, koffie te halen en verse croissantjes mee te nemen van de bakker. Ik sta echt elke ochtend al best wel vroeg op, maar slaap ’s avonds ook totaal niet laat. We ontbeten met z’n alle en besloten om naar het zwembad bij het Victoriameer te gaan. Hier hebben we de hele dag gelegen met half India om ons heen. Met elke beweging die ik maakte voelde ik 20 ogen in m’n rug prikken, maar desondanks was het heerlijk vertoeven! Lekker insmeren met factor 20 op de evenaar, zorgt ervoor dat ik als een kreeft nu thuis zit. Maarja wat rood is wordt bruin toch?
Het weekend is weer over.. en er staan een mega drukke week op mij te wachten. Veel interviews doen en dagen door brengen midden in de community. Ik vind het allemaal maar weer spannend. Maar het komt goed.
Daggg!
xxxRomy
 |
| Laura en ik kwamen er hier achter dat we hetzelfde figuur hebben haha |
 |
| Zelfgemaakte boeken van karton |
 |
| That's the spirit! |
 |
| Buiten speelplaats |
 |
| Kinderen oefenen toneelstukje |
 |
| ZzzzzZzz |
 |
| 2e schoolbezoek |
 |
| Het uitdelen van Oegandese thee. Mier zoet! |
 |
| Workshop nutrition |
 |
| Indisch eten |
 |
| Zaterdagzwembad |
 |
| Zondag zwembad |
 |
| Met uitzicht op het Victoria meer |
 |
| Kampala |
 |
| Kampala |
 |
| Tot volgende week! |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten