Olwoiya!
Deze week bracht ons weer van de één naar de andere verbazing. Ik voel mij langzaam maar zeker veranderen tot een echte Oegandees. Niks safe Boda Boda, gewoon rebels zonder helm crossen door de drukke straten van Kampala.
Maandag hadden we weer een meeting bij PDI. Jackline onze stagebegeleider van Cew-it kwam niet opdagen. Ze was het vergeten (?). Vervolgens begon het kei hard te regenen waardoor Khadijah ook niet kwam opdagen. We zaten met ze alle onder een afdakje te schuilen onder het gezelschap van kippen, geiten en kleine kinderen die bang zijn voor Mazungu’s. Ik had geen laptop bij mij dus ik werd een beetje onrustig. Ik kon niet naar huis, want de stad staat stil als het regent, dus ik verveelde mij nogal.
Na 2 uur regenen stopten het eindelijk en konden we ergens opzoek gaan naar eten. Toen kwam Khadijah net aanrijden op de Boda Boda en konden we alsnog onze meeting houden. De meeting leverde niet echt iets op waardoor alles nog onduidelijker werd.
Burçin en ik besloten wat te gaan eten bij *tromgeroffel* de Acacia mall. We namen de onveilige Boda Boda zonder helm (sorry mam). We gingen ook met ze tweeën op één scooter (sorry mam).
Dit ritje was het gevaarlijkste ritje die ik ooit heb gemaakt. Burcin vloog bijna bij elke hobbel van de scooter af. Ik zag gesandwitched tussen de Boda Boda bestuurder en Burcin en ik had niet echt iets om aan vast te houden. Het verkeer was echt mega druk en we gingen slalommend om auto’s, fietsers, Boda’s, vrachtwagens en mensen heen. Op een gegeven moment sloeg de Boda Boda links af en zag ik in een flits een auto mega dichtbij komen. We waren bijna geschept.
Ik moest erom lachen maar scheet 3 kleuren in m’n broek.
Op dinsdag regende het weer kei hard. November is het regenseizoen, dus 9 van de 10 keer kunnen we dus de deur niet uit. Lisi pakte dit moment om naar de tandarts te gaan. Op de terugweg nam ze koffie mee en bananen brood en spraken we af bij het kantoor van Cew-it. We werkten hier aan een nieuw projectplan. Eén van de 4930029 ideeën. Uiteindelijk hadden we wat op papier waar ik ook erg enthousiast van werd!
Op woensdag werd het idee weer geschrapt. Zucht. Ik word soms echt moe van plannen die worden gemaakt en vervolgens niet worden uitgevoerd. Maar dat is Afrika. Het heeft soms zo geen zin om dingen te plannen, te bedenken en te doen want meestal komt het niet uit en gaat het niet gebeuren.
Ik had woensdag de leukste Boda Boda chauffeur die je je maar kan bedenken. Denis! Hij reed compleet de verkeerde kant op waardoor ik Burcin uit het oog verloor. Even ging door m’n hoofd dat hij mij naar een afgezonderde plek zou brengen en dat ik nooit meer thuis zou komen, maar dat beeld verdween al snel. We hadden leuke gesprekken op de Boda en ik moest echt om hem lachen. Ik weet niet precies meer waarom, maar hij ging bijvoorbeeld helemaal los op de muziek.
We hadden die dag een meeting met Jackline, Khadijah en wij 4. De meeting leverde op dat we tot een tool moeten komen, een issue en een doelgroep. Dit report moest de volgende dag ingeleverd worden. Zucht.
Na de meeting gingen we met z’n 4e naar de Acacia mall om daar te gaan werken aan onze dead line van onze blog voor school en het report voor Cew-it en PDI. Ik bestelde een broodje mozzarella wat echt veel te duur was in vergelijking met de salade die Burcin had. Ik kies ook altijd het verkeerde ;(
Ik ging wat eerder naar huis omdat ik mij niet zo lekker voelde. Thuis ging ik op bed verder werken aan mijn tool en toen kwam ik eindelijk tot mijn briljante idee.
Ik ga mijzelf focussen (tot hoever dat mogelijk is, omdat plannen hier per uur veranderen) op de marktvrouwen. Markt vrouwen werken hier van 05:00 ’s ochtends tot 21:30 in de avond. Eén van de mensenrecht is dat je recht hebt op vrije tijd. Ik ga op onderzoek uit of vrouwen hier uberhaupt vrije tijd hebben en of ze dat missen in hun dagelijkse leven. Als het echt een issue is onder de vrouwen en niet een recht is niet alleen op de westerse wereld van toepassing is, ga ik misschien een groepsdiscussie houden. Dus ik ben erg blij dat ik iets heb waar ik mijzelf aan kan vasthouden en de organisatie was ook enthousiast!
Donderdag gingen we naar Cew-it en werkten we daar verder aan ons report. ’s Avonds bestelden we nog even een midnight snack. De bezorgservice is hier echt top. Je wordt gebeld wanneer het eten aan je gate staat. Ik liep naar beneden maar de gate was gesloten. Ik moest Innocent (Ja dat is echt z’n naam) wakker maken. Hij is onze bewaker van het complex en slaapt onder de trap (?). Ik wachtte eerst eventjes want hij moest even wakker worden. Vervolgens kwam hij met een piepklein handdoekje om z’n middel aangelopen. Ik kwam niet meer bij van het lachen. De meiden keken mee vanaf het balkon, waarna Lissi zei: ‘Hey, Innocent, Do you have a pool under the stairs?’ ‘Can we join?’.
Daarna kregen we echt de slappe lach en ging het nergens meer over. Lissi vertelde dat ik op een giraf leek. Onder andere omdat ik op te moment mega verbrand ben op m’n rug en dat allemaal vlekken veroorzaakt.
Vrijdag is echt de dag waarop je verrast wordt door onverwachte dingen. We zouden deze dag in gesprek gaan met de sex workers. Dit is illegaal in Oeganda, maar er doen heel veel vrouwen dit beroep. Het is echt niet normaal, maar voor 0.25 cent kan je hier met iemand naar bed. Kinderen van 8 jaar komen ook al in aanmerkingen met seks en worden al vrij snel ook seks workers…
Bizar.
Laura bleef deze dag thuis, zij voelde zich niet lekker en bracht een bezoekje aan het ziekenhuis op dat moment (we zijn nog steeds allemaal ziek, zwak en misselijk). Burcin ging liever niet mee naar de seks workers, dus Lisi en ik stapte op de Boda Boda en gingen richting Kalebe. We werden afgezet bij de kerk en belde onze contactpersoon. ‘Ja loop maar naar de muziek toe’. Zo doende liepen we richting de muziek.
We kwamen terecht midden in een community. De muziek stond kei hard en er was een soort party tent met allemaal lege stoelen. We hadden natuurlijk veel bekijks toen we aan kwamen lopen. Al snel sprak een man ons aan: Andrew. Hij vertelde waar dit event voor was.
Het project ging over het maken van een huis met plastic flessen. Het project wordt gedaan door mensen met een beperking. Op deze manier kunnen zij werken en bijdrage aan de samenleving. We kregen informatie over van alles en nog wat. Een project over het maken van tassen van plastic, wasbaar maandverband voor vrouwen hier in Oeganda en andere toffe projecten wat gewoon te creatief is en waar wij als westerse mensen niet eens aan zouden denken. Ondertussen stond de muziek kei hard aan op de achtergrond. Lissi en ik verplaatste onszelf iets verder van de herrie af. Er kwam een man naar ons toegelopen en liet een plastic bakje met bewegende insecten zien. ‘Willen jullie proeven?’. Dat waren dus levende sprinkhanen. Ze rukken de vleugels en poten eraf en eten het vervolgens met oog en al op. De vrouwen die bezig waren met het plukken van de vleugels lagen helemaal in een deuk om onze reactie.
Ondertussen scheen de zon lekker en ben ik nog meer een giraf dan hiervoor geworden.
We verplaatsten ons weer naar het feestgebruis en gingen weer in gesprek met Andrew. Hij vroeg aan ons of wij wilden mee helpen aan een begin te maken aan het plastic flessen huis. Maar natuurlijk! We kregen laarzen, reflecterend hesje, helm en een schep in onze handen geduwd. Vervolgens mochten we lekker hakken in de grond met 30 graden! Ze hadden de grootste lol om ons. Ze hadden namelijk nog nooit een Mazungu zien hakken in de grond!
Daarna was het tijd om even te gaan zitten en te praten over het plan met de sex workers waar we eigenlijk die dag voor kwamen. Andrew is een social worker en werkt veel samen met de sex workers om hun te laten inzien dat ze ook op een andere manier geld kunnen verdienen. Hij probeert te laten inzien dat ze zoveel in hun mars hebben! Ook geeft hij voorlichting over voorbehoedsmiddelen en medicijn gebruik onder HIV en Aids. Ik vroeg aan Andrew of hij in de afgelopen jaren al een verandering heeft gemerkt. Hij vertelde dat veel vrouwen die vroeger sex workers waren nu bijvoorbeeld juf zijn op de basisschool. Ze gebruiken die succes verhalen om andere vrouwen te stimuleren om ook een ander pad te bewandelen.
Na dit intense gesprek begon het kei hard te regenen. We zaten omsingeld door locals en kregen een korte cursus Luganda! Olyoiya! (Hoe gaat het met jou?) Bulungi! (Met mij gaat het goed!). Ja Ja!
We kregen ook local eten.. wat echt echt echt echt echt m’n neus uitkomt. Ik kreeg het echt bijna niet weg. Oeps.
Omdat het regenden kwamen de sex workers ook niet meer opdagen. We besloten om na de regen naar huis te gaan. We kondigden dit aan bij Andrew. ‘Nog één speech dames’. Na die speech: ‘Nog één speech dames!’. We konden niks van de speeches verstaan want alles was in Luganda. Een half uur laten konden we eindelijk gaan. We werden nog ‘vriendelijk’ begeleidt naar de Boda Boda, waarna die man daarna 1000 shilling vroeg: ‘Uhm nee’.
Op de Boda Boda reflecteerden we de dag. We lagen helemaal dubbel want ik dacht dat iedereen rondom het event dronken was, maar dat bleken dus allemaal mensen te zijn met een beperking. Oeps.
Ondertussen hadden we een auto geregeld voor het weekend die ze bij ons thuis kwamen bezorgen. Echt werkelijk alles kan hier bezorgd worden! Het ging letterlijk zo:
Hier heb je de sleutel, kan je hier even tekenen, doei veel plezier!
Is wel weer wat anders als Zuid-Afrika of Nederland.
Ik zit nu op m’n bed en ik ga beginnen aan het uit typen van een weekend wat eigenlijk niet te beschrijven is. Maar ik ga het proberen…
Zaterdag ochtend ging de wekker om 6 uur. Ready to go!
We pakten onze spullen: dekens, kussens, eten, drinken, camera’s en een mes ter zelf bescherming.
Ik reed. Ik weet niet wat het is maar ik vind rijden gewoon zo leuk en vooral in zo’n grote auto. We waren zo happy dat we eindelijk zelf aan het rijden waren! De eerste straat gingen we al de verkeerde kant op, maar dat maakte niet uit. We hadden alle tijd….
We tankten de auto vol en ik had mijn eerste ervaring met boda boda’s van links en rechts en mensen die bijna dwars door je heen rijden. Lisi en ik bespraken de route. De normale route richten Mburo reserve is rond de 3 uur. Maar we hadden toch alle tijd, dus namen we eerste een route richting het noorden om vervolgens richting het zuiden te rijden.
De route was zo mooi. Alles is zo enorm groen en we passeerde mini dorpjes die allemaal op elkaar leken. We zagen in de verte een meer en dachten dat het een vet idee zou zijn als we daar konden lunchen. We gingen off road de mainroad af en belanden midden in een soort veen gebied. De weg veranderde in een soort moeras en ik kreeg mijn eerste ervaring met slippen. We parkeerden de auto bij een kerk waar we vervolgens alle drie achter gingen plassen. We keken een beetje rond en mensen keken ons raar aan. Aghja wat moeten Mazungu’s ook daar?
Al slippend met klotsende oksels vervolgden we de weg…
We begonnen trek te krijgen en stopten in één van de dorpjes langs de weg. Ik draaide de auto de weg af en reed vervolgens bijna over een doek met gedroogd fruit. Oeps. Ik schaamde mij kapot en durfde bijna de auto niet uit te stappen, maar vervolgens begonnen ze kei hard te lachen; gelukkig.
De mensen daar hadden volgens mij nog nooit blanke mensen gezien. Ondertussen verzamelde een groepje kinderen om ons heen die veilig op een afstandje naar ons liepen te kijken. We wachten met z’n 3e op de Rolex en ondertussen deden we Kiekeboeh met de kinderen. We aten de Rolex in de auto op en vervolgens vroeg ik aan Lissi of we wel de goede weg aan het volgen waren. ‘Oh oeps, ik denk dat we een beetje te veel naar het noorden gaan’. Lissi veranderde de route op Google Maps en we moesten al snel één van de zijstraten links af slaan. Off Road.
Onze weg vervolgde eindelijk richting het zuiden en we waren toen al ongeveer 2 uur onderweg.
We keken ons ogen uit. De ooohh en de aahhhh kwam regelmatig uit onze mond. We stopten af en toe de auto om foto’s te maken. Ondertussen vroeg ik aan Lissi wanneer ze dacht wanneer er weer een verharde weg zou komen. ‘Geen idee, ik denk snel’.
We stopten de auto voor een plas pauze en namen wat foto’s van de heuvels en al het groen. De auto had het af en toe zwaar. Het is een automaat, dus veel hoefde ik niet te doen. Na het zwaaien naar al de mensen en een fotoshoot later, vervolgde we onze weg.
Tot dat Lissi zei: ‘M’n camera… ik heb hem niet meer’. We trokken de hele auto leeg, maar de camera was nergens meer te vinden. We besloten terug te rijden naar ons laatste stop punt en vroegen aan een oude man (wat overigens een wonder is want mensen worden hier maar 55 jaar oud) of hij de camera van Lissi had gezien. Hij begreep de vraag volgens mij niet eens, dus veel hadden we niet aan hem. We reden verder en stopten bij een groepje jongeren. We vroegen dezelfde vraag. Ze bleven vooral hard lachen om ons. We vroegen aan hen als we geld zouden geven zij de camera terug konden geven, maar helaas hun reactie was: Lachen.
Lissi reageerde vervolgens: ‘Ach het is maar een camera, let’s go’.
Onze route ging verder en het weer begon langzaam wat grauwer te worden. Stiekem werd ik wel een beetje nerveus, want als het echt zou gaan regen dan zouden we vast komen te zitten en dan zou het misschien wel dagen duren voordat we verder zouden kunnen gaan. Maar goed niet te lang bij stil staan.
We passeerden op een gegeven moment een groepje kinderen(?) of jong volwassenen met allemaal dezelfde gele shirts aan gevolgd door een door leider die ze in bedwang hield. Ik vroeg mij af of het kindsoldaten waren, maar we kwamen er later achter dat we lang een gevangenis reden.
Vlak na dit shocking momentje, reed ik zowat een kind om ver met een berg takken op een fiets. Takken waren van de fiets gedonderd, maar kind leeft nog.
Ondertussen zagen we de gekste taferelen: Een dode koe met 2 mensen op een boda boda bijvoorbeeld.
De moed begon een beetje in onze schoenen te zakken en we zagen het een beetje somber in. Lissi bood haar excuses aan van haar Google Maps, maar agh we waren wel lekker avontuurlijk bezig.
We reden al een tijdje achter een vrachtwagen, tot dat hij opeens stopte. Hij zat vast in een modder plas. Shit. Konden wij deze plas wel passeren? We stapten uit en bekeken de schade van de vrachtwagen en we vroegen de mensen of wij er wel overheen konden. Ze zeiden ja.
Hupakee, met slippende bandjes sjeesde ik over de plassen. We konden onze weg vervolgen.
Ondertussen vertrouwden we Google Maps niet meer en besloten we even mijn toeristen boekje erbij te pakken. Ik weet de namen van de dorpjes niet meer uit m’n hoofd, maar we passeerde bijna een dorpje. We besloten daar te gaan tanken en een voorraad in te slaan qua eten en drinken.
De wc’s zijn hier echt vreselijk. Een vies groot gat in de grond en that’s it.
Lissi kocht een vies soort cakje en Laura gingen even langs de apotheek voor nieuwe pleisters. Ze had haar hand bezeerd eerder die week aan glas.
Mensen keken ons nog steeds raar aan en snapte er niks van dat drie meiden in een auto richting ??? aan het rijden waren.
We besloten de route te vragen aan mensen en dat leed ons eindelijk tot de goede weg. Onze auto was ondertussen veranderd van kleur wit naar kleur oranje. Na heel veel hobbels, kuilen, geiten, koeien, schapen, mensen, kinderen, boda’s en fietsers konden we na 5 uur onverhard rijden eindelijk weer op asfalt rijden. HALLEJULA.
The next destination: Masaka. Wat massa moord ofzo betekend? Klinkt goed, daar moesten we heen.
Ondertussen werd het een race tegen de klok. Er was ons verteld dat we beter niet in het donker konden rijden. We hadden nog 2 uur op de klok en Google Maps gaf hetzelfde aan. Maar goed Google Maps vertrouwde we niet meer zo, dus we besloten vaart te maken.
We waren getuigen van een prachtige zonsondergang en speelde echt super leuke muziek in de auto. De sfeer zat er nog steeds goed in en we konden niet wachten om de zebra’s te zien!
Na ongeveer 150 km afvalt weg konden we links afslaan richting Mburo National Park. Al snel zagen we de eerste wilde dieren voorbij komen. We kwamen er niet uit of het bambi’s waren of geiten, maar we waren door het dollen heen. Ondertussen zagen we geen hand voor ogen en begonnen we toch wel een beetje nerveus te worden. Hoe ver zou het nog zijn?
We reden lekker door en ik was ondertussen al heel wat gewend tot dat we een enorme plas passeerden. We hadden geen idee hoe diep het zou zijn. Lissi en Laura stapten uit de auto om te kijken of we het zouden halen ja of nee. Ondertussen vroeg ik advies van het thuisfront wat ik misschien beter niet had kunnen doen. ‘Romy sta je nou in een safari park buiten de auto?’ appte mijn moeder. Oeps.
Maar er waren geen wilde dieren gelukkig.
We belden ondertussen het resort.
Lissi:‘Denken jullie dat we door de plas heen kunnen rijden?
Resort medewerker: ‘Hebben jullie een 4x4 auto’
Lissi: ‘We hebben een RAV Toyota 4x4(?)’.
Resort medewerker: ‘Jahoor dat kan’
Laura op de achtergrond: ‘Vraag of ze alvast het eten kunnen maken’
Resort medewerker: ‘Willen jullie kip of vis?’
Lissi, Laura, Romy: ‘Kip’.
Ondertussen reed ik de auto achteruit om volop vaart te maken door de plas.
Whoehoe: ‘We made it!’
En de plas stelde niks voor…..
We passeerde de ingang van het safari park. Drie vriendelijke mannen zeiden gedag tegen ons!
Ze noteerde onze gegevens en we vroegen aan hun de weg.
We konden even wachten om vervolgens achter een andere jeep aan te rijden.
Top!
We sloten alle deuren tot we erachter kwamen dat de achterklep niet meer sloot.
Nieuw probleem! De drie mannen ontfermden zich om ons auto terwijl wij ons druk maakte om een enorme kever die niet meer van z’n rug afkwam.
De drie mannen probeerden onze achterklep vast te maken met plastic. Dat wilde niet lukken. Vervolgens kwamen ze aanzetten met een één of ander snoer. Ik zat ondertussen wat te kloten met het slot knopje en vervolgens ging de deur oppeens een soort van dicht. Het lampje op het dashboard bleef wel branden, maar hij zat een soort van dicht. Onze tocht kon verder
We reden achter een jeep die midden in een nachtsafari waren. Gratis en voor niets konden we hier van mee genieten. We zagen hier al de eerste zebra’s voorbij komen!
De weg was zo donker en we slipten alle kanten op. Het laatste stukje de berg op was misschien nog wel het spannendste. Het was zo stijl en hobbelig. Eén verkeerde beweging en we zaten met een wiel vast in één van de 29204 greppels.
We hadden Mburo Safari Lodge eindelijk bereikt naar 13 uur in de auto!
We kregen een upgrade van een tent naar een prachtige hut. We keken onze ogen uit.
Het eten werd direct geserveerd en ons geluk kon niet op. Wat hadden we ontzettend veel meegemaakt op één dag. Helemaal kapot gingen we slapen.
De volgende ochtend werden we gewekt door Baboons! Ik pakte mijn deken en besloot het allemaal even te observeren vanaf het balkon.
Om 09:00 werden we verwacht bij het ontbijt. Alles was zo goed verzorgd. Na het ontbijt besloten we een stukje te gaan lopen, maar al snel leek het ons een beter idee om met de auto op verkenningstocht te gaan.
We zagen vanuit onze auto zoveel zebra’s, stieren, zwijnen, springbokken en bambi’s.
Mission accomplished!
We probeerden de weg terug te vinden naar de mainroad, maar we wisten my god niet meer vanaf welke kan we kwamen. We reden twee keer verkeerd en een vriendelijke man bracht ons voor 4000shilling terug naar de mainroad!
Ik had alweer zo snel honger.. dus we stopten langs de weg om een Rolex te eten. Ook kochten we een Coca Cola voor 0,25 cent. Verderop lieten we onze auto wassen voor 10.000 shilling = 2 euro.
In een frisse auto reden we verder. Dit keer de goede route die ons binnen 3 uur thuis zou brengen in Kampala. We reden Masaka binnen en besloten even een plaspauze te houden. Lissi vertelde dat ze cappucino hadden en daar ben ik uiteraard altijd voor in. Ondertussen keek ik even mijn gemiste berichtjes terwijl ik vanaf het dak begokeld werd door mega hete koffie. Lissi’s koffie was omgevallen op het dak en was via ons dakraam over mij heen gekomen. We moesten kei hard lachen, want ik had Lissi eerder die week al bekogeld met een pan en had haar tas laten vallen in de modder, dus dit was haar payback.
Onze route ging weer verder. De gekste taferelen kom je tegen op de weg. Mensen die inhalen van links en rechts. Bumperklevers, mensen die met groot licht rijden, mensen die zonder licht rijden. Enz enz. We passeerden de evenaar en stopte daar even om een toeristische foto te maken.
Het begon donker te worden en we moesten nog steeds 2 uur rijden. We tankten voor de derde keer en kochten cake en chips als avond eten. Ik plaste hier op de ranzigste wc ever en we reden weer verder…
We naderden Kampala en het begon mega druk te worden. We lockde onze deuren. Wegen die voor één lane bedoeld waren, worden hier gebruikt voor 3. Overal auto’s en Boda’s die je moet ontwijken. Kinderen die laat nog op straat en langs de weg lopen. Vrouwen die van alles aan je verkopen. En ondertussen geen lantaarnpaal te vinden. We hebben enorm lang in de file gestaan terwijl we nog maar 15km van Ntinda af waren. Ik leerde de meiden wat Nederlandse woorden en we besloten nog een keer alle Afrikaanse nummers te luisteren.
Om 21:30 arriveerde we eindelijk.
De man van het autobedrijf kwam de auto weer netjes ophalen. Hij was heel erg enthousiast om ons weer te zien en gaf ons een knuffel. We vertelden niet over de achterklep en we hebben ook nog steeds geen belletje gehad, dus het zal wel goed zijn.
WAT EEN WEEKEND.
En dit is nog maar een korte omschrijving van deze gigantische ervaring. Dit was echt iets om nooit te vergeten. Ik kan aan niemand uitleggen hoe intens vet dit was. Het landschap is zo mooi. Alles is groen en de mensen zijn zo aardig. Het was echt top.
Hopelijk geven de foto’s een beetje een beeld bij het verhaal.
Ondertussen staat Lissi te dansen bij de buren in een lokaal winkeltje.
Het gaat dus prima hier.
Bedankt voor het lezen en tot de volgende ervaring!
Bye!
Deze week bracht ons weer van de één naar de andere verbazing. Ik voel mij langzaam maar zeker veranderen tot een echte Oegandees. Niks safe Boda Boda, gewoon rebels zonder helm crossen door de drukke straten van Kampala.
Maandag hadden we weer een meeting bij PDI. Jackline onze stagebegeleider van Cew-it kwam niet opdagen. Ze was het vergeten (?). Vervolgens begon het kei hard te regenen waardoor Khadijah ook niet kwam opdagen. We zaten met ze alle onder een afdakje te schuilen onder het gezelschap van kippen, geiten en kleine kinderen die bang zijn voor Mazungu’s. Ik had geen laptop bij mij dus ik werd een beetje onrustig. Ik kon niet naar huis, want de stad staat stil als het regent, dus ik verveelde mij nogal.
Na 2 uur regenen stopten het eindelijk en konden we ergens opzoek gaan naar eten. Toen kwam Khadijah net aanrijden op de Boda Boda en konden we alsnog onze meeting houden. De meeting leverde niet echt iets op waardoor alles nog onduidelijker werd.
Burçin en ik besloten wat te gaan eten bij *tromgeroffel* de Acacia mall. We namen de onveilige Boda Boda zonder helm (sorry mam). We gingen ook met ze tweeën op één scooter (sorry mam).
Dit ritje was het gevaarlijkste ritje die ik ooit heb gemaakt. Burcin vloog bijna bij elke hobbel van de scooter af. Ik zag gesandwitched tussen de Boda Boda bestuurder en Burcin en ik had niet echt iets om aan vast te houden. Het verkeer was echt mega druk en we gingen slalommend om auto’s, fietsers, Boda’s, vrachtwagens en mensen heen. Op een gegeven moment sloeg de Boda Boda links af en zag ik in een flits een auto mega dichtbij komen. We waren bijna geschept.
Ik moest erom lachen maar scheet 3 kleuren in m’n broek.
Op dinsdag regende het weer kei hard. November is het regenseizoen, dus 9 van de 10 keer kunnen we dus de deur niet uit. Lisi pakte dit moment om naar de tandarts te gaan. Op de terugweg nam ze koffie mee en bananen brood en spraken we af bij het kantoor van Cew-it. We werkten hier aan een nieuw projectplan. Eén van de 4930029 ideeën. Uiteindelijk hadden we wat op papier waar ik ook erg enthousiast van werd!
Op woensdag werd het idee weer geschrapt. Zucht. Ik word soms echt moe van plannen die worden gemaakt en vervolgens niet worden uitgevoerd. Maar dat is Afrika. Het heeft soms zo geen zin om dingen te plannen, te bedenken en te doen want meestal komt het niet uit en gaat het niet gebeuren.
Ik had woensdag de leukste Boda Boda chauffeur die je je maar kan bedenken. Denis! Hij reed compleet de verkeerde kant op waardoor ik Burcin uit het oog verloor. Even ging door m’n hoofd dat hij mij naar een afgezonderde plek zou brengen en dat ik nooit meer thuis zou komen, maar dat beeld verdween al snel. We hadden leuke gesprekken op de Boda en ik moest echt om hem lachen. Ik weet niet precies meer waarom, maar hij ging bijvoorbeeld helemaal los op de muziek.
We hadden die dag een meeting met Jackline, Khadijah en wij 4. De meeting leverde op dat we tot een tool moeten komen, een issue en een doelgroep. Dit report moest de volgende dag ingeleverd worden. Zucht.
Na de meeting gingen we met z’n 4e naar de Acacia mall om daar te gaan werken aan onze dead line van onze blog voor school en het report voor Cew-it en PDI. Ik bestelde een broodje mozzarella wat echt veel te duur was in vergelijking met de salade die Burcin had. Ik kies ook altijd het verkeerde ;(
Ik ging wat eerder naar huis omdat ik mij niet zo lekker voelde. Thuis ging ik op bed verder werken aan mijn tool en toen kwam ik eindelijk tot mijn briljante idee.
Ik ga mijzelf focussen (tot hoever dat mogelijk is, omdat plannen hier per uur veranderen) op de marktvrouwen. Markt vrouwen werken hier van 05:00 ’s ochtends tot 21:30 in de avond. Eén van de mensenrecht is dat je recht hebt op vrije tijd. Ik ga op onderzoek uit of vrouwen hier uberhaupt vrije tijd hebben en of ze dat missen in hun dagelijkse leven. Als het echt een issue is onder de vrouwen en niet een recht is niet alleen op de westerse wereld van toepassing is, ga ik misschien een groepsdiscussie houden. Dus ik ben erg blij dat ik iets heb waar ik mijzelf aan kan vasthouden en de organisatie was ook enthousiast!
Donderdag gingen we naar Cew-it en werkten we daar verder aan ons report. ’s Avonds bestelden we nog even een midnight snack. De bezorgservice is hier echt top. Je wordt gebeld wanneer het eten aan je gate staat. Ik liep naar beneden maar de gate was gesloten. Ik moest Innocent (Ja dat is echt z’n naam) wakker maken. Hij is onze bewaker van het complex en slaapt onder de trap (?). Ik wachtte eerst eventjes want hij moest even wakker worden. Vervolgens kwam hij met een piepklein handdoekje om z’n middel aangelopen. Ik kwam niet meer bij van het lachen. De meiden keken mee vanaf het balkon, waarna Lissi zei: ‘Hey, Innocent, Do you have a pool under the stairs?’ ‘Can we join?’.
Daarna kregen we echt de slappe lach en ging het nergens meer over. Lissi vertelde dat ik op een giraf leek. Onder andere omdat ik op te moment mega verbrand ben op m’n rug en dat allemaal vlekken veroorzaakt.
Vrijdag is echt de dag waarop je verrast wordt door onverwachte dingen. We zouden deze dag in gesprek gaan met de sex workers. Dit is illegaal in Oeganda, maar er doen heel veel vrouwen dit beroep. Het is echt niet normaal, maar voor 0.25 cent kan je hier met iemand naar bed. Kinderen van 8 jaar komen ook al in aanmerkingen met seks en worden al vrij snel ook seks workers…
Bizar.
Laura bleef deze dag thuis, zij voelde zich niet lekker en bracht een bezoekje aan het ziekenhuis op dat moment (we zijn nog steeds allemaal ziek, zwak en misselijk). Burcin ging liever niet mee naar de seks workers, dus Lisi en ik stapte op de Boda Boda en gingen richting Kalebe. We werden afgezet bij de kerk en belde onze contactpersoon. ‘Ja loop maar naar de muziek toe’. Zo doende liepen we richting de muziek.
We kwamen terecht midden in een community. De muziek stond kei hard en er was een soort party tent met allemaal lege stoelen. We hadden natuurlijk veel bekijks toen we aan kwamen lopen. Al snel sprak een man ons aan: Andrew. Hij vertelde waar dit event voor was.
Het project ging over het maken van een huis met plastic flessen. Het project wordt gedaan door mensen met een beperking. Op deze manier kunnen zij werken en bijdrage aan de samenleving. We kregen informatie over van alles en nog wat. Een project over het maken van tassen van plastic, wasbaar maandverband voor vrouwen hier in Oeganda en andere toffe projecten wat gewoon te creatief is en waar wij als westerse mensen niet eens aan zouden denken. Ondertussen stond de muziek kei hard aan op de achtergrond. Lissi en ik verplaatste onszelf iets verder van de herrie af. Er kwam een man naar ons toegelopen en liet een plastic bakje met bewegende insecten zien. ‘Willen jullie proeven?’. Dat waren dus levende sprinkhanen. Ze rukken de vleugels en poten eraf en eten het vervolgens met oog en al op. De vrouwen die bezig waren met het plukken van de vleugels lagen helemaal in een deuk om onze reactie.
Ondertussen scheen de zon lekker en ben ik nog meer een giraf dan hiervoor geworden.
We verplaatsten ons weer naar het feestgebruis en gingen weer in gesprek met Andrew. Hij vroeg aan ons of wij wilden mee helpen aan een begin te maken aan het plastic flessen huis. Maar natuurlijk! We kregen laarzen, reflecterend hesje, helm en een schep in onze handen geduwd. Vervolgens mochten we lekker hakken in de grond met 30 graden! Ze hadden de grootste lol om ons. Ze hadden namelijk nog nooit een Mazungu zien hakken in de grond!
Daarna was het tijd om even te gaan zitten en te praten over het plan met de sex workers waar we eigenlijk die dag voor kwamen. Andrew is een social worker en werkt veel samen met de sex workers om hun te laten inzien dat ze ook op een andere manier geld kunnen verdienen. Hij probeert te laten inzien dat ze zoveel in hun mars hebben! Ook geeft hij voorlichting over voorbehoedsmiddelen en medicijn gebruik onder HIV en Aids. Ik vroeg aan Andrew of hij in de afgelopen jaren al een verandering heeft gemerkt. Hij vertelde dat veel vrouwen die vroeger sex workers waren nu bijvoorbeeld juf zijn op de basisschool. Ze gebruiken die succes verhalen om andere vrouwen te stimuleren om ook een ander pad te bewandelen.
Na dit intense gesprek begon het kei hard te regenen. We zaten omsingeld door locals en kregen een korte cursus Luganda! Olyoiya! (Hoe gaat het met jou?) Bulungi! (Met mij gaat het goed!). Ja Ja!
We kregen ook local eten.. wat echt echt echt echt echt m’n neus uitkomt. Ik kreeg het echt bijna niet weg. Oeps.
Omdat het regenden kwamen de sex workers ook niet meer opdagen. We besloten om na de regen naar huis te gaan. We kondigden dit aan bij Andrew. ‘Nog één speech dames’. Na die speech: ‘Nog één speech dames!’. We konden niks van de speeches verstaan want alles was in Luganda. Een half uur laten konden we eindelijk gaan. We werden nog ‘vriendelijk’ begeleidt naar de Boda Boda, waarna die man daarna 1000 shilling vroeg: ‘Uhm nee’.
Op de Boda Boda reflecteerden we de dag. We lagen helemaal dubbel want ik dacht dat iedereen rondom het event dronken was, maar dat bleken dus allemaal mensen te zijn met een beperking. Oeps.
Ondertussen hadden we een auto geregeld voor het weekend die ze bij ons thuis kwamen bezorgen. Echt werkelijk alles kan hier bezorgd worden! Het ging letterlijk zo:
Hier heb je de sleutel, kan je hier even tekenen, doei veel plezier!
Is wel weer wat anders als Zuid-Afrika of Nederland.
Ik zit nu op m’n bed en ik ga beginnen aan het uit typen van een weekend wat eigenlijk niet te beschrijven is. Maar ik ga het proberen…
Zaterdag ochtend ging de wekker om 6 uur. Ready to go!
We pakten onze spullen: dekens, kussens, eten, drinken, camera’s en een mes ter zelf bescherming.
Ik reed. Ik weet niet wat het is maar ik vind rijden gewoon zo leuk en vooral in zo’n grote auto. We waren zo happy dat we eindelijk zelf aan het rijden waren! De eerste straat gingen we al de verkeerde kant op, maar dat maakte niet uit. We hadden alle tijd….
We tankten de auto vol en ik had mijn eerste ervaring met boda boda’s van links en rechts en mensen die bijna dwars door je heen rijden. Lisi en ik bespraken de route. De normale route richten Mburo reserve is rond de 3 uur. Maar we hadden toch alle tijd, dus namen we eerste een route richting het noorden om vervolgens richting het zuiden te rijden.
De route was zo mooi. Alles is zo enorm groen en we passeerde mini dorpjes die allemaal op elkaar leken. We zagen in de verte een meer en dachten dat het een vet idee zou zijn als we daar konden lunchen. We gingen off road de mainroad af en belanden midden in een soort veen gebied. De weg veranderde in een soort moeras en ik kreeg mijn eerste ervaring met slippen. We parkeerden de auto bij een kerk waar we vervolgens alle drie achter gingen plassen. We keken een beetje rond en mensen keken ons raar aan. Aghja wat moeten Mazungu’s ook daar?
Al slippend met klotsende oksels vervolgden we de weg…
We begonnen trek te krijgen en stopten in één van de dorpjes langs de weg. Ik draaide de auto de weg af en reed vervolgens bijna over een doek met gedroogd fruit. Oeps. Ik schaamde mij kapot en durfde bijna de auto niet uit te stappen, maar vervolgens begonnen ze kei hard te lachen; gelukkig.
De mensen daar hadden volgens mij nog nooit blanke mensen gezien. Ondertussen verzamelde een groepje kinderen om ons heen die veilig op een afstandje naar ons liepen te kijken. We wachten met z’n 3e op de Rolex en ondertussen deden we Kiekeboeh met de kinderen. We aten de Rolex in de auto op en vervolgens vroeg ik aan Lissi of we wel de goede weg aan het volgen waren. ‘Oh oeps, ik denk dat we een beetje te veel naar het noorden gaan’. Lissi veranderde de route op Google Maps en we moesten al snel één van de zijstraten links af slaan. Off Road.
Onze weg vervolgde eindelijk richting het zuiden en we waren toen al ongeveer 2 uur onderweg.
We keken ons ogen uit. De ooohh en de aahhhh kwam regelmatig uit onze mond. We stopten af en toe de auto om foto’s te maken. Ondertussen vroeg ik aan Lissi wanneer ze dacht wanneer er weer een verharde weg zou komen. ‘Geen idee, ik denk snel’.
We stopten de auto voor een plas pauze en namen wat foto’s van de heuvels en al het groen. De auto had het af en toe zwaar. Het is een automaat, dus veel hoefde ik niet te doen. Na het zwaaien naar al de mensen en een fotoshoot later, vervolgde we onze weg.
Tot dat Lissi zei: ‘M’n camera… ik heb hem niet meer’. We trokken de hele auto leeg, maar de camera was nergens meer te vinden. We besloten terug te rijden naar ons laatste stop punt en vroegen aan een oude man (wat overigens een wonder is want mensen worden hier maar 55 jaar oud) of hij de camera van Lissi had gezien. Hij begreep de vraag volgens mij niet eens, dus veel hadden we niet aan hem. We reden verder en stopten bij een groepje jongeren. We vroegen dezelfde vraag. Ze bleven vooral hard lachen om ons. We vroegen aan hen als we geld zouden geven zij de camera terug konden geven, maar helaas hun reactie was: Lachen.
Lissi reageerde vervolgens: ‘Ach het is maar een camera, let’s go’.
Onze route ging verder en het weer begon langzaam wat grauwer te worden. Stiekem werd ik wel een beetje nerveus, want als het echt zou gaan regen dan zouden we vast komen te zitten en dan zou het misschien wel dagen duren voordat we verder zouden kunnen gaan. Maar goed niet te lang bij stil staan.
We passeerden op een gegeven moment een groepje kinderen(?) of jong volwassenen met allemaal dezelfde gele shirts aan gevolgd door een door leider die ze in bedwang hield. Ik vroeg mij af of het kindsoldaten waren, maar we kwamen er later achter dat we lang een gevangenis reden.
Vlak na dit shocking momentje, reed ik zowat een kind om ver met een berg takken op een fiets. Takken waren van de fiets gedonderd, maar kind leeft nog.
Ondertussen zagen we de gekste taferelen: Een dode koe met 2 mensen op een boda boda bijvoorbeeld.
De moed begon een beetje in onze schoenen te zakken en we zagen het een beetje somber in. Lissi bood haar excuses aan van haar Google Maps, maar agh we waren wel lekker avontuurlijk bezig.
We reden al een tijdje achter een vrachtwagen, tot dat hij opeens stopte. Hij zat vast in een modder plas. Shit. Konden wij deze plas wel passeren? We stapten uit en bekeken de schade van de vrachtwagen en we vroegen de mensen of wij er wel overheen konden. Ze zeiden ja.
Hupakee, met slippende bandjes sjeesde ik over de plassen. We konden onze weg vervolgen.
Ondertussen vertrouwden we Google Maps niet meer en besloten we even mijn toeristen boekje erbij te pakken. Ik weet de namen van de dorpjes niet meer uit m’n hoofd, maar we passeerde bijna een dorpje. We besloten daar te gaan tanken en een voorraad in te slaan qua eten en drinken.
De wc’s zijn hier echt vreselijk. Een vies groot gat in de grond en that’s it.
Lissi kocht een vies soort cakje en Laura gingen even langs de apotheek voor nieuwe pleisters. Ze had haar hand bezeerd eerder die week aan glas.
Mensen keken ons nog steeds raar aan en snapte er niks van dat drie meiden in een auto richting ??? aan het rijden waren.
We besloten de route te vragen aan mensen en dat leed ons eindelijk tot de goede weg. Onze auto was ondertussen veranderd van kleur wit naar kleur oranje. Na heel veel hobbels, kuilen, geiten, koeien, schapen, mensen, kinderen, boda’s en fietsers konden we na 5 uur onverhard rijden eindelijk weer op asfalt rijden. HALLEJULA.
The next destination: Masaka. Wat massa moord ofzo betekend? Klinkt goed, daar moesten we heen.
Ondertussen werd het een race tegen de klok. Er was ons verteld dat we beter niet in het donker konden rijden. We hadden nog 2 uur op de klok en Google Maps gaf hetzelfde aan. Maar goed Google Maps vertrouwde we niet meer zo, dus we besloten vaart te maken.
We waren getuigen van een prachtige zonsondergang en speelde echt super leuke muziek in de auto. De sfeer zat er nog steeds goed in en we konden niet wachten om de zebra’s te zien!
Na ongeveer 150 km afvalt weg konden we links afslaan richting Mburo National Park. Al snel zagen we de eerste wilde dieren voorbij komen. We kwamen er niet uit of het bambi’s waren of geiten, maar we waren door het dollen heen. Ondertussen zagen we geen hand voor ogen en begonnen we toch wel een beetje nerveus te worden. Hoe ver zou het nog zijn?
We reden lekker door en ik was ondertussen al heel wat gewend tot dat we een enorme plas passeerden. We hadden geen idee hoe diep het zou zijn. Lissi en Laura stapten uit de auto om te kijken of we het zouden halen ja of nee. Ondertussen vroeg ik advies van het thuisfront wat ik misschien beter niet had kunnen doen. ‘Romy sta je nou in een safari park buiten de auto?’ appte mijn moeder. Oeps.
Maar er waren geen wilde dieren gelukkig.
We belden ondertussen het resort.
Lissi:‘Denken jullie dat we door de plas heen kunnen rijden?
Resort medewerker: ‘Hebben jullie een 4x4 auto’
Lissi: ‘We hebben een RAV Toyota 4x4(?)’.
Resort medewerker: ‘Jahoor dat kan’
Laura op de achtergrond: ‘Vraag of ze alvast het eten kunnen maken’
Resort medewerker: ‘Willen jullie kip of vis?’
Lissi, Laura, Romy: ‘Kip’.
Ondertussen reed ik de auto achteruit om volop vaart te maken door de plas.
Whoehoe: ‘We made it!’
En de plas stelde niks voor…..
We passeerde de ingang van het safari park. Drie vriendelijke mannen zeiden gedag tegen ons!
Ze noteerde onze gegevens en we vroegen aan hun de weg.
We konden even wachten om vervolgens achter een andere jeep aan te rijden.
Top!
We sloten alle deuren tot we erachter kwamen dat de achterklep niet meer sloot.
Nieuw probleem! De drie mannen ontfermden zich om ons auto terwijl wij ons druk maakte om een enorme kever die niet meer van z’n rug afkwam.
De drie mannen probeerden onze achterklep vast te maken met plastic. Dat wilde niet lukken. Vervolgens kwamen ze aanzetten met een één of ander snoer. Ik zat ondertussen wat te kloten met het slot knopje en vervolgens ging de deur oppeens een soort van dicht. Het lampje op het dashboard bleef wel branden, maar hij zat een soort van dicht. Onze tocht kon verder
We reden achter een jeep die midden in een nachtsafari waren. Gratis en voor niets konden we hier van mee genieten. We zagen hier al de eerste zebra’s voorbij komen!
De weg was zo donker en we slipten alle kanten op. Het laatste stukje de berg op was misschien nog wel het spannendste. Het was zo stijl en hobbelig. Eén verkeerde beweging en we zaten met een wiel vast in één van de 29204 greppels.
We hadden Mburo Safari Lodge eindelijk bereikt naar 13 uur in de auto!
We kregen een upgrade van een tent naar een prachtige hut. We keken onze ogen uit.
Het eten werd direct geserveerd en ons geluk kon niet op. Wat hadden we ontzettend veel meegemaakt op één dag. Helemaal kapot gingen we slapen.
De volgende ochtend werden we gewekt door Baboons! Ik pakte mijn deken en besloot het allemaal even te observeren vanaf het balkon.
Om 09:00 werden we verwacht bij het ontbijt. Alles was zo goed verzorgd. Na het ontbijt besloten we een stukje te gaan lopen, maar al snel leek het ons een beter idee om met de auto op verkenningstocht te gaan.
We zagen vanuit onze auto zoveel zebra’s, stieren, zwijnen, springbokken en bambi’s.
Mission accomplished!
We probeerden de weg terug te vinden naar de mainroad, maar we wisten my god niet meer vanaf welke kan we kwamen. We reden twee keer verkeerd en een vriendelijke man bracht ons voor 4000shilling terug naar de mainroad!
Ik had alweer zo snel honger.. dus we stopten langs de weg om een Rolex te eten. Ook kochten we een Coca Cola voor 0,25 cent. Verderop lieten we onze auto wassen voor 10.000 shilling = 2 euro.
In een frisse auto reden we verder. Dit keer de goede route die ons binnen 3 uur thuis zou brengen in Kampala. We reden Masaka binnen en besloten even een plaspauze te houden. Lissi vertelde dat ze cappucino hadden en daar ben ik uiteraard altijd voor in. Ondertussen keek ik even mijn gemiste berichtjes terwijl ik vanaf het dak begokeld werd door mega hete koffie. Lissi’s koffie was omgevallen op het dak en was via ons dakraam over mij heen gekomen. We moesten kei hard lachen, want ik had Lissi eerder die week al bekogeld met een pan en had haar tas laten vallen in de modder, dus dit was haar payback.
Onze route ging weer verder. De gekste taferelen kom je tegen op de weg. Mensen die inhalen van links en rechts. Bumperklevers, mensen die met groot licht rijden, mensen die zonder licht rijden. Enz enz. We passeerden de evenaar en stopte daar even om een toeristische foto te maken.
Het begon donker te worden en we moesten nog steeds 2 uur rijden. We tankten voor de derde keer en kochten cake en chips als avond eten. Ik plaste hier op de ranzigste wc ever en we reden weer verder…
We naderden Kampala en het begon mega druk te worden. We lockde onze deuren. Wegen die voor één lane bedoeld waren, worden hier gebruikt voor 3. Overal auto’s en Boda’s die je moet ontwijken. Kinderen die laat nog op straat en langs de weg lopen. Vrouwen die van alles aan je verkopen. En ondertussen geen lantaarnpaal te vinden. We hebben enorm lang in de file gestaan terwijl we nog maar 15km van Ntinda af waren. Ik leerde de meiden wat Nederlandse woorden en we besloten nog een keer alle Afrikaanse nummers te luisteren.
Om 21:30 arriveerde we eindelijk.
De man van het autobedrijf kwam de auto weer netjes ophalen. Hij was heel erg enthousiast om ons weer te zien en gaf ons een knuffel. We vertelden niet over de achterklep en we hebben ook nog steeds geen belletje gehad, dus het zal wel goed zijn.
WAT EEN WEEKEND.
En dit is nog maar een korte omschrijving van deze gigantische ervaring. Dit was echt iets om nooit te vergeten. Ik kan aan niemand uitleggen hoe intens vet dit was. Het landschap is zo mooi. Alles is groen en de mensen zijn zo aardig. Het was echt top.
Hopelijk geven de foto’s een beetje een beeld bij het verhaal.
Ondertussen staat Lissi te dansen bij de buren in een lokaal winkeltje.
Het gaat dus prima hier.
Bedankt voor het lezen en tot de volgende ervaring!
Bye!
|
| Rooftop vieuw |
 |
| Plastic huisjes maken |
 |
| Sprinkhanen eten |
 |
| Mazungu's bouwen huisjes |
 |
| Roadtrippp |
 |
| Richting het meer. |
 |
| Locals |
 |
| Whoesj |
 |
| Vlak hierna was Lis d'r camera weg... |
 |
| In the middle of nowhere |
 |
| Eén van de mini dorpjes die we passeerden |
 |
| Het weer werd minder.. |
 |
| De volgende ochtend zagen we hoe super mooi we zaten |
 |
| Onze ranzige auto |
 |
 |
| Hey jij! |
 |
| Prik! |
 |
| Hoi ass |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten